De VrijGezelligDag!

Afgelopen zondag was het dan zover. De vrijgezellendag. Er was ons gezegd om 12u klaar te staan. Verder wisten we nog van niks. Daar zaten we dan, hele ochtend voor het raam naar buiten te loeren. Om 10u ’s ochtends kwamen er al verschillende vrienden met de auto langsgereden, Betrapt!

Om 12u was er nog niemand te bekennen.. om kwart over 12 ook nog niet.. Mijn familie kwam langs en zeiden dat we moesten verzamelen bij de molen bij ons in de buurt. Na whats app contact met een vriendin bleek dat wij moesten blijven zitten waar we zaten. En om half 1 was het dan zover, er kwam een auto de oprit opgereden. We moesten meekomen. Eenmaal aangekomen bij de molen bleek de tafel prachtig te zijn gedekt en vol te staan met lekkers! Had ik even geluk, de mooiste en lekkerst uitziende tafel was voor de dames. Alhoewel de lunch van de jongens er ook heerlijk uitzag, bolletjes met een kop soep. De jongens hadden haast, het eten moest snel gegeten worden want zij moesten met de fiets verder..

Ik bleek goed te hebben gegokt, de jongens gingen karten. Maar daar bleef het niet bij, er stond René ook nog een flinke survivaltocht te wachten. Na de heerlijke high tea van de dames stond er nog wat op het programma, maar wat..? Ze wilden nog niks zeggen. Tafels werden versleept naar de andere kant van de zaal en in een groot vierkant gezet. Daarna kreeg ik één hint, we zouden iets creatiefs gaan doen! Nou toen werd ik al helemaal blij! Het maakte niet meer uit wat.

En daar kwam een auto aangereden, een vrouw stapte uit en sjouwde twee grote dozen naar binnen.. Toen ze ook nog met een grote boodschappentas kwam aanlopen werd het duidelijk, er staken allemaal prachtige bloemen uit. We gingen bloemschikken! Mijn dag kon niet meer stuk. Uit de dozen kwamen prachtige grote flesachtige vazen. Om de hals van de vaas werd een stuk oase gedaan. Daarop kon een bloemstuk worden gemaakt. Een vriendin had nog onthouden dat ik gek ben op gipskruid, dus de workshop leidster had een super grote bos gipskruid meegenomen. Het was zo leuk om te doen en zo mindful! Ik geloof dat iedereen ervan heeft genoten. We hebben een prachtig aandenken aan deze mooie dag overgehouden. En alsof ik nog niet genoeg verwend was, kreeg ik ook nog een heel schattig klein bruidsboeketje dat de leidster ter plekke had gemaakt.
vrijgezellendag bloemen De vaas helemaal links, met dat hoge gipskruid is van mij. Lang niet zo mooi als dat van de rest, maar ik word er helemaal blij van.

Maar na het bloemschikken was de dag nog niet om! We gingen de auto in.. maar waar naartoe? Richting de stad. Na het afleveren van de bloemen parkeerden we in de stad. Bij ons favoriete restaurant werden we weer met de jongens herenigd en hebben we heerlijk gegeten. Het was een dag om nooit te vergeten. De hele dag liep ik rond met een warm gevoel. Heel dankbaar voor al die lieve mensen om ons heen. Het was zo bijzonder, dat zo’n mooie dag helemaal speciaal voor ons is geregeld! We kunnen alleen maar hopen dat de Grote Dag net zo mooi wordt. Maar dit pakt niemand meer van ons af!

Heel erg bedankt allemaal!

Vrolijkheid kent geen tijd

Wat ik ook doe, ik krijg de foto’s er niet goed op… Ik zal moeten wachten tot de hulptroepen weer thuis zijn om dit te regelen. Tot die tijd zullen jullie de computers, laptops, Ipad’s en Iphones op de kop en schuin moeten houden. Ach.. zorgt ook weer voor interessante creatieve ervaringen.. 😉

12 maart

13 maart

14 maart

15 maart

16 en 17 maart

16 maart Aparte foto.. die houten palen, zijn de poten van een voetenbankje. Dat voetenbankje ligt tegenwoordig vaak op bank gezien het extreme verharen van Splinter, dus om te voorkomen dat we iedere dag de bank moeten zuigen, ligt er een krukje op. Maar dat weerhoudt Roefus met haar lange haren er natuurlijk niet zich er heerlijk te nestelen. De andere foto’s van René moeten nog komen..

 

Geen titel inspiratie

9 maart

photo1-2 (2)

Gisteren is het tekenmomentje er bij in geschoten.. Maar in mijn defence, ik was heuuul erg druk.

11 mrt

photo1-1 (2)

 

Vandaag kreeg ik weer een SnailMail binnen van een nieuwe penvriendin! Weer een prachtig pakketje, de lat ligt hoog. Ik moet weer aan de bak. Het blijft zo leuk om totaal vreemden via brieven te leren kennen. En te zien dat mensen zoveel moeite en energie steken in een brief. Het geeft jezelf ook weer energie om aan de slag te gaan.
Dus de komende dagen weer goed rondkijken en inspiratie op doen!

Lazy Thursday

Gisteren, wel getekend maar niet geupdated. Dus bij deze:

luchtballon Ik zat aan de keukentafel en ineens kwam er een grote ballon voor de ramen langs. De ballon daalde neer in een weiland net over het spoor. Ik heb nooit begrepen waarom mensen in een mandje zouden gaan zitten dat slechts met enkele touwen aan een ballon is gebonden? En nee, zelfs al zag ik dat spectaculaire gevaarte van dichtbij landden, ik snap het nog steeds niet.. Het was geen tekentopdag gisteren. Ik deed het omdat het van mezelf moest, maar ik werd er niet ontspannen van en kreeg er ook geen plezier in. Het resultaat versterkt dit alleen maar.. Misschien was dat onbewust wel de reden dat ik gisteren geen ‘tijd’ had om erover te bloggen.

Vandaag is het anders. Ondanks ik het bijna vergeten was, was het toch heerlijk om te doen. Eén lijn op het papier zorgde ervoor dat ik niet wilde stoppen met tekenen. Het resultaat blijkt daar niet veel invloed op te hebben. Want ook al is deze tekening geen hoogstaand werk, het gaf wel datgene waar ik naar zocht, plezier!

lazy thursday Te lui om te koken, dus pizzaatje op de bank!

