Dat lang geleden…

Wow dat is wel erg lang geleden.. En ineens zijn alle berichten beveiligd.. Je zult je wel hebben afgevraagd wat er aan de hand was.

Nou weinig eigenlijk, maar ook weer veel. De belangrijkste reden van de stilte, afgezien van m’n writesblock, is dat ik sinds vorig jaar december weer aan het werk ben. Toch weer als psycholoog. En in dat vak heb ik er toch moeite mee wanneer ik opgezocht kan worden en cliënten meer over mijn privé leven weten dan ik van hen. Dus vandaar de beveiliging. Al voelt dat ook niet prettig. Iedereen die voorgaande blogs nog eens wil terug lezen of hier nieuw is, kan me gewoon mailen en dan geef ik het wachtwoord. Niet dat mailen heel veel nut heeft.. want eerlijk gezegd heb ik al net zo lang niet op de mail gekeken als geblogd, maar hey laten we eerlijk zijn, hebben jullie wel echt de site in de gaten gehouden? Ben ik wel echt zo interessant om te volgen? Waarschijnlijk niet.. dus ach dit blog kan ook wel zonder wachtwoord.

Oké even in het kort de afgelopen driekwartjaar. We gingen de herfst van 2016 in en het was een ramp! Joris hart-controles waren goed, maar man man wat was hij vaak ziek.. echt af en aan. In november werd het zelfs een opname in het streekziekenhuis van drie dagen vanwege een virale longontsteking. Dit was traumatischer voor hem dan een openhartoperatie. Hij werd verneveld met zo’n naar kapje wat lijkt alsof er een stofzuiger op je gezicht wordt gezet, maar dan op blaas stand. De witte-jas-angst was een feit. Al kwam er maar een zuster binnen met een kopje thee, Joris vocht alsof zijn leven er van af hing. Niet leuk dus. En achteraf vroegen we onszelf ook een klein beetje af of die opname wel zo zinvol was geweest.. Dus besloten we bij weer hoge koorts, geen arts te bellen maar te vertrouwen op ons eigen inzicht en gevoel. We kennen hem immers beter dan wie dan ook. En zo geschiedde. Eind december was het weer feest met 4 dagen hoge koorts, zelfs op de oliebollenbakdag was de kleine ster ziek. Maar hij kwam er, zonder ingrijpen van de medische wereld, weer boven op. Dat vertrouwen hadden we inmiddels ook wel. Toen werd het januari en ging Joris voor het eerst naar het kinderdagverblijf! Dan kun je natuurlijk je lol op met de virussen.. ook in het nieuwe jaar was het geregeld feest. Maar wat heeft hij het fijn daar! Hij geniet met volle teugen en is woest wanneer ik hem tegen de avond een half uurtje eerder op haal dan gebruikelijk. “Dat is toch ook verschrikkelijk als je als eerste wordt opgehaald!!” aldus René. Dus om iedereen tevreden te houden werk ik voortaan gewoon tot 17u door. Al die virussen hebben Joris’ hartje niks gedeerd! Die werkt gewoon keihard door en doet het zo ongelooflijk goed! De cardioloog was begin mei weer positief verbaasd over hoe goed en stabiel het er van binnen uit ziet. Hij durft, na zijn uitspraken van vorig jaar, geen voorspellingen meer te doen.. maar zei toch zachtjes “ik verwacht een rustig jaar”! En ik? Ik verwacht stiekem wel wat meer rustige jaren. Wanneer hij zich weer kapot zweet tijdens een groeispurt, dan zie ik een harte-kindje, maar al die andere tijd is het gewoon een hele eigen wijze gezond ontwikkelde peuter. Afgezien van zijn “wauw moet je kijke, super mooi litteken!” (Joris woorden), doet niks vermoeden dat hij ziek is. Zolang dat zo blijft, wordt hij ook gewoon behandeld als een gezond kind.

