Een doodgewone rare dag

Daar stond ik dan om 8uur in de dauw met een grote boodschappentas in de ene hand en de riem van Splinter in de andere, terwijl zij haar knuffel stevig in de bek hield. De spanning werd haar toch te veel, dus de laatste paar meter naar de ingang van de dierenkliniek moest ik de knuffel dragen. Lachend werden we verwelkomd. Wat we toch allemaal wel niet bij ons hadden. Nou niks te veel dacht ik toen ik de kale lege hondenhokken mocht aanschouwen. Ons eigen grote hondenkussen was totaal geen overbodige luxe.

Daar ging Splinter dan, kalm nam ze plaats in het hok en liet de tralies achter zich dicht doen. Ze vertrouwt me volledig. Als ik blijkbaar wil dat zij daar achter blijft, dan zal dat wel ergens goed voor zijn. Ik wilde niet laten merken dat ik helemaal niet zo zeker was over of het wel zo goed was wat ik deed, dus ik gaf haar een nonchalante aai over de bol en zei “Tot vanmiddag meisje!”. Alsof het doodnormaal was dat ik haar daar zo in die kille ruimte achter liet. Ze mocht mijn vochtige ogen niet zien, evenals de assistentes daar natuurlijk, want Splinter en ik zijn altijd een stoer team geweest en als zij dat kan volhouden in zo’n situatie moet ik dat helemaal!

Naast de inboedel die wij meebrachten, maakte mijn enige vraag de assistente ook hard aan het lachen. Een operatie, hoe groot of klein ook, is altijd spannend en er zitten altijd risico’s aan verbonden. Maar de gedachte die mij het meest zorgen baarde was dat ze toch niet zou worden verwisseld! Hoeveel zwarte labradors zijn er wel niet… Wat als ze werd verward met een andere hond en een totaal verkeerde behandeling zou krijgen? Ondanks de assistente die gedachte erg lachwekkend vond, heeft ze toch even nagekeken welke honden er nog meer werden geopereeerd en daar zat geen labrador bij. In de gang kwam ik dierenarts nog tegen, hij herkende ons meteen, dus wat dat betreft ging ik gerust weg.

Gelukkig had ik een drukke werkdag, en kon ik om 15.00uur meteen doorrijden om haar weer op te halen. De operatie was goed verlopen. Wel apart, ze konden de vetbult niet meer voelen.. De dierenarts begreep er niks van, vorige week vond hij de bult nog zo groot. Waarschijnlijk is deze toch vanzelf weggetrokken. Wat opzich natuurlijk positief is want dat scheelde weer één wond.

En daar kwam ze dan door de klapdeuren aangelopen, begeleidt door twee assistentes die haar inboedel weer meebrachten. Ze keek me boos aan. Naja boos.. het was nog erger, teleurgesteld! Ze had zo’n blik in haar ogen van “Ik vertrouwde je.. hoe kon je me dit aan doen?”. Hoe leg je dat ook uit aan een hond die helemaal geen klachten had? Hoe leg je uit dat het ter preventie is en dat ik alleen maar het beste met haar voor heb? Ik kan dit niet goed maken. Het enige dat ik nu nog kan doen is zo goed mogelijk voor haar zorgen. En dat ga ik doen!

Dores het kleine dwergkonijn

Voordat ik verder ga over de moestuin wordt het toch wel eens tijd dat ik onze nieuwe aanwinst voorstel. Inmiddels is ze alweer drie weken bij ons, Dores een klein dwergkonijntje.. (yeah right).. aan haar oren te zien is het een vlaamse reus!
Meteen de eerste dag lag ze al languit bij Splinter op de bank, ze voelde zich direct thuis! Toch behoorlijk bijzonder een konijn bovenop een jachthond. Bij de Hoge Tuun kan het allemaal!