Helaas geen foto’s.. De foto van gisteren was best leuk, en vrij kunstzinnig, maar omdat ik er op de achtergrond belachelijk op sta, komt het er niet op. En vandaag was René niet in de goede mood om een foto te maken.. hij had geen tijd??? Yeah right.. foto’s maken met je Iphone neemt ook vreselijk veel tijd in beslag.. Naja morgen weer een dag.

p.s. ik ga niet iedere dag een tekening bloggen, vanaf nu probeer ik ze voor een week op twee pagina’s te krijgen zodat ik er iedere week 1x over kan bloggen. Er moet natuurlijk ook nog tijd en ruimte blijven voor blogs over de tuin!

Just another day

Vandaag was het tekenmomentje echt nodig. Ik werk al weken aan een verslag waar ik niet uit kom. Ik lees het ene na het andere artikel maar in plaats van dat het helder wordt, wordt het zicht alleen maar troebeler. Oké de tekenpauze heeft niet ineens geleid tot een spectaculaire ingeving of een mooi ingebonden verslag… maar het had wel degelijk effect. Het ontspande me en het gaf me focus, ook voor de details. En ook al is het nog niet af, door aandacht te besteden aan de op het oog minder belangrijke onderdelen, zoals de bijlage, werd het me helderder. De bijlage is geen overbodige extra informatie, het is de kern van het verslag, het verslag is de samenvatting van de bijlage. Uiteindelijk heeft het tekenmomentje dus niet direct geleid tot het afkrijgen van een taak maar het heeft me wel het vertrouwen gegeven dat het af gaat komen. En voor nu is dat genoeg.

werkplek

En gedeelde smart is halve smart.. vandaag was ook niet René’s beste werkdag. Hij was zijn lunch vergeten.. (gewoon 6 gesmeerde boterhammen met boterhamworst en pindakaas in plasticzakjes, maar lunch klinkt mooier) Daar zat hij dan, in de middle of nowhere, op één of ander verlaten industrieterrein met in geen miles een supermarkt te bekennen laat staan een kantine. Het enige lichtpuntje voor hem was een gevulde koeken automaat.. waar je 50 eurocent (dat is wel meer dan 1 gulden!!) voor een gevulde koek betaald en maar liefst 75 eurocent voor een stroopwafel!!

lunch

Toch heeft dit verhaal ook nog een positieve kant.. Ik hoefde geen brood te smeren!!! :) JEUH! Dus in plaats van een vieze droge cracker voor het ontbijt (ik ben in de ochtend te moe om helemaallll naar de bijkeuken te lopen om brood uit de vriezer te halen) waren het twee lekkere boterhammen met boterhamworst en tijdens mijn tekenpauze twee met pindakaas! Elk nadeel heb z’n voordeel, laten we maar zeggen.

 

LOL

Ja hoor, dag twee en het was al bijna misgegaan! Voor René naar de Volleybal vertrok moest er nog snel een tekening en foto worden gemaakt. Nouja de tekening zou natuurlijk geen haast moeten hebben, ik kan ook prima tekenen zonder dat René thuis is, maar laat hij nou net vandaag het onderwerp van de tekening zijn! Dus er moest heeeeel snel getekend worden.

Rene dansend

Haha het is dan misschien de slechtste tekening ever geworden (waarschijnlijk zou mijn neefje het nog beter doen, nee niet die van twee… die van nul jaar), maar de lol die we hierbij hadden wordt denk ik niet meer overtroffen! Het lijkt zo een stilleven maar in het echt maakte René een paar mooie moves met daarbij zingend “I’m dancing!!! I’m dancing!!!”.

En ook al is de kwaliteit niet top, het is in ieder geval spannender om naar te kijken dan de foto gemaakt door René:

dart

Maargoed in zijn verdediging, er was vandaag te weinig tijd om goed te kijken! En achja, is dat niet juist het dagelijkse leven?

 

 

Everyday Matters

Om meer uit iedere dag te halen, of liever gezegd om de gewone dagen meer te waarderen, hebben we een nieuw projectje (ja dat gaat snel hier, de projecten vliegen uit de hoge hoed en net zo vaak vliegen ze ook weer heel heeeel ver weg) bedacht. Tekenen helpt mij om de dingen helder te zien en ook om meer te zien. Juist de gewone dagen zitten vol genietmomentjes. Oh wat heb ik een hekel aan dat woord.. genieten.. het wordt in deze tijd te vaak gebruikt maar ik kan er zo gauw geen ander woord voor vinden. En afgezien daarvan zijn schrijven en tekenen (en natuurlijk moestuinieren) de enige dingen die mijn gedachten even stil zetten. Nouja dat is natuurlijk onmogelijk, het is meer dat de negatieve gedachten dan gewoon geen ruimte krijgen. Er is enkel ruimte voor het hier en nu, er zijn op dit moment geen gedachten over het verleden en geen zorgen over de toekomst. Daarom heb ik bedacht om iedere dag één tekeningtje te maken. En natuurlijk om ook beter te leren kijken en beter te leren tekenen (tja.. dat strebertje haal je er niet helemaal uit..).

sloffen (het zijn mijn slofjes, vanuit de bank bekeken, die staan op te warmen zodat als ik de bank uit kom warme voeten krijg 😉

 

Dit inspireerde René en laat hij nou net een nieuwe Iphone hebben gekregen van het werk. Zijn nieuwe projectje; iedere dag één foto maken. Hij maakte een panorama foto van de woonkamer, hoe cool is dat? (niet gelet op de rommel)

woonkamer1

Het heeft totaal geen nut en misschien zelfs wel een volgend punt op de to-do-list, maar het plezier dat we hebben is het nu al waard! Wij zijn geen mensen die verre reizen zullen gaan maken, houden van uitgaan of wat voor spannende activiteiten dan ook. Wij houden van het dagelijkse leven. Ik hou vooral heel erg van de dagelijkse sleur. Onze woonkamer kent denk ik net zoveel inrichtingen als de dagen dat we er wonen, de tuin verandert sneller dan de wind en de nieuwe ideeën vliegen me om de oren. Ik kan me nergens zo goed vermaken als op de Hoge Tuun, en ja ook GENIET ik nergens zoveel als hier!

