Less is Luxe!

Ik schaam me diep.. Het is echt alweer te lang geleden.

Ik zie zelfs dat ik nog niet heb geschreven dat Roefus wonderbaarlijk weer terug gevonden is (na vier maanden) in een vakantiepark een dorp verderop. Ze zat onder de teken en was uitgemergeld. Ik was bang dat ze het niet zo overleven maar met enkele weken was ze alweer de oude! Sinds kort is ze weer met haar zusje en neefje buiten. ’s nachts slaapt ze nog binnen. De reünie met de andere katten verliep niet erg soepel maar langzaam aan beginnen ze elkaar weer te tolereren en spelen ze zelfs weer samen.

Mijn moestuin.. het blog is voortgekomen uit de moestuin maar liever wil ik het hier niet over hebben. Ik heb heel erg gefaald. We hebben dit seizoen alleen raapstelen, aardappels en een enkele courgette gegeten. Het onkruid stond meters hoog… Ik heb er maanden niks aan gedaan. Graag zou ik willen zeggen dat afstuderen en een moestuin onderhouden niet samen gaan maar dat zou een valse smoes zijn. Ik had best tijd om een paar uur per week de tuin in te gaan maar ik deed het niet. Daarmee heb ik mezelf niet alleen een naar faalgevoel bezorgd ik heb mezelf ook een ontspannen en geluksgevoel ontzegd. In de tuin werken geeft me een ontzettend vrij en ontspannen gevoel. Stress en somberheidsklachten zorgen ervoor dat ik juist niet datgene ga doen dat mijn humeur doet verbeteren. Gek is dat toch eigenlijk? In plaats daarvan doe je juist steeds minder waardoor het negatieve gevoel blijft toenemen. Totdat je het uiteindelijk toch doet! Die dag was gisteren. Ik ben de tuin ingegaan en het was heerlijk! Oké ik moet toegeven dat het ook wel erg treurig was om te zien dat ik er zo’n bende van had gemaakt. Maar het lichamelijke werk deed me goed en het resultaat, een kale tuin met hier en daar toch nog wat groente dat zich niks aan heeft getrokken van de slechte verzorging, gaf me een lekker gevoel. Daarnaast bood het werken een hoop plezier. Zo vond ik tussen dat torenhoge onkruid een groot nest met wel 13 eieren! De kipjes hebben mij mooi een tijd voor de gek gehouden. Ik was overgegaan op wat goedkoper voer (niet biologisch, ik dacht iedereen in het gezin moet de broekriem aantrekken, dus jullie ook!). Sindsdien legden de kipjes geen vier eieren meer per dag, hooguit twee, soms zelfs maar 1.. Dus maar weer over op het dure biologische voer, en ja hoor, direct de dag erna lagen er weer 4 eitjes in het hok. Zouden ze echt zo slim zijn geweest om hun eieren te verstoppen zodat ik weer het dure voer zou kopen?!? Ik hou van sprookjes en mooie verhalen, dus ja! Ze zijn gewoon zo slim en of het nou wel of niet waar is, ik ben weer een verhaal rijker!

Nu ik afgestudeerd ben en nog geen full-time baan heb kunnen vinden ben ik veel vrij. Dat kwam goed uit want ik had het geweldige boek van Lou Niestadt gelezen Less is Luxe! Alle tips en trics kon ik dus meteen gaan toepassen. Ik ben begonnen met het opruimen van het huis, ik heb echt superrrr veel weggegooid. Ik heb een aantal meubels de deur uit gegaan want vanwege mijn hobby meubeltjes opknappen was het huis echt overvol geraakt. Schoonmaken was een hel, dat deed ik dus ook bijna niet. En nu? Nu heb ik er gewoon plezier in. Ik vond het zonde om maar gewoon alles weg te gooien dat ik een grote wasmand heb gepakt en daarin alle spullen heb gestopt die ik wel kwijt wil maar te mooi zijn voor de vuilnisbak. Dus voor een feestje of gewoon zomaar geef ik mensen een cadeau uit deze wasmand! Afgezien van de lol die dat geeft is het ook een beetje een financiële noodzaak. Tussen de bedrijven door ben ik namelijk ook nog ten huwelijk gevraagd en ondanks ik serieus wel wat concessies doe qua bruiloftsfeest (natuurlijk noooooit op de jurk of schoenen, komop zeg we moeten niet overdrijven) is het gewoon een dure aangelegenheid. Vooral nu ik maar parttime werk voor een kleine vergoeding, komt er gewoon te weinig inkomen binnen. Dus dan moet je de uitgaven aanpassen. Lou Niestadt schrijft echt geweldig en heel aanstekelijk. Daarnaast is het ook een cool mens, ik heb haar gezien op het Happinezfestival begin september. Daar sprak ze over haar nieuwe boek. En nou weet ik niet meer of het in haar nieuwste boek staat of dat ze het in haar lezing zei maar 1 zin is me zo goed bijgebleven. “Bij alles wat je wilt kopen moet je je afvragen of je voor datgene wilt werken?” Oké ik ben totaal niet goed in citeren dus ik heb geen idee of ze het werkelijke zo heeft gezegd maar volgens mij kwam het daar wel op neer. Alles lijkt daardoor ineens zo verdomd simpel! Ik stond bijvoorbeeld voor het chocoladeschap in de supermarkt en wilde heel automatisch een reep in mijn mandje doen. Tot de vraag omhoog kwam, Wil ik voor even kort genot wel een uur werken? (jaha ik moet een uur werken voor een chocoladereep!). En het antwoord was nee.. Nee ik wil niet werken voor een chocoladereep. En wat blijkt! Ik wil eigenlijk bijna nergens voor werken.. Nog zo’n mooie uitspraak van Lou Niestadt (wel goed gecitieerd!) “Wat je niet hebt, hoef je ook niet voor te zorgen!”. Zo is het! Je moet werken om datgene te krijgen maar vervolgens kost het ook nog veel tijd, geld en stress om ervoor te zorgen. Deze twee simpele uitspraken helpen me nu al een maand om geen onzin aan te schaffen. Daarnaast heb ik natuurlijk een geweldig doel, de bruiloft. Een leeg huis (naja leeg, voor menig mens waarschijnlijk nog vol maar voor mijn doen leeg) geeft ook een opgeruimd hoofd! Zelfs huishoudelijke taken worden leuk, of in elk geval kosten ze veel minder moeite. De titel van het boek is helemaal waar. Een maand lang (afgezien van eten en bezine) niks kopen en mijn leven voelt luxer dan ooit te voren!