Dat lang geleden…

Wow dat is wel erg lang geleden.. En ineens zijn alle berichten beveiligd.. Je zult je wel hebben afgevraagd wat er aan de hand was.

Nou weinig eigenlijk, maar ook weer veel. De belangrijkste reden van de stilte, afgezien van m’n writesblock, is dat ik sinds vorig jaar december weer aan het werk ben. Toch weer als psycholoog. En in dat vak heb ik er toch moeite mee wanneer ik opgezocht kan worden en cliënten meer over mijn privé leven weten dan ik van hen. Dus vandaar de beveiliging. Al voelt dat ook niet prettig. Iedereen die voorgaande blogs nog eens wil terug lezen of hier nieuw is, kan me gewoon mailen en dan geef ik het wachtwoord. Niet dat mailen heel veel nut heeft.. want eerlijk gezegd heb ik al net zo lang niet op de mail gekeken als geblogd, maar hey laten we eerlijk zijn, hebben jullie wel echt de site in de gaten gehouden? Ben ik wel echt zo interessant om te volgen? Waarschijnlijk niet.. dus ach dit blog kan ook wel zonder wachtwoord.

Oké even in het kort de afgelopen driekwartjaar. We gingen de herfst van 2016 in en het was een ramp! Joris hart-controles waren goed, maar man man wat was hij vaak ziek.. echt af en aan. In november werd het zelfs een opname in het streekziekenhuis van drie dagen vanwege een virale longontsteking. Dit was traumatischer voor hem dan een openhartoperatie. Hij werd verneveld met zo’n naar kapje wat lijkt alsof er een stofzuiger op je gezicht wordt gezet, maar dan op blaas stand. De witte-jas-angst was een feit. Al kwam er maar een zuster binnen met een kopje thee, Joris vocht alsof zijn leven er van af hing. Niet leuk dus. En achteraf vroegen we onszelf ook een klein beetje af of die opname wel zo zinvol was geweest.. Dus besloten we bij weer hoge koorts, geen arts te bellen maar te vertrouwen op ons eigen inzicht en gevoel. We kennen hem immers beter dan wie dan ook. En zo geschiedde. Eind december was het weer feest met 4 dagen hoge koorts, zelfs op de oliebollenbakdag was de kleine ster ziek. Maar hij kwam er, zonder ingrijpen van de medische wereld, weer boven op. Dat vertrouwen hadden we inmiddels ook wel. Toen werd het januari en ging Joris voor het eerst naar het kinderdagverblijf! Dan kun je natuurlijk je lol op met de virussen.. ook in het nieuwe jaar was het geregeld feest. Maar wat heeft hij het fijn daar! Hij geniet met volle teugen en is woest wanneer ik hem tegen de avond een half uurtje eerder op haal dan gebruikelijk. “Dat is toch ook verschrikkelijk als je als eerste wordt opgehaald!!” aldus René. Dus om iedereen tevreden te houden werk ik voortaan gewoon tot 17u door. Al die virussen hebben Joris’ hartje niks gedeerd! Die werkt gewoon keihard door en doet het zo ongelooflijk goed! De cardioloog was begin mei weer positief verbaasd over hoe goed en stabiel het er van binnen uit ziet. Hij durft, na zijn uitspraken van vorig jaar, geen voorspellingen meer te doen.. maar zei toch zachtjes “ik verwacht een rustig jaar”! En ik? Ik verwacht stiekem wel wat meer rustige jaren. Wanneer hij zich weer kapot zweet tijdens een groeispurt, dan zie ik een harte-kindje, maar al die andere tijd is het gewoon een hele eigen wijze gezond ontwikkelde peuter. Afgezien van zijn “wauw moet je kijke, super mooi litteken!” (Joris woorden), doet niks vermoeden dat hij ziek is. Zolang dat zo blijft, wordt hij ook gewoon behandeld als een gezond kind.

En hoe bevalt het werk? Nou eigenlijk heel erg goed. Het is leuk en super leerzaam. Ik zit er op m’n plek. Met één hele fijne (zeer geleerde!!) collega (bijna 70 jaar, en zeker 45 jaar werkervaring, nou dan heb je een ander wel wat te leren!). En een net zo geleerde (oude) baas onder de speeddial en daarnaast nog wat collega’s op afstand. Lekker rustig werken dus. Ik ben een bevoorrecht mens. Het kwam per toeval op mijn pad, op een moment dat ik er helemaal niet naar zocht maar precies het juiste moment bleek te zijn. Ik was het huismoeder zijn, en me hele dagen begeven tussen huismoeders, een beetje zat aan het worden. Het is goed zo. Even ertussen uit, even andere gesprekken voeren, even gewoon een vrouw zijn en mijn hersenen weer eens flink laten kraken.

Tenslotte nog een nieuwtje.. Ik ben weer zwanger. 19 weken. We hebben al een extra echo gehad om puur het hartje te bekijken, geen grote afwijkingen (zoals die bij Joris) te zien. De GUO (oftewel 20-weken-echo) krijgen we bij 22 wkn. Maar laten we eerlijk zijn, spannend blijft het 9 maanden lang.. en daarna beginnen alle andere zorgen weer 😉 Op dit moment staat dankbaarheid en blijdschap van een nieuwe zwangerschap en leven voorop, dus daar probeer ik dan maar extra van te genieten. Later meer..

Ik ga nu echt proberen weer geregeld te schrijven en dan niet meer van die saaie updates zoals deze, maar hopelijk weer iets meer zoals het hier vroegahh ging 😉 Want een blog volgen dat er na iedere post een jaar tussenuit knijpt, vindt natuurlijk helemaal niemand leuk. Dus tot snel!

Oja ps ik ga Facebook er weer afgooien. Het is nu echt afgelopen met de social media. Ik keek er amper op maar sinds kort is het er toch weer in geslopen dus het gaat er nu definitief af (sorry fb-vrienden dat ik niks van jullie like maar ik heb jullie allemaal ontvolgd en zie alleen nog berichten van de groepen waar ik toe behoor, anders zou ik helemaal weer in een verslaving zijn beland). Dan nu maar hopen dat iemand hier ooit nog iets komt lezen.. ach alhoewel, dan kan ik misschien eindelijk weer eens zonder druk gaan schrijven.

 

 

 

 

Een reactie plaatsen