 

 

You’ve got Mail!

Ik heb nu toch weer iets leuks ontdekt.. SnailMail! Oftewel langzame ouderwetse brieven, met pen en papier of typemachine zolang het maar via de post wordt verstuurd! Af en toe stuurde ik brieven met een vriendin, maar ik geloof dat ik dat leuker vond dan zij. Al snel ging ze weer over op WhatsApp. Mijn enthousiasme voor het schrijven van echte brieven is flink aangewakkerd sinds ik beschik over een typemachine (helaas is dit weer ouderwets met de laptop getypt want ik moet het inktlint sparen voor de adressen op de enveloppen van de trouwkaarten). Dus ging ik op zoek naar een penvriendin! En ik heb dan wel facebook geblockt (ja dat gaat nog steeds erg goed en het voelt heeeeeerlijk!) maar zonder internet kan ik nooit. Of beter gezegd, zonder internet wil ik nooit. Het heeft de zoektocht naar een penvriendin dan ook zeer bespoedigd.

Er kwamen allerlei sites voorbij, van Postcrossing (ansichtkaarten versturen naar wild vreemden over de hele wereld) tot het schrijven van brieven met gedetineerden. Allemaal ontzettend interessant maar ik was op zoek naar een penvriendin om voor een lange periode brieven mee te schrijven en heb ook geen behoefte om in mijn vrije tijd de therapeut uit te hangen dus de zoektocht ging verder…

Tot ik op een webwinkel stuitte. Ze verkopen er alles op het gebied van papier en zo kwam ik voor het eerst in aanraking met SnailMail. Wat idioot is want nu ik al mijn oude Flow’s aan het door bladeren ben voor leuke plaatjes en quotes, ben ik al meerdere artikelen over SnailMail tegengekomen.. Kun je nagaan hoe lekker ik die veel te dure bladen lees.. Maargoed weer terug waar ik was, SnailMail. Dat is dus op een ouderwetse manier brieven schrijven, althans dat dacht ik! Er stonden allemaal oproepjes van mensen, eigenlijk alleen maar vrouwen, die op zoek waren naar een penvriendin. Daar kun je op reageren en vervolgens wissel je via de mail elkaars postadressen uit. Ik had in mijn enthousiasme al gereageerd voordat ik me had verdiept in SnailMailen. Wat blijkt! Het is niet gewoon elkaar een brief schrijven maar er komt veel meer bij kijken. Zo is het de bedoeling dat je die brief ‘versiert’ en cadeautjes toevoegt… WAT?!?! Cadeautjes?? Wat in hemelsnaam wordt er verstaan onder cadeautjes? Inmiddels waren er al adressen uitgewisseld dus ik kon niet meer terug.. Ik heb nog snel via de mail, om mezelf in te dekken of de ander te behoeden voor te hoge verwachtingen, aangegeven dat ik dit nog nooit eerder heb gedaan en ook geen idee heb wat er van mij werd verwacht dus dat ik het gewoon zou gaan proberen.

Dat heb ik gedaan. En het wat toch leuk! Het maken ervan was zelfs nog leuker dan het ontvangen, alhoewel…toen vanmorgen van twee verschillende penvriendinnen er een SnailMail in de bus zat maakte mijn hart toch wel een sprongetje. Wat is dit leuk! Gewoon kletsen via brieven met totaal vreemden.. Het blijft bijzonder dat je je zo snel verbonden met mensen kunt voelen die je helemaal niet kent, zelfs nog nooit hebt gezien. Het komische is ook nog eens dat één van de penvriendinnen een stadje verderop blijkt te wonen! Wat een toeval!
Nu is de zet dus weer aan mij. Ik ben me helemaal gaan verdiepen in SnailMail en ben zo ook in aanraking gekomen met ArtJournal. Wat ik ook eigenlijk wel kende, ik heb er zelfs twee boeken van, maar daar een volgende keer weer meer over!

P.s. nog even een korte facebookupdate, ik krijg nog steeds vervelende mails over dat ik allemaal interessante dingen mis maar ik heb er nog steeds niet aan toegegeven. Naja zo klinkt het alsof dat moeilijk is maar dat is het dus niet. Ik begin het zelfs irritant te vinden. Helaas, maar binnenkort ga ik mijn profiel verwijderen.. ik doe er niks meer mee en ik wil er niks meer mee. Al die vrije uurtjes heb ik nu hard nodig voor het schrijven van SnailMails en het ArtJournalen 😉

P.s. P.s. Onder mijn vele volgers;) gaat het gerucht dat ik zou stoppen met bloggen.. Dat is dus inderdaad een gerucht! Ik ben absoluut niet van plan te stoppen, er zit soms wat meer tijd tussen de blogs dan dat ik zou willen, maar stoppen? NO WAY

Artist Date

Na maanden werd het wel weer eens tijd voor een Artist Date. Oftewel een dag van creatief slenteren door Amsterdam! Terwijl René hard aan het studeren was ben ik op onderzoek uitgegaan. Wat voornamelijk inhield van de ene tram op de andere overstappen want laten we eerlijk zijn, er is voor een Achterhoeker toch niks leuker dan in de tram zitten mensen kijken?

En natuurlijk me vergapen aan alle mooie boeken in de Amsterdamse Atheneum Boekenwinkel. Door dit te vermelden kan ik niet anders dan toe te geven dat een ander voornemen, een jaar lang geen boeken kopen, al na twee weken is gestrand. Maaaaarrrr… wel betaald met een vvv-bon. Oké dat maakt het alleen maar erger want het was niet mijn vvv-bon..

