Nooit meer onkruid wieden!

Nooit meer op de knieën in de tuin die vreselijke vastzittende onkruidstengels eruit zien te trekken, wat telkens weer een onmogelijke klus blijkt. Nooit meer blaren op de handen of wonden omdat je die vlijmscherpe schep in je hand/voet parkeert omdat je die verdomde stengels er niet uit krijgt en als een dolle gaat hakken. Nooit meer prachtige planten verwijderen omdat ze, wanneer ze nog niet bloeien, zoveel op onkruid lijken!

En dat alles zonder gebruik te maken van milieubelastende vieze chemicaliën.. Hoe is dat mogelijk? Nou heel simpel, koop een kip! Ze bezorgen je niet alleen de lekkerste eitjes, maar ze zijn ook nog eens de beste onkruid wieders! Ze weten precies het verschil tussen onkruid en plant. Het nutritionisme (zie Een pleidooi voor echt eten van Michael Pollan) heeft hen godzijdank nog niet te pakken weten te krijgen. In tegenstelling tot ons mensen hebben de kippen nog wel hun natuurlijke instinkt waardoor zij weten wat wel voedsel voor hen is en wat niet. En dat alles doen ze ook nog eens heel erg netjes! Het lijkt alsof er iemand heel secuur mijn bloementuintje heeft geharkt met een heel klein ieniemienie harkje, maar niks is minder waar. Met grote halen, haalt het kipje met zijn eigen harkevoetjes het onkruid weg.

Tot nu toe, helemaal top! Niks dan lof voor mijn kipjes. Er is alleen één groot probleem dat hier de hoek om komt kijken. Hoe moet het met mijn moestuin? Niks is natuurlijk lekkerder en voedzamer dan biologisch geteelde groente, dat weten mijn kipjes ook! Ik heb vier kipjes, waarvan er twee zich niet aan hun eigen stukje grond houden. Zo nu en dan, wat betreft het onkruid erg handig, maar nu we het voorjaar in gaan maak ik me toch een beetje zorgen. Een groot hek om mijn moestuin bouwen lijkt niet echt de oplossing aangezien ze zich ook weinig aantrekken van het hek om hun eigen stukje grond.. Misschien toch nog maar eens een stukje van de vleugels afknippen. Nee dat is niet zielig of dierenmishandeling. Je knipt gewoon een stukje van de veren van één vleugel af, dat is niet pijnlijk. Het zorgt ervoor dat wanneer de kip probeert te vliegen, ze scheef gaat en het moeilijker voor haar wordt om over een hek te komen. Dit heb ik direct gedaan toen ze bij ons kwamen maar of het is weer aangegroeid of het is bij deze twee toch niet kort genoeg.. Tijd om dat weer eens te proberen. En anders zit er niks anders op dan de pan in! Grapje natuurlijk! 😀

Biologisch en Dynamisch tuinieren

Het begon allemaal in maart 2012 met de ‘spitcursus’ bij de Vijfsprong, een biologisch-dynamisch bedrijf. Het bedrijf wordt gerund door een leefwerkgemeenschap vanuit een therapeutische en antroposofische instelling. De cursus werd gegeven door de tuinman en tevens oprichter van de Vijfsprong.
De eerste les! Ik was er helemaal klaar voor. Oude kleren aan, grote lange kaplaarzen, want ja we zouden gaan spitten in de tuin en zo mooi was het weer in maart nog niet! Ik was de eerste, zoals altijd ben ik overal minstens een half uur te vroeg. En omdat je natuurlijk niet zo’n punctuele vastgeroeste miep wilt zijn die alleen maar kan denken ‘Afspraak, is afspraak!’ reed ik nog maar wat blokjes om. Ik had me verdekt opgesteld en toen ik zag dat er meerdere mensen wat verdwaald rond liepen leek het me tijd me aan te sluiten. Godzijdank bleek ik niet de enige die dacht zich te hebben ingeschreven voor een praktijk cursus. Twee jonge kerels kwamen op klompen aanlopen en ook de rest leek voorbereid op flinke lichamelijke inspanning! De tuinman echter niet! Die keek ontzettend verbaasd naar het enthousiaste clubje dat daar buiten enigszins zenuwachtig stond te wachten. Voorzichtige legde hij uit dat het een theorie cursus zou zijn. Behoorlijke tegenvaller want als ik ergens geen zin in had was het wel ‘hoorcolleges’ volgen in mijn vrije tijd. Maarja ik was ingeschreven en had al betaald dus ging er toch maar mee door. De teleurstelling hakte er behoorlijk in bij de groep. Maar toen de les eenmaal was begonnen, kwam al snel al het enthousiasme terug! Helemaal toen we de Vijfsprong moestuin en kas gingen bekijken (immens groot!). De tuinman wist de soms droge theorie op een hele praktische en leuke manier te brengen. De laatste twee lessen stonden in het teken van biologisch- en dynamisch tuinieren. En laten dat nou net de leukste lessen zijn geweest! Dit in de praktijk brengen bleek toch wel heel iets anders. ‘Gewoon’ een moestuin creëren en onderhouden bleek al een hele uitdaging, dat van dynamisch tuinieren weinig kwam. Maar een nieuw moestuinjaar komt eraan dus weer nieuwe kansen! Met een beetje hulp van de werkagenda van Guurtje Kieft (de goeroe op het gebied van biologisch-dynamisch tuinieren) moet ik toch in ieder geval een start kunnen maken.