En hoe bevalt het werk? Nou eigenlijk heel erg goed. Het is leuk en super leerzaam. Ik zit er op m’n plek. Met één hele fijne (zeer geleerde!!) collega (bijna 70 jaar, en zeker 45 jaar werkervaring, nou dan heb je een ander wel wat te leren!). En een net zo geleerde (oude) baas onder de speeddial en daarnaast nog wat collega’s op afstand. Lekker rustig werken dus. Ik ben een bevoorrecht mens. Het kwam per toeval op mijn pad, op een moment dat ik er helemaal niet naar zocht maar precies het juiste moment bleek te zijn. Ik was het huismoeder zijn, en me hele dagen begeven tussen huismoeders, een beetje zat aan het worden. Het is goed zo. Even ertussen uit, even andere gesprekken voeren, even gewoon een vrouw zijn en mijn hersenen weer eens flink laten kraken.

Tenslotte nog een nieuwtje.. Ik ben weer zwanger. 19 weken. We hebben al een extra echo gehad om puur het hartje te bekijken, geen grote afwijkingen (zoals die bij Joris) te zien. De GUO (oftewel 20-weken-echo) krijgen we bij 22 wkn. Maar laten we eerlijk zijn, spannend blijft het 9 maanden lang.. en daarna beginnen alle andere zorgen weer 😉 Op dit moment staat dankbaarheid en blijdschap van een nieuwe zwangerschap en leven voorop, dus daar probeer ik dan maar extra van te genieten. Later meer..

Ik ga nu echt proberen weer geregeld te schrijven en dan niet meer van die saaie updates zoals deze, maar hopelijk weer iets meer zoals het hier vroegahh ging 😉 Want een blog volgen dat er na iedere post een jaar tussenuit knijpt, vindt natuurlijk helemaal niemand leuk. Dus tot snel!

Oja ps ik ga Facebook er weer afgooien. Het is nu echt afgelopen met de social media. Ik keek er amper op maar sinds kort is het er toch weer in geslopen dus het gaat er nu definitief af (sorry fb-vrienden dat ik niks van jullie like maar ik heb jullie allemaal ontvolgd en zie alleen nog berichten van de groepen waar ik toe behoor, anders zou ik helemaal weer in een verslaving zijn beland). Dan nu maar hopen dat iemand hier ooit nog iets komt lezen.. ach alhoewel, dan kan ik misschien eindelijk weer eens zonder druk gaan schrijven.

 

 

 

 

Oliebollen actie 2015 voor Stichting Hartekind

Een beetje laat, het is ongelooflijk hoe druk je als huismoeder kunt zijn, waar blijft de tijd? Maar alsnog aan iedereen een heel vrolijk en bovenal gezond 2016 gewenst.

Oké maar nu even ter zaken. De oliebollenactie voor Stichting Hartekind. De niet facebook-volgers zijn natuurlijk extreem benieuwd wat er is opgehaald. We hebben ruim 2000 oliebollen en 400 appelbeignets mogen bakken. Met daar bovenop de verkochte drankjes en andere donaties komen we op een bedrag van…. Tromgeroffel..

€1.350,80 !!!

De maandag erop hebben we het bedrag meteen bij de bank gestort (wat al een hele ervaring op zich is, al het gerinkel in zo’n machine, Joris keek er vanuit de draagzak met grote ogen naar) en direct overgemaakt aan Stichting Hartekind.

Dankzij alle hulp van vrienden en familie was deze dag mogelijk. Maar de allergrootste dank gaat natuurlijk uit naar alle gulle gevers! Hartverwarmend al die donaties. Het doel staat ons dichtbij het hart maar voor velen (gelukkig!) niet. Dat maakt het extra bijzonder. Iedereen maakt nare dingen mee en iedereen heeft zo zijn eigen goede doelen. Dat er zoveel is gegeven voor Stichting Hartekind maakt ons heel erg dankbaar. Ongelooflijk mooi hoe iedereen (zelfs van veraf) met ons heeft meegeleefd.

