Lang weekend!

De laatste blogs zijn erg lang en taai geworden zie ik.. hmm als ik hier mijn vele volgers maar niet door verlies 😉
Het komt door het slechte weer. Het regent al de hele dag en het ziet er niet naar uit dat het snel beter wordt.
De weermannen/vrouwen voorspellen gelukkig een beter weekend dus na het weekend kunnen jullie weer luchtige posts over het aller leukste onderwerp de Moestuin verwachten!

bloem

Goed weekend!

Hoe geef je een simpel leven vorm?

Mijn zoektocht naar een simpel leven eindigt altijd bij mijn opa en oma. Zij leven het leven waarna ik zo hard op zoek ben. Simpel, sober maar toch zo vol. Maar wat is hun geheim? Is het echt alleen dat onthechten van spullen wat je leven veranderd? Het zou kunnen. Mijn opa en oma hebben geen enkele luxe. Zij wonen bijna hun hele leven in een simpel jaren 30 rijtjeshuis waar nog nooit iets aan is verbouwd. Ze hebben geen magnetron, geen over, geen droogtrommel, geen dvd-/cd-speler, geen smartphone, niks van wat voor een soort luxe dan ook. Naja ik zeg luxe maar voor mij en velen met mij zijn dit meer eerste levensbehoeften geworden. Wat ze dan weer wel hebben is een ipad, maar die hebben ze gekregen.. en ze moeten natuurlijk ook mijn blog kunnen bijhouden 😉

Maar toch, mijn andere opa en oma hadden ook een vol leven ondanks zij wel deze luxe kenden. Dus dat alleen kan het niet zijn. Het kan hun eetpatroon zijn. Mijn opa en oma eten iedere dag drie maaltijden maar nooit te veel. Je kunt altijd bij ze aanschuiven maar dan moeten ze er wel even iets bijmaken, want eten weggooien gebeurd niet! In tegenstelling tot mijn moeder die, net als ikzelf trouwens, altijd voor een heel weeshuis kookt. Het heeft zo zijn voordelen, altijd een restje in de diepvries! Maar leidt ook vaak tot overdaad en verspilling van voedsel.

Misschien is het het middagrustuurtje.. mijn opa en oma rusten in de middag altijd even. Nooit lang en vaak leest m’n oma dan een boek, maar toch, het zorgt er wel voor dat je even in alle rust en stilte tot jezelf kunt komen. Eigenlijk is het denk ik de hele levenswijze; iedere dag dezelfde tijd opstaan en dezelfde tijd naar bed, goede maaltijden met eerlijke producten, vaste rustmomenten, niet 24 uur per dag bereikbaar zijn, persoonlijke contacten met mensen, iedere dag een uur wandelen en heel belangrijk een niet oordelend leven! Het grappige is dat zij onbewust een mindful leven leiden. Zij hoeven dat niet te oefenen of te leren, het zit in al hun vezels. En dan met name bij mijn oma, vooral het niet oordelen, zij is de enige die ik ken die dat kan! Want hoe moeilijk is dat? Niet oordelen.. dat is toch onmogelijk? Maar dan ben ik bij mijn oma en zie ik, het kan! Anderen in hun waarde laten en je richten op je eigen leven, dat is wat mijn oma kan. De mening van anderen laten haar volledig koud. Zij laat zich niet meeslepen door nare kwetsende opmerkingen van anderen. Zij weet wat het echte leven is en neemt het zoals het komt. Zelfs in moeilijke tijden voel je haar dankbaarheid voor alles wat ze nog wel heeft. En met zo’n voorbeeld moet dat mij toch ooit ook lukken?

hulde aan het gewone leven
*uit de flow illustratie Judith van der Giessen

Het gekke is dat ik nooit met mijn opa en oma hierover heb gesproken. Is dat ook niet wat onder dankbaarheid hoort? Het uitspreken ervan? Ik denk dat dat eens tijd wordt. En ik barst nog van de vragen die ik maar beter kan stellen nu het nog kan. En hoe tof zou het zijn als zij hier iets op het blog zouden schrijven? Want echt iets over brengen kunnen alleen hele wijze ervaren ‘’levers’’!