foto(10)
Een kleine domper is wel dat ik al lezende erachter kwam dat ik te laat ben begonnen. Creatieve blokkades doorbreken! Dus in plaats van de hele zooi weg te flikkeren en bij de pakken neer te gaan zitten, ga ik gewoon starten vanaf het punt waar ik nu sta. Klein beginnen, het hoeft niet perfect. Het leven gaat om de reis, niet om het resultaat!

De allereerste oogst, Raapsteeltjes!

In februari 2012 ben ik gestart met mijn moestuintje. Het eerste dat ik heb gezaaid en geoogst waren raapsteeltjes! De oogst bleek onverwacht zo groot te zijn dat ik flink wat heb kunnen uitdelen aan vrienden en familie. Wat bleek, raapsteeltjes is voor velen een heel onbekende groente!
Ik was geschokt, zo’n mooie groente moet toch iedereen kennen. Dus ik kan er niet omheen, het eerste recept moet natuurlijk Raapsteeltjes zijn! Raapstelen zijn voor mij niet alleen erg lekker, maar het doet me ook weer denken aan die mooie kleutertijd. Samen met de juf aan het werk in het kleine moestuintje naast de school en natuurlijk was de eerste moestuinmaaltijd raapsteeltjes met een knakworstje! Het is ook een hele goedkope groente. Het enige nadeel is dat het maar een hele korte tijd in de schappen bij de groenteboer ligt (wat het natuurlijk ook wel weer erg speciaal maakt). Hooguit twee/drie weken (half mei, soms nog begin juni) en dan is het vaak al gebeurd. Ik las trouwens dat deze groente ook heel goed nog kan worden gezaaid in september, dus dat ga ik dit jaar ook maar eens proberen. En het verbouwen ervan is ongelooflijk simpel! Dus heb je een klein strookje in je tuin over, zaai er wat raapsteelzaadjes (de biologische zaden van Demeter zijn erg goed, makkelijk te bestellen via internet of gewoon te koop bij natuurwinkels, en sinds dit jaar ook bij de Welkoop) en al na 6 weken heb je overheerlijke raapstelen! Het lijkt wat op andijvie en de smaak heeft er ook wel iets weg van. Toch de soms wat nare bijsmaak van andijvie heeft de raapsteel niet.
Het lekkerst vind ik raapsteeltjesstamppot maar het is als salade vast en zeker ook heerlijk (ga ik dit voorjaar eens uitproberen, dus daar horen jullie nog van). Wat heb je nodig? Lekker simpel een pan raapstelen en pan aardappels. Het is soms wat zoeken naar de goede verhouding. Ik doe meestal meer raapstelen dan aardappels, iets van éénderde aardappels en tweederde raapstelen. Je kookt de aardappels en stampt de klein gesneden (en goed gewassen, van knagen op zand wordt niemand vrolijk) raapstelen er rauw doorheen. Een vriendin kookte de raapsteeltjes mee met de aardappels, zij vonden dat erg lekker. Ik vind dat er veel smaak verloren gaat (om waarschijnlijk nog maar te zwijgen over de vitamientjes) door het te koken en van mij mag het ook nog wel beetje knapperig zijn.
Raapstelen
Om het extra lekker te maken, braad je er een heerlijke verse biologische worst van bijvoorbeeld bio-boerderij Korenblik erbij. In het braadsel van de worst bak je wat spekjes. Gooi daar wat gesneden kastanjechampions (zorg dat je champions gebruikt die op een eerlijke manier zijn verbouwd en waar geen milieu- en mensenmishandeling bij te pas is gekomen!) en een uitje bij en giet de pan inclusief de jus die is ontstaan over de stamppot. En smullen maar!

