Woensdag…

Wat een troosteloze boel.. Woensdag… Woensdag gaat het beginnen. Dan pak ik m’n ziel weer op en neem haar onder m’n arm mee de tuin in! Treurig dat het zover moet komen dat ik mezelf deadlines moet geven. Het is de enige manier om weer in het ritme te komen. Het is een soort stok achter de deur.. zodat ik woensdag wel ga schrijven omdat ik jullie natuurlijk niet teleur wil stellen.

Maar laten we nou eerlijk zijn.. wie hou ik nou voor de gek? Afgezien van mijn opa en oma is er toch niemand op deze aardkloof ge├»nteresseerd in mijn gedachtenspinsels… Ik geef mezelf waarschijnlijk hiermee al te veel eer, want zoals gezegd het zijn mijn opa en oma.. zij kunnen niet anders dan zeggen dat het leuk is om dit te lezen. Ondertussen is het natuurlijk behoorlijk schaamtevol een kleindochter te hebben die zo snel weer iets opgeeft.

Misschien is het de angst. Alles in mijn leven gaat op het moment goed. Ik heb wonder boven wonder belachelijk snel een baan gevonden.. met de dieren gaat het goed.. ik ga volgend jaar trouwen.. En dan slaat de angst toe. Of de dwang.. alles krampachtig zien te behouden. Tot weer het besef komt dat je alleen dit moment hebt. En dan komen we weer bij het thema loslaten aan.. Iets waarvan ik pretendeer verstand te hebben, wat mijn werk is om anderen mee te helpen. Maar wat blijkt het keer op keer weer belachelijk moeilijk te zijn. Ervaring.. zal dat het sleutelwoord zijn? En oefening denk ik.. want kunnen we uiteindelijk niet op ieder moment van de dag opnieuw beginnen? Precies, en dat moment gaat nu in!

Fijne week en tot woensdag ­čśë