Naast het prachtige bedrag dat we mochten ophalen was het ook een bijzonder leuke dag. We hebben er met z’n allen zo van genoten dat we volgend jaar weer gaan bakken! De vrienden hebben hun hulp alweer toegezegd dus dat is geweldig! We hebben de eerste donaties voor 31 december zelfs al binnen!
Het is onmogelijk om onze dankbaarheid in woorden te vatten, we houden het bij:

HARTelijk dank!

Liefs Joris, René en Karin

p.s. Ik wil toch nog even speciaal mijn vader bedanken. Iedereen heeft kunnen zien hoe hard de bakkers, serveerster en carbidschiet professionals hebben gewerkt, maar het werk dat mijn vader altijd doet ziet niemand. Twee dagen is hij bezig geweest met de meterkast om te bouwen want tot mijn verbazing kun je niet zomaar 6 frituurpannen, een elektrisch fornuis, lichtslangen en twee grote koffiezetapparaten tegelijk aanzetten.. Ook de door onszelf gebouwde krakkemikkige oliebollenkraam werd de dag ervoor nog snel even door mijn vader omgetoverd tot een heuse marktkraam, bestand tegen elk weertype. Zonder deze basisvoorwaarden was dit resultaat onmogelijk geweest.

de oliebollen bakkers
De baksters! Vroeg in de morgen stonden ze al klaar. De hele dag hebben ze gebakken alsof hun leven er vanaf hing! Ze hebben zeker drie x moeten douchen en zichzelf een aantal weken te luchten moeten hangen om van de geur af te komen maar het was het allemaal waard! Bedankt meiden!

de pannen
De avond ervoor vast met drie pannen van start gegaan voor het bakken van de appelbeignets.

de schillers
De familie de avond ervoor. Appels schillen!

familie van vriendin appelbeignets maken
Super lieve mensen! De moeder en zussen van een vriendin hebben ontzettend veel appelbeignets gemaakt omdat we de bestellingen niet meer aan konden. Heel erg bedankt!

dief
Er ging bijna een kleine dief met de pot vandoor!! Natuurlijk zijn we weer vergeten een foto te maken van de geweldige oppas, maar dankjewel Tante Corrie!

En er missen ook nog foto’s van de stoere carbidschiet mannen.. Volgend jaar wijzen we een fotograaf aan..

Oliebollen voor Stichting Hartekind!

Wat was het een bizar jaar. Nog geen jaar geleden was het onze mooiste droom om rond deze tijd thuis te komen van een geslaagde tweede openhartoperatie, op weg naar de Fontan circulatie! Op 4 maart 2015 bleek er ineens een totaal andere droom haalbaar, een kindje met een half hartje dat tegen alle verwachtingen in gerepareerd kon worden, oftewel een biventriculair repair (met het Duitse accent van de professor hartchirurg klinkt het bijna hemels!).

In plaats van bijkomen van nog een opname, hebben we alle energie om iets terug te doen voor alles dat we hebben gekregen. Precies op het juiste moment kwam de oliebollenactie voorbij! Laten we nou net ieder jaar oliebollen bakken en carbid schieten. Dus ik ging aan de slag. Ik schilderde het logo van Stichting Hartekind op een stuk hout en plaatste het aan de weg (liever gezegd, René plaatste het aan de weg). We gingen de buurt rond met affiches (met natuurlijk onze stoere mascotte erop, zie hieronder) en op facebook werd het bericht tientallen keren gedeeld. Overweldigend waren alle lieve reacties die we kregen. Wat hebben mensen met ons meegeleefd al die weken. Het is letterlijk hartverwarmend!