De Hoge Tuun

Het idee om te gaan schrijven en dit openbaar te maken bleek nog niet zo simpel als gedacht. Schrijven dat deed ik al, maar dit in een envelop stoppen, postzegel erop en naar het internet versturen bleek tot mijn grote verbazing niet te werken. Maar gelukkig heb ik een broer die wel de technische genen van mijn vader heeft geërfd en er ook nog eens zijn beroep van heeft gemaakt. Dus de eerste stap was het schrijven van een hele lieve e-mail aan mijn broer. Dat werkte wel! Maar voor hij een blog aan kon maken moest ik een domeinnaam bedenken. Ik zocht naar iets toepasselijks, ik wilde gaan schrijven over het reilen en zeilen op de boerderij dus het moest een naam worden dat daar op aan sloot. Eerst dacht ik aan ’t Kiemink, dat is de naam van de boerderij. Ik vond het een tikkeltje afgezaagd en voor de hand liggend. Mijn vader schoot me te hulp door me allerlei oude kadasterboeken te laten zien. En hieruit bleek dat ons stukje land door onze voorvaderen De Hoge Tuun was genoemd. Ik was verkocht!
2012-05-27 19.59.53

Voorstelrondje beestenboel!

Het is een gezellige beestenboel op ’t Kiemink! En jullie willen natuurlijk wel weten over wie ik blog dus hieronder zal ik ze allemaal voorstellen.
Als eerst natuurlijk Splinter! Onze alweer 7 jarige (update juli 2015: inmiddels 9 jaar oud!) trouwe labrador waar ik al veel avonturen mee heb beleefd. Zeven jaar geleden kreeg ik haar van mijn ouders, mooiste cadeau ooit! Al met 8 weken stond ik met Splinter bij de jachttraining. Zes jaar lang hebben we hard getraind en heeft Splinter veel diploma’s gewonnen. Jagen en het dood maken van dieren alleen om te trainen past inmiddels niet meer in mijn levenswijze dus helaas zijn we ermee gestopt. Maar zo af en toe een dummie of plastic kip apporteren blijft toch erg leuk. Niks maakt Splinter gelukkiger dan werken voor de baas dus misschien moet ik toch eens op zoek gaan naar een jachtclub zonder wild..

normbwy84r2z9sne4c60

 

Drie jaar geleden is Pieter (een zogenaamd dwergkonijn maar wat blijkt een groot hangoor!) bij ons komen wonen. Mijn zusje had er nog een oud konijnenhok staan die ik mocht gebruiken dus dat leek me wel gezellig een konijn erbij! Eerst zat hij in huis, gezellig bij Splinter in de mand. Ik hoor jullie denken, een konijn in de mand bij een jachthond?! Onvoorstelbaar maar waar, het ging goed.
IMAG0043

Enige nadeeltje was dat in tegenstelling tot wat ik zo hoor elk konijn, werd die van ons niet zindelijk. Dus in de zomer werd het tijd dat hij zijn eigen weitje kreeg. Dit vond hij geweldig. Wat is er nog ook fijner dan je eigen stuk grond om lekker rond te rennen en te graven. (update juli 2015: kort na dit blog was Pieter verdwenen.. Ik heb Splinter de wei af laten speuren en zij wees mij op wat waarschijnlijk de resten van Pieter waren.. Hij wis helaas overleden in maart 2013)

foto(5)

De wei van Pieter werd afgelopen augustus flink uitgebreid toen we er vier kipjes bij kregen! Ontzettend gezellig voor ons maar zeker ook voor Pieter, een konijn hoort niet alleen te leven. Het zijn dikke vrienden geworden, naja of de kippen het nou zo leuk vinden dat er de godganse dag een konijn achter ze aan rent en ze bespringt.. maargoed je moet wat over hebben voor een beetje gezelschap! Twee kipjes trekken zich overigens weinig aan van de grenzen van hun stukje grond en lopen over het hele erf, ja inclusief mijn moestuin! Oo!
(update juli 2015: in de zomer van 2014 heerste er één of andere vreemde ziekte onder de kippen, drie van de vier hebben dit niet overleefd.. er loopt nog maar één kipje rond. Zij voelde zich erg eenzaam en daarom heb ik haar een paar nachtjes laten logeren bij de katten in de schuur. Ik weet niet of dat zo’n verstandige actie was. De katten zijn doodsbang geworden voor de kip en de kip denkt dat ze een kat is! Ze eet de kattenbrokken op en wil steeds bij je op schoot springen.. de laatste tijd vliegt ze constant tegen ons raam op omdat ze naar binnen wil.. ze wordt gekker en gekker.. maargoed dat past prima bij ons 😉 )