Een perfect bruggetje naar mijn andere goede voornemen, dat overigens nog wel steeds stand houdt. Toch een aardige mijlpaal een week niet op facebook! Wat mijn Artist Date ook extra creatief maakte. Voor de verandering keek ik in de tram weer eens om me heen in plaats van op het scherm van mijn smartphone. Ik krijg de onbedwingbare behoefte om mijn smartphone steeds minder te gebruiken, of eerlijk gezegd aan moes te slaan! Niet zo heel verbazingwekkend gezien de situatie bij Small Talk (een klein en heel gezellig restaurantje in de buurt van het Museumplein) waar ik met René zat te eten. Mijn respect voor een mede-eter slonk van ontzettend hoog in enkele luttele seconden naar onder het vriespunt. Ik vind het heel stoer als mensen alleen eten in een restaurant. Ik ga wel eens alleen ergens drinken, maar eten.. daar moet je lef voor hebben. Tot het eten op was zat ik nog vol bewondering naar de man te kijken. De laatste hap was echter nog nauwelijks doorgeslikt of zijn smartphone kwam al te voorschijn. Hij liet zich achterover hangen om eens even goed uit te buiken. De ober kwam langs om zijn bord op te halen. Hij vroeg of het had gesmaakt, zonder op te kijken van zijn smartphone zei de man dat het goed was. Vervolgens vroeg hij, nog steeds zonder op te kijken de rekening. Nou echt ik was flabbergasted! Wat onbeschoft, was ik ook zo? Nee volgens mij niet zo erg, althans niet in de omgang met vreemden, met familie ben ik bang van wel. Dus Mark Zuckerberg, je kunt mij wel mailtjes blijven sturen met dat ik hele populaire berichten heb gemist van hele interessante populaire mensen (ja zo’n mailtje kreeg ik serieus), maar mij verleid je niet meer!

Mijn, door dit voorval, geïrriteerde humeur werd door de hilarische ober weer snel opgevrolijkt. Een jonge buitenlandse toeriste liep naar de ober toe om in het Engels te vragen waar het toilet zich bevond. Waarop de ober zei (wijzen naar buiten): “Daar aan de andere kant van de straat, zie je dat daar? bij dat brandende rode lichtje, zie je het niet? iets naar rechts..” De toeriste keek totaal verschikt en stamelde wat waarop de ober zei: “I’m joking, it’s right here!”

 

p.s. het voornemen om in 2014 geen boeken meer te kopen gaat gewoon weer in.. je kunt toch elke dag opnieuw beginnen? 😉

 

Vals spel

Dag drie begon pittig. Er kwam een vriendschapsverzoek binnen nog voor ik goed en wel mijn bed uit was. Dit verzoek kwam via de mail maar om het te bevestigen zou het facebook openen. Het was een verzoek van iemand waarmee ik in het echte leven nooit bevriend ben geweest en toch voel ik me schuldig. Waarschijnlijk vraagt ze zich af waarom ik geen ‘vrienden’ wil worden, of vindt ze mij echt een snob… Perfecte gedachten om de neerwaartsepijltechniek op toe te passen.

Stel ze vindt me echt een snob, wat dan?
Dan gaat ze het misschien wel aan iedereen doorvertellen..
Stel ze vertelt het aan iedereen door?
Dan gaan anderen zich ook afvragen waarom ik haar verzoek niet accepteer en komen ze ook tot de enige conclusie dat ik een snob ben.
Stel anderen komen tot de conclusie dat je een snob bent?
Uhm.. nu wordt het al moeilijker.. dan willen ze misschien niet meer met me omgaan..? Mwah iedereen? Dat lijkt me eigenlijk niet. Vrienden in real life en familie zullen mij niet veroordelen op deze gebeurtenis.

Zo het eerste probleem is getackeld! Nu komen we bij de tweede spreekwoordelijke beer op de weg.. Een veel grotere uitdaging. Ik was bij een goede vriendin en ik vertelde haar van mijn nieuwe voornemen (de reden: stel zij zou iets op facebook zetten wat ik normaal ‘like’ en nu dus niet.. dan zou ze van alles kunnen gaan denken.. stel je voor!). En deze geweldige vriendin, ik had het kunnen voorzien haar ogen sprankelden van plezier toen ik het vertelde, tagde mij in een facebook bericht! En niet eenmaal, nee meteen 2x! Ik heb haar berichten kunnen lezen omdat facebook automatisch een mail stuurt. Dus in de mail had ik de berichten gelezen en haar via de what’s app bericht teruggedaan… Oké mijn opa en oma zijn waarschijnlijk inmiddels al afgehaakt maar om een lang verhaal kort te maken zij beticht mij nu van vals spel! In eerste instantie zou je kunnen denken ze heeft gelijk.. het is vals om toch op een andere manier facebook berichten te lezen.. maar!! ik heb facebook niet geopend en de mails krijg ik automatisch. Om dit te voorkomen zou ik mijn facebookprofiel kunnen verwijderen maar dat noem ik nou vals spel. Dan is er namelijk totaal geen moeilijkheid aan facebook te mijden omdat het dan ook niet kan. Dus weg voornemen, weg uitdaging..

Conclusie: Ga zo door!

Dag 2

Vanmorgen ging het mis.. Ik kreeg een bericht op facebook. Stel het is heel erg dringend? Stel dat ik net dat bericht mis waardoor de hele wereld vergaat? Alleen het bericht checken.. En dat is gelukt! Ik heb facebook geopend, het bericht gecheckt en wat bleek! Het was een bericht met dat één van mijn facebookvrienden haar status had veranderd… Uhh wat moet ik met die informatie? Niks dus! Direct facebook weer gesloten, geen nieuwspagina gecheckt of wat dan ook. Oké ik heb natuurlijk gefaald omdat ik het toch geopend heb. Als het dringend zou zijn, kunnen mensen mij op tal van andere manieren bereiken dus die reden sloeg nergens op. Maar om voor deze in mijn ogen kleine misstap nou meteen in die negatieve spiraal te gaan zitten, vind ik wat overdreven.

Ik bedoel we zijn een dag en een avond verder en ik heb facebook niet gecheckt! Dat alleen al is toch een schouderklopje waard! De eerste dag ben ik goed doorgekomen. Het koste me verbazend genoeg weinig moeite om het niet te checken. Het voelde zelfs lekker. Waar ik die eerste dag wel van schok was hoe vaak ik erop wilde gaan kijken. Naja wilde, hoe vaak het bijna automatisch gebeurde. Zelfs tijdens het lopen na de auto, wat hoogstens 20 sec. duurt, was ik geneigd m’n mobiel erbij te pakken! En daarnaast werd ik me er akelig bewust van dat het niet zou zijn gebleven bij even checken maar dat ik er zeker dan een half uur achter zou hebben gezeten. Ik heb gisteren zeker zo’n zes keer facebook willen checken, dat zou dus neer komen op zo’n drie uur per dag op facebook zitten! Wow dat is shocking…

Facebook mijden is niet genoeg. Ook de nu.nl app moest er aan geloven. Het is erin geslopen dat ik niet zozeer met die app het nieuws check als wel de totaal oninteressante levens van zogenaamde bekende mensen die voor mij totaal onbekend zijn! Oh Miley Cyrus heeft gezoend met de achtergrond danseres van Britney Spears! Snel google checken wat voor een nieuwsberichten daar nog meer over te vinden zijn! Als dat niet in de buurt komt van een flinke verslaving..?