foto

foto-1

Maar helaas is het niet allemaal rozengeur en manenschijn aan de Hoge Tuun.. De kipjes en ik misten Pieter te erg. De wei leek erg kaal alleen met de kipjes. Ik wilde niet direct een ander konijn halen maar ik was bang dat als ik er te lang mee zou wachten de kipjes de omgang met een konijn zouden vergeten. Je leest namelijk veel horror verhalen op internet over dat kippen de ogen van konijnen eruit pikken! Dus om dat te voorkomen en mezelf een beetje op te vrolijken leek me een nieuw konijntje een goed idee! Laat nou net de eerste dag van Dores vallen in een oorlogsgebied! Dores was rustig binnen op de bank aan het kennismaken met Splinter toen de hel buiten uitbrak. Net die middag werden de kippen aangevallen door de roofvogels. De kipjes hebben hier een flink trauma door opgelopen en alles wat nieuw in het weitje komen wordt gezien als gevaar!! De nekveren schieten ophoog en ze staan start klaar voor de aanval! Dores hoeft maar hun kant op te kijken of ze wordt van alle kanten aangevallen, de haren vliegen zo nu en dan door de lucht! En daar blijft het niet bij. Ook de katten verwelkomen haar op een bijzondere manier. Zij zien in Dores gewoon een iets grotere muis die je lekker kunt opjagen.. Maar gelukkig is Dores een taaie! Ze lijkt wel een reïncarnatie van Pieter, trekt zich niks aan van de aanvallen en komt gewoon steeds weer stoer met een opgeheven koppie haar hokje uit!

(update juli 2015: Dores mocht helaas niet lang bij ons zijn.. Ze groef diepe holen in haar wei waar ze ’s nachts in schuilde. Ze wilde haar hok niet meer in dus ik wist dat het slechts kwestie van tijd zou zijn totdat ze gepakt zou worden door een roofdier.. We hebben nooit iets van der terug gevonden, ze was slechts een jaar bij ons)

Geen toegang: Oorlogsgebied

Wat een week! In deze tijd van het jaar hoor ik druk te zijn in de moestuin, ik zou zelfs al wat moeten kunnen oogsten.. Maar het weer heeft er niet alleen voor gezorgd dat mijn zaaiplanning volledig in het water is gelopen, het heeft ook tot deze verschrikkelijke week geleid.

Laat ik bij het begin beginnen.. Vorige week vrijdag (5 april) kreeg ik de wasmachine reparateur. Het zou iets kleins met de deur zijn, zo gemaakt zei hij. Toen sloeg het ongeluk toe, het begon met een kapotte wasmachine, vervelend voor de portemonne maar nog geen rampspoed. Oké misschien een tikkeltjes bijgelovig maar ik zie dat als het begin van ruim een week ongeluk.. en de vraag is nog wanneer het stopt..

In de avond doen we de drie katten altijd naar binnen, ze krijgen eten en slapen in de bijkeuken. Ik had gepland de volgende dag een stalletje naast de paardjes mooi te maken zodat ze vanaf dan ’s nachts daar konden verblijven. Roefus was nergens te bekennen.. normaal is zij als eerst binnen. Ze komt nooit van het erf, ze houdt niet van lawaai en vreemde dingen. Toch was ik nog niet echt bezorgd, Pebbels is ook al eens een nacht weggebleven. Dan lopen er veel buurkatten om het huis dus ik dacht Roefus zal wel aan het spelen zijn. De volgende ochtend nog geen spoor van Roefus te bekennen. En ja hoor de buikpijn en de spanning kwam opzetten. Roefus zou nooit zolang vrijwillig wegblijven, oké misschien komt ze niet voor de goede zorgen, maar dan wel voor het eten naar huis, ze heeft namelijk altijd honger. Ik heb toch een stalletje voor de katten klaargemaakt. En Pebbels en Pim zijn die nacht voor het eerst er gaan slapen. Inmiddels was mijn bezorgdheid al aardig groot geworden, in de avond heb ik de omgeving nog afgezocht.. niks gevonden. Door het zoeken en de bezorgdheid ben ik volledig vergeten het deurtje van de kippen dicht te doen en Pieter binnen te doen. De volgende dag (zondag) scharrelden de kippen godzijdank nog vrolijk rond, maar Pieter was verdwenen.. Ik zag dat hij zich onder het gaas door had gegraven (dat deed hij wel vaker, maar dan liep hij altijd nog wel ergens rond). Nergens vond ik iets, zelfs geen haren. Splinter werd ingezet om het spoor te zoeken, ze vond een spoor dat een eind de wei in liep maar bleef steeds op één punt vastlopen. Ik begreep niet waarom totdat ik goed keek en een stuk ingewanden in de grond gedrukt zag liggen en een paar witte haartjes vond.. Het was duidelijk, Pieter is vermoord en opgegeten.

Maar door wie? Volgens de jager in de buurt, is er wel een vos in de omgeving maar hij dacht niet dat deze zo dicht bij ons zou zijn geweest. Hij dacht een kat. Katten zijn agressieve beesten dus het zou kunnen.. maar het rare vind ik dat we afgezien van een stukje ingewanden niks van hem terug hebben gevonden. Katten moorden graag voor de lol maar eten hun prooi vaak niet op (zeker niet met huid en haar). Ik heb alle scenario’s voorbij laten komen maar zonder bewijs kom je nergens dus ik had me er al bij neergelegd dat we het nooit zouden weten.. Tot afgelopen vrijdag!!!