“Om te leven…

heb je niet veel meer nodig dan een klein beetje aandacht, een buurvrouw die glimlacht en vallen voor een stuk, en dan komt het geluk!” Bestaat er een lied met een mooiere begin zin dan deze? Onmogelijk. Yentl en de Boer “Roze Gitaar” hebben er een prachtig lied over geschreven. Het is een super kort liedje met maar een paar zinnen en omvat toch alles wat belangrijk is in het leven. Het zijn niet die nieuwe ipad, schoenen of de zoveelste nieuwe vaas die je gelukkig maken. Als kind kon ik zo extreem gelukkig zijn met een nieuw paar schoenen. Dagen stonden ze dan naast m’n bed, voor het slapen gaan even kijken en ’s ochtends meteen aantrekken! Oké, dat doe ik nu nog steeds.. Maar het geluksgevoel dat het me vroeger bracht doet het niet meer.. De gelukstijd die een nieuw ding me geeft wordt korter met de jaren dat ik ouder wordt, misschien zelfs wel met de weken. Je voelt je rot, dan koop je wat en ben je weer even blij.. het werkt niet meer. Het lijkt allemaal zo zinloos, al die spullen.. het voelt meer als een belasting dan als een vrijheidsgevoel. Neem nou die nieuwe iphone, mijn vorige smartphone gooide ik onder in m’n tas, in m’n jaszak en ik stopte hem zelfs in de mouw van m’n jas (dat is ook z’n dood geworden), maar nu kan dat niet meer. Ten eerste is het een soort van lease-ding ofzo, het is me onduidelijk wat er gebeurd als ik hem kwijt raak of kapot maak, dus het maakt me mega voorzichtig. Er moet een hoes omheen, wat de functionaliteit niet echt ten goede komt, ze zijn super fragiel dus een keer ergens tegen aan stoten kan al fataal zijn.. en wat dan? Wordt ik dan opgepakt door de telefoonpolitie en moet ik dan 600 euro neertellen? Dat schijnt zo’n telefoontje dus te kosten.. Doodsbenauwd maakt het me.
In van die goeroe boeken lees ik vaak over onthechten. Het hechten aan materie zou je leven juist beperken in plaats van verrijken. Oudere mensen zeggen vaak dat de jongeren zo verwend zijn met alles dat ze hebben, het klopt wel maar het betekent niet dat de jongeren het makkelijker hebben. Mijn smartphone heeft het leven een stuk zwaarder gemaakt. Het altijd bereikbaar zijn en het gevoel ook altijd bereikbaar te moeten zijn kost energie en zuigt me leeg. Daarnaast is het beheren van al die spullen tijdrovend. Ik reed gisteren van stage naar huis en ik kreeg het ene whats-app bericht na het andere binnen. Ik wilde niet kijken maar zag het in m’n ooghoek steeds oplichten. Allemaal berichten van mensen die wat van me wilde.. Ik kon er niet meer tegen, ik was moe en op. En toen bedacht ik me, ik heb een keus! Ik hoef op mijn telefoon te kijken, ik hoef mensen niet te beantwoorden ook al kunnen zij zien dat ik hun bericht gelezen heb. Ik heb een keus! Ik ben naar de snackbar gereden, heb het geluid van m’n telefoon uitgezet en heb daar een bak patat in m’n eentje in stilte opgegeten. En het was heerlijk! Even rust, niemand wist dat ik daar zat en niemand hoefde het ook te weten. Ik was eindelijk alleen en ik voelde me zo gelukkig! Tegen dat geluksgevoel had geen paar schoenen op gekund. Ik was bang dat onthechten zou leiden tot onverschilligheid. Spullen hebben niet enkel een materialistische waarde maar vaak ook een symbolische. Neem al mijn boeken bijvoorbeeld. Ze staan niet voor hebberigheid maar voor kennis en vrijheid. Ik hoef maar na de omslag van een boek te kijken en het verhaal komt weer boven, letterlijk het verhaal van het boek maar ook het verhaal van waar en waar en waarom ik het heb gekocht. Die verhalen versterken mijn geluk. Hechten is dus niet altijd iets slechts. Het vinden van een balans, is dat niet waar het om gaat?

