Een Ode

Een Ode aan de Hoge Tuun.
Vijf dingen die ik heb geleerd en waarom ik zo van de Hoge Tuun houd.
Wordt vervolgd… de vlaggetjes zijn nog niet af!
(klik op de foto’s om het te lezen)

Een ode aan de Hoge Tuun

HT 1
Oeps! het is natuurlijk bibliotheek.. dat krijg je met schrijven, maar ik ga mezelf niet veroordelen! Het is was het is.

HT 2

HT 3

HT 4

HT 5

Op naar een nieuw vreugdevol jaar!

Een vroege lentedag

Wat was het sinds lange tijd toch weer een prachtige lentesedag. De hele dag met de handen in de grond gezeten. Ik zit weer vol nieuwe ideeen. De Hoge Tuun wordt weer op z’n kop gezet. De paadjes gaan veranderen en geinspireerd door een artikel in de krant over ecologisch tuinieren, wordt de tuin naast de heksenkring nog meer voorzien van ecologische bouwwerken. Maar hoe of wat.. dat weet ik nog niet. Een hoop ideeen maar eerst de tuin maar eens zaai klaar maken. De helft is onkruid vrij en geharkt, dus het zaaibed kan geprepareerd worden. De andere helft is al wel gespit maar moet nog even goed geharkt worden, dan is ook dat deel gereed.

Wat heeft het weer toch een wonderbaarlijk heftige invloed op je stemming. Althans op die van mij. Ik ga er niet alleen van hard aan het werk (in de moestuin) maar het leidt tot allemaal niewe inzichten, inspiratie en natuurlijk bovenal vrolijkheid! Het in de tuin werken is niet alleen een nuttig karwei, de tuin zaai klaar zodat we over enkele weken weer groente op de plank hebben, maar het heeft ook een grote positieve invloed op de dieren. Onbewust geef je hen op die manier ook een hoop aandacht. Ze willen er graag bij zijn, de paardjes staan naast het gaas, de kipjes pikken gauw alle wormpjes weg bij ieder geharkten gespit stukje grond en natuurlijk rent Splinter af en aan met gevonden aardappels, meiknolletjes en pastinaken. Er bleken zelfs nog onverwacht zoveel pastinaken in de grond te zitten dat ik er vanavond nog een soepje van kan maken! De loof was er af en niet meer te zien boven de grond. Maar met spitten kwamen er nog grote pastinaken naar boven. Zoveel zelfs dat naast de soep, Dores en de paardjes er ook flink van hebben genoten!

kipjes
Ze moeten zelfs de kruiwagen even checken.. wie weet is er een wormpje aan het onkruid blijven hangen!

Nog een paar dagen en het is zover….! De anniversary van de Hoge Tuun start niet echt feestlijk bij de tandarts. Ik ben ontkroond en dinsdagochtend moeten alle wortels en resten daarvan verwijderd worden… brrrr… na drie jaar geen tandarts te hebben bezocht maakt me dit behoorlijk zenuwachtig. Maar het is wat het is.

Tot dinsdag!

De voorbereidingen…

… zijn van start gegaan! Nog maar 8 dagen te gaan en dan wordt het jubileum van de Hoge Tuun gevierd. Haar éénjarig jubileum, op 25 februari 2014. De dag waarop mijn kleine zusje haar volwassenheid bereikt! Dus dubbel feest. En daar horen natuurlijk slingers bij.

FEEST

De doos met oude stukjes stof is weer van de zolder gehaald en ik ben aan het knippen gegaan. Het wordt een dankbaarheidsslinger, geinspireerd door de Tibetaanse gebedsvlaggetjes. Op elk vlaggetje zal een noot van dankbaarheid worden geschreven. De vlaggetjes zullen de twee notenbomen in de kippenren (en de ren van kleine Dores) met elkaar verbinden. Een ode aan de Hoge Tuun en alles dat zij mij nu al heeft gegeven, hoop, geluk en heel veel happiness! Maar over 8 dagen meer…

You’ve got Mail!