Alleen al het idee de social media niet meer te hoeven volgen geeft al rust. Poe wat zal ik eens gaan doen met al die vrijgekomen uren?  SCHRIJVEN!! 😀

 

2014 meer offline dan online?

Inspirerend, een jaar lang offline.. Maar verre van haalbaar. Wat bij mij vaak betekent er dan maar niet aan beginnen. Iets moet volledig of niet, het is zwart of wit… Onzin natuurlijk, want iets minder online is hartstikke haalbaar en voor mij waarschijnlijk ook een stuk gezonder.

De jongeman, van mijn leeftijd dus opgegroeid met internet, heeft als project een jaar lang geen internet gebruikt. Ook heeft hij zijn mobiele telefoon weggedaan. Dat klinkt echt overheerlijk. Het schijnt dat al snel de eenzaamheid om de hoek komt kijken maar eerlijk gezegd is dat mijn angst niet. In verband met mijn werk kan ik niet volledig offline gaan. Niet alleen voor de mail heb ik internet nodig maar ook om gegevens te kunnen verwerken en uit te wisselen met collega’s. Mijn werk bestaat natuurlijk al eeuwen dus er zal vast en zeker een andere manier zijn zonder online te hoeven maar internet heeft ook zo zijn voordelen. Ik ben dan ook niet zozeer tegen internet als wel tegen social media en het altijd bereikbaar zijn. Naar mijn idee zijn de smartphone’s en de Ipad’s de boosdoeners. Een laptop op schoot wordt een keer te zwaar, de accu raakt leeg en je ogen worden vierkant dus uiteindelijk zet je die weg. Een smartphone of Ipad heeft die nadelen niet. Ik durf niet te tellen hoe vaak (en vooral hoeveel uur!!) ik per dag op facebook doorbreng. Steeds vaker betrap ik mezelf erop dat ik familie kiekjes van wild vreemden aan het bekijken ben! Om nog maar te zwijgen over hoe vaak ik check of iemand mijn facebook status leuk vindt. Laatste handeling voor het slapen gaat, facebook checken… Treurig.

Het gekke is, nu ik mijn eigen gedrag toch aan het analyseren ben, dat ik nooit kijk of ik een comment heb op mijn blog! Wat nog veel gekker is, is dat ik eigenlijk hoop dat niemand dit leest. Dat wat ik hier schrijf is niet zo bijster anders dan wat ik in mijn dagboeken schrijf.. Naja dat is niet helemaal waar, maar toch ben ik geneigd ook hier veel persoonlijke gedachten achter te laten. Maar dan zou ik het ook gewoon kunnen houden bij dagboeken schrijven, dus waarom dan toch een blog? Hmm… daar ga ik mijn hoofd eens over breken..

Hoe dan ook, ik ben gek op goede voornemens, ik ga minderen met social media! Vanaf morgen een maand lang geen facebook checken! Brr ik wordt al gespannen bij de gedachten.. en dan te bedenken dat ik pas twee jaar facebook heb!?

En in al die offline tijd ga ik opnieuw beginnen met de moestuin, want dat kan immers altijd! Ik heb de tuin al omgespit dus binnenkort kunnen de zaaibedjes weer klaargemaakt worden!

In een ander licht

Oeps..! hmm 17 november.. ik geloof dat er inmiddels al heel wat woensdagen voorbij gekomen zijn. Een deadline opleggen werkt blijkbaar ook niet. Gelukkig is het kerst! Een vredelievend moment, een moment om jezelf te vergeven maar vooral een moment van vrolijkheid en verbondenheid. Vooral geen moment voor gezeur en zwaarmoedige blogs.

Precies de reden dat ik gisteravond mindful de kerstviering in de kerk heb bezocht. Anderen zullen het waarschijnlijk schijnheilig vinden aangezien ik mezelf als heidene beschouw maar ik sluit (net als de prachtig gekregen drie buddha’tjes) mijn ogen, oren en mond voor het kwaad!
Het was een hele mooie viering. Ik ben al jaren niet meer in een kerk geweest, behalve voor begrafenissen en enkele bruiloften. Toch kon ik nog best wat liederen uit volle borst meezingen! Vooral het prachtige lied Hoor de eng’len zingen d’eer, dat je meteen doet herinneren aan vervlogen tijden dat je als kind in het kerstspel een herdertje mocht spelen. De tijd dat je nog geloofde in “vreed’ op aarde, ’t is vervuld”… maar nu geneigd bent er wreed op aarde van te maken.

Een vrouwelijke dominee sprak. Het was geen preek zoals in de vroegere jaren waarbij altijd eng duidelijk werd dat je als vrouw in deze wereld niks voorstelde en vooral gewoon moest gehoorzamen. Daarentegen, het was een prachtige tekst waarin het verlangen naar verbondenheid heel mooi naar voren werd gebracht. De tekst paste niet alleen in deze kerkelijke sfeer, het zou zo een tekst van een psycholoog, mindfulness trainer of wat voor een hulpverlener dan ook kunnen zijn. Of je nou in een God gelooft of in de buddha in jezelf, je verbonden voelen met een ander is een universeel verlangen. De kerst sterkt dit verlangen en maakt het gemis ervan soms pijnlijk duidelijk. Verbondenheid beperkt zich gelukkig niet tot familie en vrienden. In een ander licht zijn we allen verbonden met elkaar.

Vrolijk kerstfeest!

Less is Luxe!

Ik schaam me diep.. Het is echt alweer te lang geleden.

Ik zie zelfs dat ik nog niet heb geschreven dat Roefus wonderbaarlijk weer terug gevonden is (na vier maanden) in een vakantiepark een dorp verderop. Ze zat onder de teken en was uitgemergeld. Ik was bang dat ze het niet zo overleven maar met enkele weken was ze alweer de oude! Sinds kort is ze weer met haar zusje en neefje buiten. ’s nachts slaapt ze nog binnen. De reünie met de andere katten verliep niet erg soepel maar langzaam aan beginnen ze elkaar weer te tolereren en spelen ze zelfs weer samen.