Dankbaarheid met tekst

Maar hoe vind je die balans?
Dure mindfulnesscursussen volgen en zelfhulpboeken lezen.. het is flauw om te doen alsof dit weggegooid geld zou zijn want dat is het niet. De mindfulnesscursus heeft mij weldegelijk geholpen om een start te maken met het ontwikkelen van een aandachtig en daarmee zinvol leven. Ook zelfhulpboeken zijn voor mij een bron van inspiratie en motivatie. En zelfs mijn soms wat extreme zoektocht naar geluk is niks geks. Zo vertelde de psycholoog Albert Sonnevelt ook al zijn hele leven op zoek te zijn naar vitaal (lichaam en geest in balans) oud worden. Het zure is alleen dat juist die zoektocht hem ziek maakte.
Hij begreep niet hoe juist hij kon instorten, altijd gezond eten, goed bewegen en op de hoogte blijven van alle nieuwe ontwikkelen omtrent gezondheid, totdat hij onderzoek deed onder vitale ouderen. Jullie hebben vast ook wel eens gehoord van de ‘blauwe zones’, plekken over de hele wereld waar mensen het gelukkigst en oudst zijn. Sonnevelt ontdekte een zestal gemeenschappelijke kenmerken. Deze kenmerken heeft hij in een piramide uiteengezet en de onderste laag vormt de basis voor alle andere lagen. De onderste laag laat ook meteen de mega belangrijke rol van onze geest op onze gezondheid zien. Een zinvol leven staat namelijk aan de basis van de piramide en is ook meteen het kenmerk waar ik zelf de meeste waarde aan hecht. Een zinvol leven… Oké, dat klinkt natuurlijk behoorlijk logische, maar wat houdt dat dan in een zinvol leven? En weten dat je leven zinvol moet zijn is natuurlijk wat anders dan het ook daadwerkelijk leiden. Gelukkig is Sonnevelt niet één of andere waardeloze zelfingenomen man die alleen maar problemen kan benoemen maar niet kan oplossen. Hij komt dan ook met vier hele duidelijke taken om tot een zinvol leven te komen:
– volg je interesses en enthousiasme
– neem 100% verantwoordelijkheid
– kom in actie
– voel dagelijks dankbaarheid
Dat maakt het begrip zinvol leven toch al een stuk duidelijker, niet? Maar niet minder moeilijk. Alleen al het volgen van je eigen interesses en enthousiasme blijkt een moeilijke. Wel direct het aspect waar ik al een hele tijd aan werk, door het opzetten van een moestuin, het verzorgen van de dieren, het volgen van een schilderscursus en yogalessen. Al deze dingen maken voor mij het leven zinvoller.
Dat 100% verantwoordelijkheid begrijp ik niet helemaal. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel zit mij namelijk vaak juist behoorlijk in de weg en ik zou er juist liever iets minder van hebben… Misschien dat er mee bedoelt wordt dat je een keuze hebt. Ik kan wanneer ik me rot voel de hele dag op de bank blijven liggen series kijken maar dat betekent dat ik me op de langere termijn alleen maar rotter voel. Ik kan er ook voor kiezen om ook op een rot moment juist in actie te komen omdat ik weet dat dat mijn stemming verbetert. Ik maak zelf die keuze, en welke dat ook is, ik moet daar voor 100% verantwoordelijkheid voor nemen. Soms kan het heel verstandig zijn om op de bank te blijven liggen en series te kijken, zolang ik mij maar bewust ben van mijn keuze en mij verantwoording neem voor de consequenties.
Oeee kom in actie! Dat is confronterend, want dat zou ik meer moeten doen. Het is vaak zoveel makkelijker om op de bank te blijven liggen dan toch die kaplaarzen aan te trekken en die tuin in te gaan. Op hetzelfde moment weet ik dat dat laatste mij goed doet, en toch.. kies ik vaak voor het eerste. Maar dan kijk ik naar de tulp die daar weer hardnekkig zijn weg door het gras naar boven zoekt en denk ik aan mijn oma. Zij wist wat in actie komen betekent. Zij lag nooit op de bank vol zelfmedelijden, nee zij pakte aan. Ook al is ze er niet meer, ik weet dat ze mijn inactiviteit zou verafschuwen. En dat zou mijn opa me wel hebben laten merken! Dus hup die kaplaarzen aan!
Precies, dankbaar zijn! Is dat niet uiteindelijk waar alles om gaat? Dankbaar zijn voor alles dat je hebt. En dat is in mijn geval erg veel! Zo nu en dan maak ik weer eens een lijstje met dingen waar ik dankbaar voor ben. En weet je wat het grappige is? Er staan nooit materialistische dingen op. Oké ik weet dat dat makkelijk gezegd is van iemand die het financieel goed heeft, maar uiteindelijk heeft dankbaarheid niks te maken met geld. Het opkomen van de zon kost niemand wat!