Ik stond in de kamer te strijken (ja dat moet zo nu en dan ook eens gebeuren) met de rug naar het raam toe. Ik weet niet wat het was, maar ik keek opzij en zag het gezicht van Manon (één van de paardjes) helemaal verschrikt kijken en ze stond stokstil. Ik vloog ik paniek naar de deur, want ik wist meteen dat er iets aan de hand moest zijn want voor Manon is er niet veel belangrijker dan grazen. En toen zag ik het. Eén grote invasie van roofvogels op mijn kleine kippenweitje. Ik gooide de deur open, de vogels vlogen weg en ineens was alles doodstil… en leeg…

zinloosgeweld

Ik rende naar het kippenhok, daar zaten 2 kipjes volledig in shock in de hoek van het hok, ik gooide het deurtje dicht en rende naar buiten om de rest te zoeken. Ik kon niet goed zien of de roofvogel iets mee had genomen, ik dacht van niet. Het hele erf heb ik in verslagenheid afgezocht tot ik een grote hoop veren achter in de wei vond, veren van mijn kipjes.. Ik kon het niet geloven. Ik kon niet geloven dat eerst Pieter was gepakt, Roefus weg was en nu twee kipjes… Ik kon alleen maar denken wanneer houdt dit op..?

Ik liep met mijn ziel onder de arm terug naar huis en zag tot mijn grote opluchting een kipje onder de heg zitten. Ik dacht dat ze dood was maar toen ik dichterbij kwam zag ik dat ze nog leefde. Ontzettend bang en in shock zat ze daar. Ik kon haar met moeite pakken en heb haar gauw bij de andere twee in het hok gedaan. Nogmaals het erf en daarbuiten afgezocht want wie weet had die andere ook nog kunnen ontsnappen.. niks gevonden..

Ineens werd alles duidelijk. Pieter is niet door een kat vermoord, die roofvogel heeft hem te pakken gekregen en opgegeten en is later voor de rest gekomen. Ook van Roefus is niks teruggevonden, ik denk dat ook zij de havik (daar leek de vogel het meest op) niet de baas kon. Ik las in een boek dat een havik kleine zoogdieren in één klap met zijn klauwen kan doden. Dat verklaart waarom Roefus zijn aanvaller niet aan kon en dat er niks van haar is gevonden.

Ik heb een lange warme douche genomen om weer beetje tot bedaren te komen. Toen ik in mijn ondergoed de kamer in liep om wat te pakken zag ik tot mijn grote verbazing ineens een kip in het weitje scharrelen! Ik ben naar buiten gerend (jawel in ondergoed! De schaamte was ik inmiddels totaal voorbij) en heb haar gepakt, ik wenste diep van binnen dat niet het hok kapot was maar dat dit echt mijn vierde kipje was.. laat dit mijn vierde kipje zijn…. Laat dit mijn vierde kipje zijn! ik deed het hok open en godzijdank! Het geluk stond weer aan mijn kant (laat dit asjeblieft zo blijven), de kipjes zijn weer compleet!!

Nooit meer onkruid wieden!

Nooit meer op de knieën in de tuin die vreselijke vastzittende onkruidstengels eruit zien te trekken, wat telkens weer een onmogelijke klus blijkt. Nooit meer blaren op de handen of wonden omdat je die vlijmscherpe schep in je hand/voet parkeert omdat je die verdomde stengels er niet uit krijgt en als een dolle gaat hakken. Nooit meer prachtige planten verwijderen omdat ze, wanneer ze nog niet bloeien, zoveel op onkruid lijken!

En dat alles zonder gebruik te maken van milieubelastende vieze chemicaliën.. Hoe is dat mogelijk? Nou heel simpel, koop een kip! Ze bezorgen je niet alleen de lekkerste eitjes, maar ze zijn ook nog eens de beste onkruid wieders! Ze weten precies het verschil tussen onkruid en plant. Het nutritionisme (zie Een pleidooi voor echt eten van Michael Pollan) heeft hen godzijdank nog niet te pakken weten te krijgen. In tegenstelling tot ons mensen hebben de kippen nog wel hun natuurlijke instinkt waardoor zij weten wat wel voedsel voor hen is en wat niet. En dat alles doen ze ook nog eens heel erg netjes! Het lijkt alsof er iemand heel secuur mijn bloementuintje heeft geharkt met een heel klein ieniemienie harkje, maar niks is minder waar. Met grote halen, haalt het kipje met zijn eigen harkevoetjes het onkruid weg.