Mijn moestuin.. het blog is voortgekomen uit de moestuin maar liever wil ik het hier niet over hebben. Ik heb heel erg gefaald. We hebben dit seizoen alleen raapstelen, aardappels en een enkele courgette gegeten. Het onkruid stond meters hoog… Ik heb er maanden niks aan gedaan. Graag zou ik willen zeggen dat afstuderen en een moestuin onderhouden niet samen gaan maar dat zou een valse smoes zijn. Ik had best tijd om een paar uur per week de tuin in te gaan maar ik deed het niet. Daarmee heb ik mezelf niet alleen een naar faalgevoel bezorgd ik heb mezelf ook een ontspannen en geluksgevoel ontzegd. In de tuin werken geeft me een ontzettend vrij en ontspannen gevoel. Stress en somberheidsklachten zorgen ervoor dat ik juist niet datgene ga doen dat mijn humeur doet verbeteren. Gek is dat toch eigenlijk? In plaats daarvan doe je juist steeds minder waardoor het negatieve gevoel blijft toenemen. Totdat je het uiteindelijk toch doet! Die dag was gisteren. Ik ben de tuin ingegaan en het was heerlijk! Oké ik moet toegeven dat het ook wel erg treurig was om te zien dat ik er zo’n bende van had gemaakt. Maar het lichamelijke werk deed me goed en het resultaat, een kale tuin met hier en daar toch nog wat groente dat zich niks aan heeft getrokken van de slechte verzorging, gaf me een lekker gevoel. Daarnaast bood het werken een hoop plezier. Zo vond ik tussen dat torenhoge onkruid een groot nest met wel 13 eieren! De kipjes hebben mij mooi een tijd voor de gek gehouden. Ik was overgegaan op wat goedkoper voer (niet biologisch, ik dacht iedereen in het gezin moet de broekriem aantrekken, dus jullie ook!). Sindsdien legden de kipjes geen vier eieren meer per dag, hooguit twee, soms zelfs maar 1.. Dus maar weer over op het dure biologische voer, en ja hoor, direct de dag erna lagen er weer 4 eitjes in het hok. Zouden ze echt zo slim zijn geweest om hun eieren te verstoppen zodat ik weer het dure voer zou kopen?!? Ik hou van sprookjes en mooie verhalen, dus ja! Ze zijn gewoon zo slim en of het nou wel of niet waar is, ik ben weer een verhaal rijker!

Nu ik afgestudeerd ben en nog geen full-time baan heb kunnen vinden ben ik veel vrij. Dat kwam goed uit want ik had het geweldige boek van Lou Niestadt gelezen Less is Luxe! Alle tips en trics kon ik dus meteen gaan toepassen. Ik ben begonnen met het opruimen van het huis, ik heb echt superrrr veel weggegooid. Ik heb een aantal meubels de deur uit gegaan want vanwege mijn hobby meubeltjes opknappen was het huis echt overvol geraakt. Schoonmaken was een hel, dat deed ik dus ook bijna niet. En nu? Nu heb ik er gewoon plezier in. Ik vond het zonde om maar gewoon alles weg te gooien dat ik een grote wasmand heb gepakt en daarin alle spullen heb gestopt die ik wel kwijt wil maar te mooi zijn voor de vuilnisbak. Dus voor een feestje of gewoon zomaar geef ik mensen een cadeau uit deze wasmand! Afgezien van de lol die dat geeft is het ook een beetje een financiële noodzaak. Tussen de bedrijven door ben ik namelijk ook nog ten huwelijk gevraagd en ondanks ik serieus wel wat concessies doe qua bruiloftsfeest (natuurlijk noooooit op de jurk of schoenen, komop zeg we moeten niet overdrijven) is het gewoon een dure aangelegenheid. Vooral nu ik maar parttime werk voor een kleine vergoeding, komt er gewoon te weinig inkomen binnen. Dus dan moet je de uitgaven aanpassen. Lou Niestadt schrijft echt geweldig en heel aanstekelijk. Daarnaast is het ook een cool mens, ik heb haar gezien op het Happinezfestival begin september. Daar sprak ze over haar nieuwe boek. En nou weet ik niet meer of het in haar nieuwste boek staat of dat ze het in haar lezing zei maar 1 zin is me zo goed bijgebleven. “Bij alles wat je wilt kopen moet je je afvragen of je voor datgene wilt werken?” Oké ik ben totaal niet goed in citeren dus ik heb geen idee of ze het werkelijke zo heeft gezegd maar volgens mij kwam het daar wel op neer. Alles lijkt daardoor ineens zo verdomd simpel! Ik stond bijvoorbeeld voor het chocoladeschap in de supermarkt en wilde heel automatisch een reep in mijn mandje doen. Tot de vraag omhoog kwam, Wil ik voor even kort genot wel een uur werken? (jaha ik moet een uur werken voor een chocoladereep!). En het antwoord was nee.. Nee ik wil niet werken voor een chocoladereep. En wat blijkt! Ik wil eigenlijk bijna nergens voor werken.. Nog zo’n mooie uitspraak van Lou Niestadt (wel goed gecitieerd!) “Wat je niet hebt, hoef je ook niet voor te zorgen!”. Zo is het! Je moet werken om datgene te krijgen maar vervolgens kost het ook nog veel tijd, geld en stress om ervoor te zorgen. Deze twee simpele uitspraken helpen me nu al een maand om geen onzin aan te schaffen. Daarnaast heb ik natuurlijk een geweldig doel, de bruiloft. Een leeg huis (naja leeg, voor menig mens waarschijnlijk nog vol maar voor mijn doen leeg) geeft ook een opgeruimd hoofd! Zelfs huishoudelijke taken worden leuk, of in elk geval kosten ze veel minder moeite. De titel van het boek is helemaal waar. Een maand lang (afgezien van eten en bezine) niks kopen en mijn leven voelt luxer dan ooit te voren!

 

Hoe geef je een simpel leven vorm?