foto(2)

Geen toegang: Oorlogsgebied

Wat een week! In deze tijd van het jaar hoor ik druk te zijn in de moestuin, ik zou zelfs al wat moeten kunnen oogsten.. Maar het weer heeft er niet alleen voor gezorgd dat mijn zaaiplanning volledig in het water is gelopen, het heeft ook tot deze verschrikkelijke week geleid.

Laat ik bij het begin beginnen.. Vorige week vrijdag (5 april) kreeg ik de wasmachine reparateur. Het zou iets kleins met de deur zijn, zo gemaakt zei hij. Toen sloeg het ongeluk toe, het begon met een kapotte wasmachine, vervelend voor de portemonne maar nog geen rampspoed. Oké misschien een tikkeltjes bijgelovig maar ik zie dat als het begin van ruim een week ongeluk.. en de vraag is nog wanneer het stopt..

In de avond doen we de drie katten altijd naar binnen, ze krijgen eten en slapen in de bijkeuken. Ik had gepland de volgende dag een stalletje naast de paardjes mooi te maken zodat ze vanaf dan ’s nachts daar konden verblijven. Roefus was nergens te bekennen.. normaal is zij als eerst binnen. Ze komt nooit van het erf, ze houdt niet van lawaai en vreemde dingen. Toch was ik nog niet echt bezorgd, Pebbels is ook al eens een nacht weggebleven. Dan lopen er veel buurkatten om het huis dus ik dacht Roefus zal wel aan het spelen zijn. De volgende ochtend nog geen spoor van Roefus te bekennen. En ja hoor de buikpijn en de spanning kwam opzetten. Roefus zou nooit zolang vrijwillig wegblijven, oké misschien komt ze niet voor de goede zorgen, maar dan wel voor het eten naar huis, ze heeft namelijk altijd honger. Ik heb toch een stalletje voor de katten klaargemaakt. En Pebbels en Pim zijn die nacht voor het eerst er gaan slapen. Inmiddels was mijn bezorgdheid al aardig groot geworden, in de avond heb ik de omgeving nog afgezocht.. niks gevonden. Door het zoeken en de bezorgdheid ben ik volledig vergeten het deurtje van de kippen dicht te doen en Pieter binnen te doen. De volgende dag (zondag) scharrelden de kippen godzijdank nog vrolijk rond, maar Pieter was verdwenen.. Ik zag dat hij zich onder het gaas door had gegraven (dat deed hij wel vaker, maar dan liep hij altijd nog wel ergens rond). Nergens vond ik iets, zelfs geen haren. Splinter werd ingezet om het spoor te zoeken, ze vond een spoor dat een eind de wei in liep maar bleef steeds op één punt vastlopen. Ik begreep niet waarom totdat ik goed keek en een stuk ingewanden in de grond gedrukt zag liggen en een paar witte haartjes vond.. Het was duidelijk, Pieter is vermoord en opgegeten.