Tot nu toe, helemaal top! Niks dan lof voor mijn kipjes. Er is alleen één groot probleem dat hier de hoek om komt kijken. Hoe moet het met mijn moestuin? Niks is natuurlijk lekkerder en voedzamer dan biologisch geteelde groente, dat weten mijn kipjes ook! Ik heb vier kipjes, waarvan er twee zich niet aan hun eigen stukje grond houden. Zo nu en dan, wat betreft het onkruid erg handig, maar nu we het voorjaar in gaan maak ik me toch een beetje zorgen. Een groot hek om mijn moestuin bouwen lijkt niet echt de oplossing aangezien ze zich ook weinig aantrekken van het hek om hun eigen stukje grond.. Misschien toch nog maar eens een stukje van de vleugels afknippen. Nee dat is niet zielig of dierenmishandeling. Je knipt gewoon een stukje van de veren van één vleugel af, dat is niet pijnlijk. Het zorgt ervoor dat wanneer de kip probeert te vliegen, ze scheef gaat en het moeilijker voor haar wordt om over een hek te komen. Dit heb ik direct gedaan toen ze bij ons kwamen maar of het is weer aangegroeid of het is bij deze twee toch niet kort genoeg.. Tijd om dat weer eens te proberen. En anders zit er niks anders op dan de pan in! Grapje natuurlijk! 😀

Voorstelrondje beestenboel!

Het is een gezellige beestenboel op ’t Kiemink! En jullie willen natuurlijk wel weten over wie ik blog dus hieronder zal ik ze allemaal voorstellen.
Als eerst natuurlijk Splinter! Onze alweer 7 jarige (update juli 2015: inmiddels 9 jaar oud!) trouwe labrador waar ik al veel avonturen mee heb beleefd. Zeven jaar geleden kreeg ik haar van mijn ouders, mooiste cadeau ooit! Al met 8 weken stond ik met Splinter bij de jachttraining. Zes jaar lang hebben we hard getraind en heeft Splinter veel diploma’s gewonnen. Jagen en het dood maken van dieren alleen om te trainen past inmiddels niet meer in mijn levenswijze dus helaas zijn we ermee gestopt. Maar zo af en toe een dummie of plastic kip apporteren blijft toch erg leuk. Niks maakt Splinter gelukkiger dan werken voor de baas dus misschien moet ik toch eens op zoek gaan naar een jachtclub zonder wild..

normbwy84r2z9sne4c60

 

Drie jaar geleden is Pieter (een zogenaamd dwergkonijn maar wat blijkt een groot hangoor!) bij ons komen wonen. Mijn zusje had er nog een oud konijnenhok staan die ik mocht gebruiken dus dat leek me wel gezellig een konijn erbij! Eerst zat hij in huis, gezellig bij Splinter in de mand. Ik hoor jullie denken, een konijn in de mand bij een jachthond?! Onvoorstelbaar maar waar, het ging goed.
IMAG0043

Enige nadeeltje was dat in tegenstelling tot wat ik zo hoor elk konijn, werd die van ons niet zindelijk. Dus in de zomer werd het tijd dat hij zijn eigen weitje kreeg. Dit vond hij geweldig. Wat is er nog ook fijner dan je eigen stuk grond om lekker rond te rennen en te graven. (update juli 2015: kort na dit blog was Pieter verdwenen.. Ik heb Splinter de wei af laten speuren en zij wees mij op wat waarschijnlijk de resten van Pieter waren.. Hij wis helaas overleden in maart 2013)

foto(5)

De wei van Pieter werd afgelopen augustus flink uitgebreid toen we er vier kipjes bij kregen! Ontzettend gezellig voor ons maar zeker ook voor Pieter, een konijn hoort niet alleen te leven. Het zijn dikke vrienden geworden, naja of de kippen het nou zo leuk vinden dat er de godganse dag een konijn achter ze aan rent en ze bespringt.. maargoed je moet wat over hebben voor een beetje gezelschap! Twee kipjes trekken zich overigens weinig aan van de grenzen van hun stukje grond en lopen over het hele erf, ja inclusief mijn moestuin! Oo!
(update juli 2015: in de zomer van 2014 heerste er één of andere vreemde ziekte onder de kippen, drie van de vier hebben dit niet overleefd.. er loopt nog maar één kipje rond. Zij voelde zich erg eenzaam en daarom heb ik haar een paar nachtjes laten logeren bij de katten in de schuur. Ik weet niet of dat zo’n verstandige actie was. De katten zijn doodsbang geworden voor de kip en de kip denkt dat ze een kat is! Ze eet de kattenbrokken op en wil steeds bij je op schoot springen.. de laatste tijd vliegt ze constant tegen ons raam op omdat ze naar binnen wil.. ze wordt gekker en gekker.. maargoed dat past prima bij ons 😉 )