foto-1

Ook Pieter houdt het niet altijd bij zijn eigen stukje grond. Maar dat is niet ongevaarlijk want zo grazen hier ook nog twee kleine shetland pony’s in de wei die zich er niet constant bewust van zijn waar ze hun hoefjes parkeren! Paardje en Manon zijn inmiddels ook alweer twee jaar bij ons. Een oude boer kon er vanwege een gebroken heup tijdelijk niet meer voor zorgen. Zo kwamen ze hier een tijdje logeren maar tot mijn grote blijdschap werd dat permanent. Al vond ik het natuurlijk wel heel naar dat de oude boer afscheid moest nemen van zijn beestjes maar gelukkig was hij ook blij dat ze hier konden wonen. Een extra reden om heel goed voor ze te zorgen!

foto

Bij het ophalen van de paardjes lag er een nestje met kittens in één van de schuren van de oude boer. Zonder moeder, helemaal koud en alleen. De dierenbescherming was gebeld en zou het nestje weghalen. Ik heb er snel twee gepakt (Pebbels en Roefus) en thuis met de fles groot gebracht. Ze waren pas twee weken oud en ik was bang dat ze het niet zouden redden, maar inmiddels is er één zelfs moeder! Ik was een tikkeltje te laat met het steriliseren. Pebbels heeft maar één nachtje buiten doorgehaald maar dat bleek genoeg! Ze werd wel heel netjes door de buurkater ’s cohtends weer thuis afgezet, een echte gentlemen. Dus nu is kleine Pim er ook bij! Gelukkig was het er maar één en kan die gezellig bij ons bljjven, wat maakt één meer nou uit, toch? (een veel ranziger kattenbak, een veel grotere bende want hij eet plastic?! Ja weird!, en natuurlijk veel meer kosten want katers lijken echt een niet te stillen honger te hebben) Maargoed het gaat om de gezelligheid!
(update juli 2015: kort na dit blog in maart 2013 was Roefus verdwenen.. ik heb alles afgezocht, plakkaten in de buurt verspreid en uiteindelijk haar opgegeven op de kattenvermissingssite.. geen spoor van haar te vinden. Wat heel vreemd was gezien het een angstig beest is en nooit van het erf af ging zoals haar zusje wel deed. Ook kan ze amper jagen dus ik maakte me vreselijke zorgen. Maanden later in augustus werd ik gebeld, Roefus was gevonden! Ze struinde al weken rond op een camping 15 km verderop. Waarschijnlijk is ze de auto van de wasmachinemaker ingekropen, hij was hier namelijk op de dag van haar vermissing en woont in de buurt van haar vindt plaats. Ze was helemaal uitgemergeld, had duidelijk weken geen eten gehad. Ze zat onder de teken, we hebben er wel meer dan 40 uitgehaald. Wat was ik blij haar weer te zien. Gelukkig was ze al na enkele weken weer de oude dikke Roefus en struint ze nog steeds op de Hoge Tuun rond)
(update juli 2015: Pim de kater liep in 2014 erg vaak weg, hij was soms weken weg om volgens weer uit het niets op te dagen. Pebbels en Roefus ontvingen hem dan niet met open armen.. hij werd af en toe hardhandig van het erg gejaagd.. Na drie x was hij het zat en is hij niet meer terug gekomen.. We weten niet of hij nog leeft maar het zou me niks verbazen, hij kon altijd erg goed voor zichzelf zorgen)

2012-12-09 10.50.47
Van links naar rechts: Pim (alleen de oogjes zijn zichtbaar), Roefus en Pebbels

2012-08-25 19.28.44
Pebbels met kleine Pim

2012-10-22 09.29.38
Pim

Dit is de hele familie en volgens René wordt deze ook niet uitgebreid de komende jaren! Hmm dus updates in deze categorie hoeven jullie niet te verwachten.. maar zeg nooit nooit… 😀
(wel updates dus, maar in negatieve zin.. we hopen maar dat de overgebleven dieren nog even bij ons willen blijven)