Maar door wie? Volgens de jager in de buurt, is er wel een vos in de omgeving maar hij dacht niet dat deze zo dicht bij ons zou zijn geweest. Hij dacht een kat. Katten zijn agressieve beesten dus het zou kunnen.. maar het rare vind ik dat we afgezien van een stukje ingewanden niks van hem terug hebben gevonden. Katten moorden graag voor de lol maar eten hun prooi vaak niet op (zeker niet met huid en haar). Ik heb alle scenario’s voorbij laten komen maar zonder bewijs kom je nergens dus ik had me er al bij neergelegd dat we het nooit zouden weten.. Tot afgelopen vrijdag!!!

Ik stond in de kamer te strijken (ja dat moet zo nu en dan ook eens gebeuren) met de rug naar het raam toe. Ik weet niet wat het was, maar ik keek opzij en zag het gezicht van Manon (één van de paardjes) helemaal verschrikt kijken en ze stond stokstil. Ik vloog ik paniek naar de deur, want ik wist meteen dat er iets aan de hand moest zijn want voor Manon is er niet veel belangrijker dan grazen. En toen zag ik het. Eén grote invasie van roofvogels op mijn kleine kippenweitje. Ik gooide de deur open, de vogels vlogen weg en ineens was alles doodstil… en leeg…

zinloosgeweld

Ik rende naar het kippenhok, daar zaten 2 kipjes volledig in shock in de hoek van het hok, ik gooide het deurtje dicht en rende naar buiten om de rest te zoeken. Ik kon niet goed zien of de roofvogel iets mee had genomen, ik dacht van niet. Het hele erf heb ik in verslagenheid afgezocht tot ik een grote hoop veren achter in de wei vond, veren van mijn kipjes.. Ik kon het niet geloven. Ik kon niet geloven dat eerst Pieter was gepakt, Roefus weg was en nu twee kipjes… Ik kon alleen maar denken wanneer houdt dit op..?

Ik liep met mijn ziel onder de arm terug naar huis en zag tot mijn grote opluchting een kipje onder de heg zitten. Ik dacht dat ze dood was maar toen ik dichterbij kwam zag ik dat ze nog leefde. Ontzettend bang en in shock zat ze daar. Ik kon haar met moeite pakken en heb haar gauw bij de andere twee in het hok gedaan. Nogmaals het erf en daarbuiten afgezocht want wie weet had die andere ook nog kunnen ontsnappen.. niks gevonden..

Ineens werd alles duidelijk. Pieter is niet door een kat vermoord, die roofvogel heeft hem te pakken gekregen en opgegeten en is later voor de rest gekomen. Ook van Roefus is niks teruggevonden, ik denk dat ook zij de havik (daar leek de vogel het meest op) niet de baas kon. Ik las in een boek dat een havik kleine zoogdieren in één klap met zijn klauwen kan doden. Dat verklaart waarom Roefus zijn aanvaller niet aan kon en dat er niks van haar is gevonden.

Ik heb een lange warme douche genomen om weer beetje tot bedaren te komen. Toen ik in mijn ondergoed de kamer in liep om wat te pakken zag ik tot mijn grote verbazing ineens een kip in het weitje scharrelen! Ik ben naar buiten gerend (jawel in ondergoed! De schaamte was ik inmiddels totaal voorbij) en heb haar gepakt, ik wenste diep van binnen dat niet het hok kapot was maar dat dit echt mijn vierde kipje was.. laat dit mijn vierde kipje zijn…. Laat dit mijn vierde kipje zijn! ik deed het hok open en godzijdank! Het geluk stond weer aan mijn kant (laat dit asjeblieft zo blijven), de kipjes zijn weer compleet!!