Een doodgewone rare dag

Daar stond ik dan om 8uur in de dauw met een grote boodschappentas in de ene hand en de riem van Splinter in de andere, terwijl zij haar knuffel stevig in de bek hield. De spanning werd haar toch te veel, dus de laatste paar meter naar de ingang van de dierenkliniek moest ik de knuffel dragen. Lachend werden we verwelkomd. Wat we toch allemaal wel niet bij ons hadden. Nou niks te veel dacht ik toen ik de kale lege hondenhokken mocht aanschouwen. Ons eigen grote hondenkussen was totaal geen overbodige luxe.

Daar ging Splinter dan, kalm nam ze plaats in het hok en liet de tralies achter zich dicht doen. Ze vertrouwt me volledig. Als ik blijkbaar wil dat zij daar achter blijft, dan zal dat wel ergens goed voor zijn. Ik wilde niet laten merken dat ik helemaal niet zo zeker was over of het wel zo goed was wat ik deed, dus ik gaf haar een nonchalante aai over de bol en zei “Tot vanmiddag meisje!”. Alsof het doodnormaal was dat ik haar daar zo in die kille ruimte achter liet. Ze mocht mijn vochtige ogen niet zien, evenals de assistentes daar natuurlijk, want Splinter en ik zijn altijd een stoer team geweest en als zij dat kan volhouden in zo’n situatie moet ik dat helemaal!

Naast de inboedel die wij meebrachten, maakte mijn enige vraag de assistente ook hard aan het lachen. Een operatie, hoe groot of klein ook, is altijd spannend en er zitten altijd risico’s aan verbonden. Maar de gedachte die mij het meest zorgen baarde was dat ze toch niet zou worden verwisseld! Hoeveel zwarte labradors zijn er wel niet… Wat als ze werd verward met een andere hond en een totaal verkeerde behandeling zou krijgen? Ondanks de assistente die gedachte erg lachwekkend vond, heeft ze toch even nagekeken welke honden er nog meer werden geopereeerd en daar zat geen labrador bij. In de gang kwam ik dierenarts nog tegen, hij herkende ons meteen, dus wat dat betreft ging ik gerust weg.

Gelukkig had ik een drukke werkdag, en kon ik om 15.00uur meteen doorrijden om haar weer op te halen. De operatie was goed verlopen. Wel apart, ze konden de vetbult niet meer voelen.. De dierenarts begreep er niks van, vorige week vond hij de bult nog zo groot. Waarschijnlijk is deze toch vanzelf weggetrokken. Wat opzich natuurlijk positief is want dat scheelde weer één wond.

En daar kwam ze dan door de klapdeuren aangelopen, begeleidt door twee assistentes die haar inboedel weer meebrachten. Ze keek me boos aan. Naja boos.. het was nog erger, teleurgesteld! Ze had zo’n blik in haar ogen van “Ik vertrouwde je.. hoe kon je me dit aan doen?”. Hoe leg je dat ook uit aan een hond die helemaal geen klachten had? Hoe leg je uit dat het ter preventie is en dat ik alleen maar het beste met haar voor heb? Ik kan dit niet goed maken. Het enige dat ik nu nog kan doen is zo goed mogelijk voor haar zorgen. En dat ga ik doen!

Een reactie plaatsen