De VrijGezelligDag!

Afgelopen zondag was het dan zover. De vrijgezellendag. Er was ons gezegd om 12u klaar te staan. Verder wisten we nog van niks. Daar zaten we dan, hele ochtend voor het raam naar buiten te loeren. Om 10u ’s ochtends kwamen er al verschillende vrienden met de auto langsgereden, Betrapt!

Om 12u was er nog niemand te bekennen.. om kwart over 12 ook nog niet.. Mijn familie kwam langs en zeiden dat we moesten verzamelen bij de molen bij ons in de buurt. Na whats app contact met een vriendin bleek dat wij moesten blijven zitten waar we zaten. En om half 1 was het dan zover, er kwam een auto de oprit opgereden. We moesten meekomen. Eenmaal aangekomen bij de molen bleek de tafel prachtig te zijn gedekt en vol te staan met lekkers! Had ik even geluk, de mooiste en lekkerst uitziende tafel was voor de dames. Alhoewel de lunch van de jongens er ook heerlijk uitzag, bolletjes met een kop soep. De jongens hadden haast, het eten moest snel gegeten worden want zij moesten met de fiets verder..

Ik bleek goed te hebben gegokt, de jongens gingen karten. Maar daar bleef het niet bij, er stond René ook nog een flinke survivaltocht te wachten. Na de heerlijke high tea van de dames stond er nog wat op het programma, maar wat..? Ze wilden nog niks zeggen. Tafels werden versleept naar de andere kant van de zaal en in een groot vierkant gezet. Daarna kreeg ik één hint, we zouden iets creatiefs gaan doen! Nou toen werd ik al helemaal blij! Het maakte niet meer uit wat.

En daar kwam een auto aangereden, een vrouw stapte uit en sjouwde twee grote dozen naar binnen.. Toen ze ook nog met een grote boodschappentas kwam aanlopen werd het duidelijk, er staken allemaal prachtige bloemen uit. We gingen bloemschikken! Mijn dag kon niet meer stuk. Uit de dozen kwamen prachtige grote flesachtige vazen. Om de hals van de vaas werd een stuk oase gedaan. Daarop kon een bloemstuk worden gemaakt. Een vriendin had nog onthouden dat ik gek ben op gipskruid, dus de workshop leidster had een super grote bos gipskruid meegenomen. Het was zo leuk om te doen en zo mindful! Ik geloof dat iedereen ervan heeft genoten. We hebben een prachtig aandenken aan deze mooie dag overgehouden. En alsof ik nog niet genoeg verwend was, kreeg ik ook nog een heel schattig klein bruidsboeketje dat de leidster ter plekke had gemaakt.
vrijgezellendag bloemen De vaas helemaal links, met dat hoge gipskruid is van mij. Lang niet zo mooi als dat van de rest, maar ik word er helemaal blij van.

Maar na het bloemschikken was de dag nog niet om! We gingen de auto in.. maar waar naartoe? Richting de stad. Na het afleveren van de bloemen parkeerden we in de stad. Bij ons favoriete restaurant werden we weer met de jongens herenigd en hebben we heerlijk gegeten. Het was een dag om nooit te vergeten. De hele dag liep ik rond met een warm gevoel. Heel dankbaar voor al die lieve mensen om ons heen. Het was zo bijzonder, dat zo’n mooie dag helemaal speciaal voor ons is geregeld! We kunnen alleen maar hopen dat de Grote Dag net zo mooi wordt. Maar dit pakt niemand meer van ons af!

Heel erg bedankt allemaal!

Tussen de regenbuien door…

de tuun in! Ik werd wakker en de zon scheen volop tussen de gordijnen door naar binnen. Een heerlijke dag in de moestuin, dacht ik. Maar na één rijtje schoffelen werd het angstaanjagend donker en jahoor daar kwamen dikke grote regendruppels naar beneden. Gauw de hondjes (Splinter en de buurhond Sara een dikke oude bruine labrador) naar binnen en zelf ook even schuilen. Al snel klaarde het weer op, maar ook net zo snel was het weer grauw. Snel de belangrijkste stukken geschoffeld, tussen de opkomende raapsteeltjes en rucola en tussen de rijen aardappels. Oja en om de bessenstruiken, daar blijft heel vervelend dik stevig gras tussen groeien wat bijna niet weg te krijgen is. Ondanks de regen van vannacht, is de grond nog erg droog. Dat maakte dat ik eindelijk alles eens goed vrij kon maken rond de bessenstruiken. Die regenbuien doen helaas weinig. Als het zo doorgaat moet ik het weekend de tuin goed bewateren.