Ik heb nu toch weer iets leuks ontdekt.. SnailMail! Oftewel langzame ouderwetse brieven, met pen en papier of typemachine zolang het maar via de post wordt verstuurd! Af en toe stuurde ik brieven met een vriendin, maar ik geloof dat ik dat leuker vond dan zij. Al snel ging ze weer over op WhatsApp. Mijn enthousiasme voor het schrijven van echte brieven is flink aangewakkerd sinds ik beschik over een typemachine (helaas is dit weer ouderwets met de laptop getypt want ik moet het inktlint sparen voor de adressen op de enveloppen van de trouwkaarten). Dus ging ik op zoek naar een penvriendin! En ik heb dan wel facebook geblockt (ja dat gaat nog steeds erg goed en het voelt heeeeeerlijk!) maar zonder internet kan ik nooit. Of beter gezegd, zonder internet wil ik nooit. Het heeft de zoektocht naar een penvriendin dan ook zeer bespoedigd.

Er kwamen allerlei sites voorbij, van Postcrossing (ansichtkaarten versturen naar wild vreemden over de hele wereld) tot het schrijven van brieven met gedetineerden. Allemaal ontzettend interessant maar ik was op zoek naar een penvriendin om voor een lange periode brieven mee te schrijven en heb ook geen behoefte om in mijn vrije tijd de therapeut uit te hangen dus de zoektocht ging verder…

Tot ik op een webwinkel stuitte. Ze verkopen er alles op het gebied van papier en zo kwam ik voor het eerst in aanraking met SnailMail. Wat idioot is want nu ik al mijn oude Flow’s aan het door bladeren ben voor leuke plaatjes en quotes, ben ik al meerdere artikelen over SnailMail tegengekomen.. Kun je nagaan hoe lekker ik die veel te dure bladen lees.. Maargoed weer terug waar ik was, SnailMail. Dat is dus op een ouderwetse manier brieven schrijven, althans dat dacht ik! Er stonden allemaal oproepjes van mensen, eigenlijk alleen maar vrouwen, die op zoek waren naar een penvriendin. Daar kun je op reageren en vervolgens wissel je via de mail elkaars postadressen uit. Ik had in mijn enthousiasme al gereageerd voordat ik me had verdiept in SnailMailen. Wat blijkt! Het is niet gewoon elkaar een brief schrijven maar er komt veel meer bij kijken. Zo is het de bedoeling dat je die brief ‘versiert’ en cadeautjes toevoegt… WAT?!?! Cadeautjes?? Wat in hemelsnaam wordt er verstaan onder cadeautjes? Inmiddels waren er al adressen uitgewisseld dus ik kon niet meer terug.. Ik heb nog snel via de mail, om mezelf in te dekken of de ander te behoeden voor te hoge verwachtingen, aangegeven dat ik dit nog nooit eerder heb gedaan en ook geen idee heb wat er van mij werd verwacht dus dat ik het gewoon zou gaan proberen.

Dat heb ik gedaan. En het wat toch leuk! Het maken ervan was zelfs nog leuker dan het ontvangen, alhoewel…toen vanmorgen van twee verschillende penvriendinnen er een SnailMail in de bus zat maakte mijn hart toch wel een sprongetje. Wat is dit leuk! Gewoon kletsen via brieven met totaal vreemden.. Het blijft bijzonder dat je je zo snel verbonden met mensen kunt voelen die je helemaal niet kent, zelfs nog nooit hebt gezien. Het komische is ook nog eens dat één van de penvriendinnen een stadje verderop blijkt te wonen! Wat een toeval!
Nu is de zet dus weer aan mij. Ik ben me helemaal gaan verdiepen in SnailMail en ben zo ook in aanraking gekomen met ArtJournal. Wat ik ook eigenlijk wel kende, ik heb er zelfs twee boeken van, maar daar een volgende keer weer meer over!

P.s. nog even een korte facebookupdate, ik krijg nog steeds vervelende mails over dat ik allemaal interessante dingen mis maar ik heb er nog steeds niet aan toegegeven. Naja zo klinkt het alsof dat moeilijk is maar dat is het dus niet. Ik begin het zelfs irritant te vinden. Helaas, maar binnenkort ga ik mijn profiel verwijderen.. ik doe er niks meer mee en ik wil er niks meer mee. Al die vrije uurtjes heb ik nu hard nodig voor het schrijven van SnailMails en het ArtJournalen 😉

P.s. P.s. Onder mijn vele volgers;) gaat het gerucht dat ik zou stoppen met bloggen.. Dat is dus inderdaad een gerucht! Ik ben absoluut niet van plan te stoppen, er zit soms wat meer tijd tussen de blogs dan dat ik zou willen, maar stoppen? NO WAY