Mijn zoektocht naar een simpel leven eindigt altijd bij mijn opa en oma. Zij leven het leven waarna ik zo hard op zoek ben. Simpel, sober maar toch zo vol. Maar wat is hun geheim? Is het echt alleen dat onthechten van spullen wat je leven veranderd? Het zou kunnen. Mijn opa en oma hebben geen enkele luxe. Zij wonen bijna hun hele leven in een simpel jaren 30 rijtjeshuis waar nog nooit iets aan is verbouwd. Ze hebben geen magnetron, geen over, geen droogtrommel, geen dvd-/cd-speler, geen smartphone, niks van wat voor een soort luxe dan ook. Naja ik zeg luxe maar voor mij en velen met mij zijn dit meer eerste levensbehoeften geworden. Wat ze dan weer wel hebben is een ipad, maar die hebben ze gekregen.. en ze moeten natuurlijk ook mijn blog kunnen bijhouden 😉

Maar toch, mijn andere opa en oma hadden ook een vol leven ondanks zij wel deze luxe kenden. Dus dat alleen kan het niet zijn. Het kan hun eetpatroon zijn. Mijn opa en oma eten iedere dag drie maaltijden maar nooit te veel. Je kunt altijd bij ze aanschuiven maar dan moeten ze er wel even iets bijmaken, want eten weggooien gebeurd niet! In tegenstelling tot mijn moeder die, net als ikzelf trouwens, altijd voor een heel weeshuis kookt. Het heeft zo zijn voordelen, altijd een restje in de diepvries! Maar leidt ook vaak tot overdaad en verspilling van voedsel.

Misschien is het het middagrustuurtje.. mijn opa en oma rusten in de middag altijd even. Nooit lang en vaak leest m’n oma dan een boek, maar toch, het zorgt er wel voor dat je even in alle rust en stilte tot jezelf kunt komen. Eigenlijk is het denk ik de hele levenswijze; iedere dag dezelfde tijd opstaan en dezelfde tijd naar bed, goede maaltijden met eerlijke producten, vaste rustmomenten, niet 24 uur per dag bereikbaar zijn, persoonlijke contacten met mensen, iedere dag een uur wandelen en heel belangrijk een niet oordelend leven! Het grappige is dat zij onbewust een mindful leven leiden. Zij hoeven dat niet te oefenen of te leren, het zit in al hun vezels. En dan met name bij mijn oma, vooral het niet oordelen, zij is de enige die ik ken die dat kan! Want hoe moeilijk is dat? Niet oordelen.. dat is toch onmogelijk? Maar dan ben ik bij mijn oma en zie ik, het kan! Anderen in hun waarde laten en je richten op je eigen leven, dat is wat mijn oma kan. De mening van anderen laten haar volledig koud. Zij laat zich niet meeslepen door nare kwetsende opmerkingen van anderen. Zij weet wat het echte leven is en neemt het zoals het komt. Zelfs in moeilijke tijden voel je haar dankbaarheid voor alles wat ze nog wel heeft. En met zo’n voorbeeld moet dat mij toch ooit ook lukken?

hulde aan het gewone leven
*uit de flow illustratie Judith van der Giessen

Het gekke is dat ik nooit met mijn opa en oma hierover heb gesproken. Is dat ook niet wat onder dankbaarheid hoort? Het uitspreken ervan? Ik denk dat dat eens tijd wordt. En ik barst nog van de vragen die ik maar beter kan stellen nu het nog kan. En hoe tof zou het zijn als zij hier iets op het blog zouden schrijven? Want echt iets over brengen kunnen alleen hele wijze ervaren ‘’levers’’!

“Om te leven…

heb je niet veel meer nodig dan een klein beetje aandacht, een buurvrouw die glimlacht en vallen voor een stuk, en dan komt het geluk!” Bestaat er een lied met een mooiere begin zin dan deze? Onmogelijk. Yentl en de Boer “Roze Gitaar” hebben er een prachtig lied over geschreven. Het is een super kort liedje met maar een paar zinnen en omvat toch alles wat belangrijk is in het leven. Het zijn niet die nieuwe ipad, schoenen of de zoveelste nieuwe vaas die je gelukkig maken. Als kind kon ik zo extreem gelukkig zijn met een nieuw paar schoenen. Dagen stonden ze dan naast m’n bed, voor het slapen gaan even kijken en ’s ochtends meteen aantrekken! Oké, dat doe ik nu nog steeds.. Maar het geluksgevoel dat het me vroeger bracht doet het niet meer.. De gelukstijd die een nieuw ding me geeft wordt korter met de jaren dat ik ouder wordt, misschien zelfs wel met de weken. Je voelt je rot, dan koop je wat en ben je weer even blij.. het werkt niet meer. Het lijkt allemaal zo zinloos, al die spullen.. het voelt meer als een belasting dan als een vrijheidsgevoel. Neem nou die nieuwe iphone, mijn vorige smartphone gooide ik onder in m’n tas, in m’n jaszak en ik stopte hem zelfs in de mouw van m’n jas (dat is ook z’n dood geworden), maar nu kan dat niet meer. Ten eerste is het een soort van lease-ding ofzo, het is me onduidelijk wat er gebeurd als ik hem kwijt raak of kapot maak, dus het maakt me mega voorzichtig. Er moet een hoes omheen, wat de functionaliteit niet echt ten goede komt, ze zijn super fragiel dus een keer ergens tegen aan stoten kan al fataal zijn.. en wat dan? Wordt ik dan opgepakt door de telefoonpolitie en moet ik dan 600 euro neertellen? Dat schijnt zo’n telefoontje dus te kosten.. Doodsbenauwd maakt het me.
In van die goeroe boeken lees ik vaak over onthechten. Het hechten aan materie zou je leven juist beperken in plaats van verrijken. Oudere mensen zeggen vaak dat de jongeren zo verwend zijn met alles dat ze hebben, het klopt wel maar het betekent niet dat de jongeren het makkelijker hebben. Mijn smartphone heeft het leven een stuk zwaarder gemaakt. Het altijd bereikbaar zijn en het gevoel ook altijd bereikbaar te moeten zijn kost energie en zuigt me leeg. Daarnaast is het beheren van al die spullen tijdrovend. Ik reed gisteren van stage naar huis en ik kreeg het ene whats-app bericht na het andere binnen. Ik wilde niet kijken maar zag het in m’n ooghoek steeds oplichten. Allemaal berichten van mensen die wat van me wilde.. Ik kon er niet meer tegen, ik was moe en op. En toen bedacht ik me, ik heb een keus! Ik hoef op mijn telefoon te kijken, ik hoef mensen niet te beantwoorden ook al kunnen zij zien dat ik hun bericht gelezen heb. Ik heb een keus! Ik ben naar de snackbar gereden, heb het geluid van m’n telefoon uitgezet en heb daar een bak patat in m’n eentje in stilte opgegeten. En het was heerlijk! Even rust, niemand wist dat ik daar zat en niemand hoefde het ook te weten. Ik was eindelijk alleen en ik voelde me zo gelukkig! Tegen dat geluksgevoel had geen paar schoenen op gekund. Ik was bang dat onthechten zou leiden tot onverschilligheid. Spullen hebben niet enkel een materialistische waarde maar vaak ook een symbolische. Neem al mijn boeken bijvoorbeeld. Ze staan niet voor hebberigheid maar voor kennis en vrijheid. Ik hoef maar na de omslag van een boek te kijken en het verhaal komt weer boven, letterlijk het verhaal van het boek maar ook het verhaal van waar en waar en waarom ik het heb gekocht. Die verhalen versterken mijn geluk. Hechten is dus niet altijd iets slechts. Het vinden van een balans, is dat niet waar het om gaat?