Zonneschijn doet mijn motivatie om de tuin in te gaan flink toenemen! Daarnaast word ik flink gestimuleerd door alle leuke programma’s en informatie op televisie over moestuinieren en voeding. Zo werd ik zondag op mijn vrijgezellendag (die overigens helemaal geweldig was, maar daar straks meer over!) door twee vriendinnen gewezen op Maarten’s moestuin programma dat deze week van start zou gaan. Zij wisten niet precies wanneer. Gisteravond om half 8 zat ik achter de laptop en surfde ik even naar de tv-gids. Het programma bleek op dat moment al tien minuten bezig te zijn! Snel de tv aan. Het is heerlijke slow televisie. Ik werd er helemaal rustig van en toen ik de vieze handen van Maarten ’t Hart zag kreeg ik helemaal zin om met mijn handen in mijn tuuntje te graven. Al gebruik ik trouwens tegenwoordig wel altijd tuinhandschoentjes, op mijn bruiloft kan ik natuurlijk niet met zwarte nagelriemen verschijnen haha. En onze katten poepen in de tuin… ik moet daar nog steeds iets op bedenken. Wij hebben te weinig koffiedik om de hele tuin te behandelen en ik heb niet het idee dat ze dat wat doet. Kattenpoep is erg vies en ik vraag me ook af of het de groenten kwaad kan doen? Als er mensen zijn met tips, dan hoor ik het graag!

Oja ook ontvang ik graag tips over hoe ik het kale kippen/konijnen weitje kan opfleuren. Ik las laatst dat kippen precies weten welke planten giftig zijn en welke niet. Dat wist ik ook eigenlijk wel want ze schoffelen mijn bloementuintje heel mooi en pikken alleen het onkruid op en laten de bloemen staan. Dus ik had bedacht om gewoon wat bloemenstruiken in het weitje te planten want gras heeft geen zin. Het probleem is Dores.. weten konijnen ook wat giftig is en wat niet? Ik vraag het me af.. Ik heb het weitje al wel vol gezet met knotwilgjes, maar dat zijn nou ook niet de meest gezellige kleurijke boompjes, zeker nu niet. Van die kale takken. Maargoed dat komt vanzelf.
kale kippenwei

De heggen voor het huis langs zijn gewoon in een week tijd helemaal vol en groen geworden. Het ziet er prachtig uit. Evenals de mooie grote hortensia’s naast onze grote deeldeurramen. De blauwe regen staat er echter triest bij. Ik kon niet meer tegen het gezeur van de buren over de mooiste blauwe regen ever! dat ik in een woeste bui de stammen tot 1,5 m. boven de grond heb afgezaagd. Oh wat heb ik daar een spijt van. Maak nooit beslissingen in een woeste bui! Kom altijd eerst tot rust voor je bepaalt wat te doen.. maarja het kwaad is al geschied. Anders hadden we waarschijnlijk op de grote dag prachtige foto’s onder een boog van blauwe regen kunnen maken.. Nu staan er enkel twee kale dikke stammetjes tegen het huis.

De kruidenspiraal doet het super! Verschillende kruiden die vorig jaar niet opkwamen, zijn dat nu ineens wel gekomen. De spiraal is aardig vol. Vooral de peterselie doet het erg goed. Het stomme is dat ik nauwelijks kruiden gebruikt. De peterselie knip ik steeds weer af en geef ik aan de paardjes, kippen en Dores, die vinden het heerlijk. En ik denk dat het ook heel gezond is, veel kruiden hebben toch een geneeskrachtige werking? Binnenkort ga ik daar veel meer over leren! Ik kan het hier wel vast schrijven want mijn moeder leest het blog toch niet voor vanavond. Zij is vandaag jarig en ik heb ons opgegeven voor een kruidenlezing half mei. Dan komen we alles te weten over de geneeskrachtige werking van kruiden. Ook leren we dan welke bloemen, kruiden en onkruiden je langs de kant van de weg kunt vinden en prima te gebruiken zijn. Dan krijg ik vast ook meer te weten over barndnetels, daar staat mijn tuin vol mee! Maar ik weet niet goed wat er mee te doen..