De bestellingen kunnen natuurlijk nooit genoeg zijn, dus bij deze nogmaals: Kom allen oudejaarsdag naar Lage Lochemseweg 6 in Warnsveld en koop een zakje oliebollen of appelbeignets. 10 oliebollen voor 4,50 euro en 5 appelbeignets voor 4,50 euro. Ik heb al even geoefend en ze zijn heerlijk, al zeg ik het zelf 😉
De gehele opbrengst, ook van de drankjes die worden verkocht, gaat naar Stichting Hartekind. En ik kan vanuit de grond van mijn hart zeggen, dat is een ontzettend goed doel! Af en toe denk ik wel eens bij goede doelen, ook gericht op hartafwijkingen, is dat echt nodig? Is het geld niet beter te besteden? Maar bij Stichting Hartekind denk ik dat absoluut niet. Zij doen prachtig werk! René heeft als echte accountant natuurlijk de jaarrekening even bekeken 😉 en ze blijken maar 1 betaalde kracht te hebben, de rest zijn allemaal vrijwilligers! Het geld dat zij ophalen gaat naar onderzoek bij kinderen met een aangeboren hartafwijking. Het doel verdient echt meer aandacht en bekendheid. Voor wij Joris kregen wisten we niet eens dat er kinderen bestonden met een hartafwijking. Je denkt toch snel aan oude mensen die te veel gerookt en gedronken hebben ‘hadden ze maar gezonder moeten leven!’ denk je al snel. Dat van die volwassenen een heel groot deel een aangeboren hartafwijking heeft en dat er nog steeds teveel baby’s en kinderen sterven aan een hartafwijking was bij ons niet bekend. We hopen natuurlijk een heel mooi bedrag op te halen (wat zeker gaat lukken met al die gulle gevers om ons heen!), maar de Stichting onder de aandacht brengen is ook een belangrijk doel!

Alvast heel erg bedankt voor alle bestellingen en donaties! Zonder jullie allemaal had dit nooit gekund.
Ik hoop in het nieuwe jaar het schrijven weer op te pakken en jullie weer op de Hoge Tuun tegen te komen!

Heel veel liefs,
Joris, René en Karin

image(1)

In het nieuwe jaar volgt er vast er zeker nog een blog met een soort jaar terugblik en zal in voor de interesseerden nog even terug komen op het buitenslapen etc.!
Voor nu willen we iedereen een heel gezond en ook vrolijk nieuwjaar wensen. En voor al die kindertjes en hun ouders die op de wachtlijst staan om in 2016 (weer) een grote openhartoperatie te ondergaan, heel veel sterkte en kracht gewenst!

Een frisse maaltijd op een zomerse dag

Het is weer even geleden (volgens mij begin ik ieder blog zo…) maar hier dan weer eens een berichtje vanuit de Hoge Tuun.
Na de bruiloft ben ik druk in de tuin geweest. De tuin is ook flink uitgebreid in de paardenwei. Geïnspireerd door de tuin van Maarten ’t Hart heb ik een aantal ‘repen’ tuin omgespit. Wat ideaal werken blijkt te zijn. Van een aantal oude schuur kozijnen en ramen heb ik een klein kasje gemaakt waaronder de bietjes rustig in hun eigen tempo konden opkomen zonder direct door de kipjes te worden verorbert.

De oorspronkelijke moestuin is weer wat verwilderd. Door de hele tuin kwamen aardappelplanten op, van aardappeltjes die vorig jaar in de tuin zijn achtergebleven. We eten nu volop heerlijke jonge aardappeltje maar de tuin is één grote chaos. Desondanks is het meeste toch opgekomen. De doperwtjes waren heerlijk en ook de bietjes kunnen inmiddels de pan in (of liever de oven, Maarten heeft niet overdreven die manier van bietjes koken is heerlijk).