Dankbaarheid met tekst

Maar hoe vind je die balans?
Dure mindfulnesscursussen volgen en zelfhulpboeken lezen.. het is flauw om te doen alsof dit weggegooid geld zou zijn want dat is het niet. De mindfulnesscursus heeft mij weldegelijk geholpen om een start te maken met het ontwikkelen van een aandachtig en daarmee zinvol leven. Ook zelfhulpboeken zijn voor mij een bron van inspiratie en motivatie. En zelfs mijn soms wat extreme zoektocht naar geluk is niks geks. Zo vertelde de psycholoog Albert Sonnevelt ook al zijn hele leven op zoek te zijn naar vitaal (lichaam en geest in balans) oud worden. Het zure is alleen dat juist die zoektocht hem ziek maakte.
Hij begreep niet hoe juist hij kon instorten, altijd gezond eten, goed bewegen en op de hoogte blijven van alle nieuwe ontwikkelen omtrent gezondheid, totdat hij onderzoek deed onder vitale ouderen. Jullie hebben vast ook wel eens gehoord van de ‘blauwe zones’, plekken over de hele wereld waar mensen het gelukkigst en oudst zijn. Sonnevelt ontdekte een zestal gemeenschappelijke kenmerken. Deze kenmerken heeft hij in een piramide uiteengezet en de onderste laag vormt de basis voor alle andere lagen. De onderste laag laat ook meteen de mega belangrijke rol van onze geest op onze gezondheid zien. Een zinvol leven staat namelijk aan de basis van de piramide en is ook meteen het kenmerk waar ik zelf de meeste waarde aan hecht. Een zinvol leven… Oké, dat klinkt natuurlijk behoorlijk logische, maar wat houdt dat dan in een zinvol leven? En weten dat je leven zinvol moet zijn is natuurlijk wat anders dan het ook daadwerkelijk leiden. Gelukkig is Sonnevelt niet één of andere waardeloze zelfingenomen man die alleen maar problemen kan benoemen maar niet kan oplossen. Hij komt dan ook met vier hele duidelijke taken om tot een zinvol leven te komen:
– volg je interesses en enthousiasme
– neem 100% verantwoordelijkheid
– kom in actie
– voel dagelijks dankbaarheid
Dat maakt het begrip zinvol leven toch al een stuk duidelijker, niet? Maar niet minder moeilijk. Alleen al het volgen van je eigen interesses en enthousiasme blijkt een moeilijke. Wel direct het aspect waar ik al een hele tijd aan werk, door het opzetten van een moestuin, het verzorgen van de dieren, het volgen van een schilderscursus en yogalessen. Al deze dingen maken voor mij het leven zinvoller.
Dat 100% verantwoordelijkheid begrijp ik niet helemaal. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel zit mij namelijk vaak juist behoorlijk in de weg en ik zou er juist liever iets minder van hebben… Misschien dat er mee bedoelt wordt dat je een keuze hebt. Ik kan wanneer ik me rot voel de hele dag op de bank blijven liggen series kijken maar dat betekent dat ik me op de langere termijn alleen maar rotter voel. Ik kan er ook voor kiezen om ook op een rot moment juist in actie te komen omdat ik weet dat dat mijn stemming verbetert. Ik maak zelf die keuze, en welke dat ook is, ik moet daar voor 100% verantwoordelijkheid voor nemen. Soms kan het heel verstandig zijn om op de bank te blijven liggen en series te kijken, zolang ik mij maar bewust ben van mijn keuze en mij verantwoording neem voor de consequenties.
Oeee kom in actie! Dat is confronterend, want dat zou ik meer moeten doen. Het is vaak zoveel makkelijker om op de bank te blijven liggen dan toch die kaplaarzen aan te trekken en die tuin in te gaan. Op hetzelfde moment weet ik dat dat laatste mij goed doet, en toch.. kies ik vaak voor het eerste. Maar dan kijk ik naar de tulp die daar weer hardnekkig zijn weg door het gras naar boven zoekt en denk ik aan mijn oma. Zij wist wat in actie komen betekent. Zij lag nooit op de bank vol zelfmedelijden, nee zij pakte aan. Ook al is ze er niet meer, ik weet dat ze mijn inactiviteit zou verafschuwen. En dat zou mijn opa me wel hebben laten merken! Dus hup die kaplaarzen aan!
Precies, dankbaar zijn! Is dat niet uiteindelijk waar alles om gaat? Dankbaar zijn voor alles dat je hebt. En dat is in mijn geval erg veel! Zo nu en dan maak ik weer eens een lijstje met dingen waar ik dankbaar voor ben. En weet je wat het grappige is? Er staan nooit materialistische dingen op. Oké ik weet dat dat makkelijk gezegd is van iemand die het financieel goed heeft, maar uiteindelijk heeft dankbaarheid niks te maken met geld. Het opkomen van de zon kost niemand wat!

foto(2)