Kortom er staan dus nog een hoop leuke dingen op het programma! Van het weekend maak ik de rest van de tuin onkruid vrij en ga ik weer aan het zaaien. Wat betreft de tuin is dit toch wel het mooiste en verrassendste seizoen van het jaar!
lieverheerstbeestje Dit mooie lieveheersbeestje heb ik gered van één van onze kipjes. Als ik in de tuin aan het werk ben, weten twee van de vier kipjes niet hoe snel ze uit hun weitje moeten komen. Ze lopen je voor de voeten en halen alle wormpjes en andere insecten uit de tuin. Terwijl veel van die insecten ook heel nuttig zijn.. maarja dat is de natuurlijke kringloop.

Een doodgewone rare dag

Daar stond ik dan om 8uur in de dauw met een grote boodschappentas in de ene hand en de riem van Splinter in de andere, terwijl zij haar knuffel stevig in de bek hield. De spanning werd haar toch te veel, dus de laatste paar meter naar de ingang van de dierenkliniek moest ik de knuffel dragen. Lachend werden we verwelkomd. Wat we toch allemaal wel niet bij ons hadden. Nou niks te veel dacht ik toen ik de kale lege hondenhokken mocht aanschouwen. Ons eigen grote hondenkussen was totaal geen overbodige luxe.

Daar ging Splinter dan, kalm nam ze plaats in het hok en liet de tralies achter zich dicht doen. Ze vertrouwt me volledig. Als ik blijkbaar wil dat zij daar achter blijft, dan zal dat wel ergens goed voor zijn. Ik wilde niet laten merken dat ik helemaal niet zo zeker was over of het wel zo goed was wat ik deed, dus ik gaf haar een nonchalante aai over de bol en zei “Tot vanmiddag meisje!”. Alsof het doodnormaal was dat ik haar daar zo in die kille ruimte achter liet. Ze mocht mijn vochtige ogen niet zien, evenals de assistentes daar natuurlijk, want Splinter en ik zijn altijd een stoer team geweest en als zij dat kan volhouden in zo’n situatie moet ik dat helemaal!

Naast de inboedel die wij meebrachten, maakte mijn enige vraag de assistente ook hard aan het lachen. Een operatie, hoe groot of klein ook, is altijd spannend en er zitten altijd risico’s aan verbonden. Maar de gedachte die mij het meest zorgen baarde was dat ze toch niet zou worden verwisseld! Hoeveel zwarte labradors zijn er wel niet… Wat als ze werd verward met een andere hond en een totaal verkeerde behandeling zou krijgen? Ondanks de assistente die gedachte erg lachwekkend vond, heeft ze toch even nagekeken welke honden er nog meer werden geopereeerd en daar zat geen labrador bij. In de gang kwam ik dierenarts nog tegen, hij herkende ons meteen, dus wat dat betreft ging ik gerust weg.

Gelukkig had ik een drukke werkdag, en kon ik om 15.00uur meteen doorrijden om haar weer op te halen. De operatie was goed verlopen. Wel apart, ze konden de vetbult niet meer voelen.. De dierenarts begreep er niks van, vorige week vond hij de bult nog zo groot. Waarschijnlijk is deze toch vanzelf weggetrokken. Wat opzich natuurlijk positief is want dat scheelde weer één wond.

En daar kwam ze dan door de klapdeuren aangelopen, begeleidt door twee assistentes die haar inboedel weer meebrachten. Ze keek me boos aan. Naja boos.. het was nog erger, teleurgesteld! Ze had zo’n blik in haar ogen van “Ik vertrouwde je.. hoe kon je me dit aan doen?”. Hoe leg je dat ook uit aan een hond die helemaal geen klachten had? Hoe leg je uit dat het ter preventie is en dat ik alleen maar het beste met haar voor heb? Ik kan dit niet goed maken. Het enige dat ik nu nog kan doen is zo goed mogelijk voor haar zorgen. En dat ga ik doen!