Vandaag eten we voor het eerst courgettes uit eigen tuin! Extra klein geplukt zodat er veel smaak aan zit. Al jaren krijg ik van iedereen om me heen te horen hoe lekker courgettesoep is. Nog nooit had ik het gemaakt tot vandaag. Ik heb een recept gebruikt van Julia Child. Zij gebruikt ook uitjes in de soep, en laat ik die nou net in de tuin hebben staan! De soep is werkelijke verrukkelijk geworden! Ik ga het recept hier niet uitschrijven want ondanks Julia Child niet meer leeft vind ik toch dat iedereen haar boek moet kopen. Het is schikbarend dik en de weinige afbeeldingen die er in staan zijn gewoonweg saai maar wat een goed kookboek is dat! Je zou nooit meer een ander kookboek hoeven te kopen als je dit boek hebt. En kijk dan meteen de film Julie en Julia, dan krijg je nog meer zin in koken!

Vandaag kreeg ik hulp van René in de tuin. Hij heeft een groot deel van de aardappels weggehaald. Ik wil graag zo snel mogelijk de tuin weer leeg zien te krijgen zodat ik hopelijk toch nog boerenkool kan planten.. als het tenminste nog niet te laat is. Maar ik weet mij te herinneren dat ik twee jaar geleden pas in augustus boerenkool plantjes heb geplant dus ik heb nog hoop dat er wat op de markt te vinden is.

Nu de soep weer even opwarmen en dan smullen maar!

De VrijGezelligDag!

Afgelopen zondag was het dan zover. De vrijgezellendag. Er was ons gezegd om 12u klaar te staan. Verder wisten we nog van niks. Daar zaten we dan, hele ochtend voor het raam naar buiten te loeren. Om 10u ’s ochtends kwamen er al verschillende vrienden met de auto langsgereden, Betrapt!

Om 12u was er nog niemand te bekennen.. om kwart over 12 ook nog niet.. Mijn familie kwam langs en zeiden dat we moesten verzamelen bij de molen bij ons in de buurt. Na whats app contact met een vriendin bleek dat wij moesten blijven zitten waar we zaten. En om half 1 was het dan zover, er kwam een auto de oprit opgereden. We moesten meekomen. Eenmaal aangekomen bij de molen bleek de tafel prachtig te zijn gedekt en vol te staan met lekkers! Had ik even geluk, de mooiste en lekkerst uitziende tafel was voor de dames. Alhoewel de lunch van de jongens er ook heerlijk uitzag, bolletjes met een kop soep. De jongens hadden haast, het eten moest snel gegeten worden want zij moesten met de fiets verder..

Ik bleek goed te hebben gegokt, de jongens gingen karten. Maar daar bleef het niet bij, er stond René ook nog een flinke survivaltocht te wachten. Na de heerlijke high tea van de dames stond er nog wat op het programma, maar wat..? Ze wilden nog niks zeggen. Tafels werden versleept naar de andere kant van de zaal en in een groot vierkant gezet. Daarna kreeg ik één hint, we zouden iets creatiefs gaan doen! Nou toen werd ik al helemaal blij! Het maakte niet meer uit wat.

En daar kwam een auto aangereden, een vrouw stapte uit en sjouwde twee grote dozen naar binnen.. Toen ze ook nog met een grote boodschappentas kwam aanlopen werd het duidelijk, er staken allemaal prachtige bloemen uit. We gingen bloemschikken! Mijn dag kon niet meer stuk. Uit de dozen kwamen prachtige grote flesachtige vazen. Om de hals van de vaas werd een stuk oase gedaan. Daarop kon een bloemstuk worden gemaakt. Een vriendin had nog onthouden dat ik gek ben op gipskruid, dus de workshop leidster had een super grote bos gipskruid meegenomen. Het was zo leuk om te doen en zo mindful! Ik geloof dat iedereen ervan heeft genoten. We hebben een prachtig aandenken aan deze mooie dag overgehouden. En alsof ik nog niet genoeg verwend was, kreeg ik ook nog een heel schattig klein bruidsboeketje dat de leidster ter plekke had gemaakt.
vrijgezellendag bloemen De vaas helemaal links, met dat hoge gipskruid is van mij. Lang niet zo mooi als dat van de rest, maar ik word er helemaal blij van.