foto-1

Ook Pieter houdt het niet altijd bij zijn eigen stukje grond. Maar dat is niet ongevaarlijk want zo grazen hier ook nog twee kleine shetland pony’s in de wei die zich er niet constant bewust van zijn waar ze hun hoefjes parkeren! Paardje en Manon zijn inmiddels ook alweer twee jaar bij ons. Een oude boer kon er vanwege een gebroken heup tijdelijk niet meer voor zorgen. Zo kwamen ze hier een tijdje logeren maar tot mijn grote blijdschap werd dat permanent. Al vond ik het natuurlijk wel heel naar dat de oude boer afscheid moest nemen van zijn beestjes maar gelukkig was hij ook blij dat ze hier konden wonen. Een extra reden om heel goed voor ze te zorgen!

foto

Bij het ophalen van de paardjes lag er een nestje met kittens in één van de schuren van de oude boer. Zonder moeder, helemaal koud en alleen. De dierenbescherming was gebeld en zou het nestje weghalen. Ik heb er snel twee gepakt (Pebbels en Roefus) en thuis met de fles groot gebracht. Ze waren pas twee weken oud en ik was bang dat ze het niet zouden redden, maar inmiddels is er één zelfs moeder! Ik was een tikkeltje te laat met het steriliseren. Pebbels heeft maar één nachtje buiten doorgehaald maar dat bleek genoeg! Ze werd wel heel netjes door de buurkater ’s cohtends weer thuis afgezet, een echte gentlemen. Dus nu is kleine Pim er ook bij! Gelukkig was het er maar één en kan die gezellig bij ons bljjven, wat maakt één meer nou uit, toch? (een veel ranziger kattenbak, een veel grotere bende want hij eet plastic?! Ja weird!, en natuurlijk veel meer kosten want katers lijken echt een niet te stillen honger te hebben) Maargoed het gaat om de gezelligheid!
(update juli 2015: kort na dit blog in maart 2013 was Roefus verdwenen.. ik heb alles afgezocht, plakkaten in de buurt verspreid en uiteindelijk haar opgegeven op de kattenvermissingssite.. geen spoor van haar te vinden. Wat heel vreemd was gezien het een angstig beest is en nooit van het erf af ging zoals haar zusje wel deed. Ook kan ze amper jagen dus ik maakte me vreselijke zorgen. Maanden later in augustus werd ik gebeld, Roefus was gevonden! Ze struinde al weken rond op een camping 15 km verderop. Waarschijnlijk is ze de auto van de wasmachinemaker ingekropen, hij was hier namelijk op de dag van haar vermissing en woont in de buurt van haar vindt plaats. Ze was helemaal uitgemergeld, had duidelijk weken geen eten gehad. Ze zat onder de teken, we hebben er wel meer dan 40 uitgehaald. Wat was ik blij haar weer te zien. Gelukkig was ze al na enkele weken weer de oude dikke Roefus en struint ze nog steeds op de Hoge Tuun rond)
(update juli 2015: Pim de kater liep in 2014 erg vaak weg, hij was soms weken weg om volgens weer uit het niets op te dagen. Pebbels en Roefus ontvingen hem dan niet met open armen.. hij werd af en toe hardhandig van het erg gejaagd.. Na drie x was hij het zat en is hij niet meer terug gekomen.. We weten niet of hij nog leeft maar het zou me niks verbazen, hij kon altijd erg goed voor zichzelf zorgen)

2012-12-09 10.50.47
Van links naar rechts: Pim (alleen de oogjes zijn zichtbaar), Roefus en Pebbels

2012-08-25 19.28.44
Pebbels met kleine Pim

2012-10-22 09.29.38
Pim

Dit is de hele familie en volgens René wordt deze ook niet uitgebreid de komende jaren! Hmm dus updates in deze categorie hoeven jullie niet te verwachten.. maar zeg nooit nooit… 😀
(wel updates dus, maar in negatieve zin.. we hopen maar dat de overgebleven dieren nog even bij ons willen blijven)