Maar na het bloemschikken was de dag nog niet om! We gingen de auto in.. maar waar naartoe? Richting de stad. Na het afleveren van de bloemen parkeerden we in de stad. Bij ons favoriete restaurant werden we weer met de jongens herenigd en hebben we heerlijk gegeten. Het was een dag om nooit te vergeten. De hele dag liep ik rond met een warm gevoel. Heel dankbaar voor al die lieve mensen om ons heen. Het was zo bijzonder, dat zo’n mooie dag helemaal speciaal voor ons is geregeld! We kunnen alleen maar hopen dat de Grote Dag net zo mooi wordt. Maar dit pakt niemand meer van ons af!

Heel erg bedankt allemaal!

Tussen de regenbuien door…

de tuun in! Ik werd wakker en de zon scheen volop tussen de gordijnen door naar binnen. Een heerlijke dag in de moestuin, dacht ik. Maar na één rijtje schoffelen werd het angstaanjagend donker en jahoor daar kwamen dikke grote regendruppels naar beneden. Gauw de hondjes (Splinter en de buurhond Sara een dikke oude bruine labrador) naar binnen en zelf ook even schuilen. Al snel klaarde het weer op, maar ook net zo snel was het weer grauw. Snel de belangrijkste stukken geschoffeld, tussen de opkomende raapsteeltjes en rucola en tussen de rijen aardappels. Oja en om de bessenstruiken, daar blijft heel vervelend dik stevig gras tussen groeien wat bijna niet weg te krijgen is. Ondanks de regen van vannacht, is de grond nog erg droog. Dat maakte dat ik eindelijk alles eens goed vrij kon maken rond de bessenstruiken. Die regenbuien doen helaas weinig. Als het zo doorgaat moet ik het weekend de tuin goed bewateren.

Zonneschijn doet mijn motivatie om de tuin in te gaan flink toenemen! Daarnaast word ik flink gestimuleerd door alle leuke programma’s en informatie op televisie over moestuinieren en voeding. Zo werd ik zondag op mijn vrijgezellendag (die overigens helemaal geweldig was, maar daar straks meer over!) door twee vriendinnen gewezen op Maarten’s moestuin programma dat deze week van start zou gaan. Zij wisten niet precies wanneer. Gisteravond om half 8 zat ik achter de laptop en surfde ik even naar de tv-gids. Het programma bleek op dat moment al tien minuten bezig te zijn! Snel de tv aan. Het is heerlijke slow televisie. Ik werd er helemaal rustig van en toen ik de vieze handen van Maarten ’t Hart zag kreeg ik helemaal zin om met mijn handen in mijn tuuntje te graven. Al gebruik ik trouwens tegenwoordig wel altijd tuinhandschoentjes, op mijn bruiloft kan ik natuurlijk niet met zwarte nagelriemen verschijnen haha. En onze katten poepen in de tuin… ik moet daar nog steeds iets op bedenken. Wij hebben te weinig koffiedik om de hele tuin te behandelen en ik heb niet het idee dat ze dat wat doet. Kattenpoep is erg vies en ik vraag me ook af of het de groenten kwaad kan doen? Als er mensen zijn met tips, dan hoor ik het graag!

Oja ook ontvang ik graag tips over hoe ik het kale kippen/konijnen weitje kan opfleuren. Ik las laatst dat kippen precies weten welke planten giftig zijn en welke niet. Dat wist ik ook eigenlijk wel want ze schoffelen mijn bloementuintje heel mooi en pikken alleen het onkruid op en laten de bloemen staan. Dus ik had bedacht om gewoon wat bloemenstruiken in het weitje te planten want gras heeft geen zin. Het probleem is Dores.. weten konijnen ook wat giftig is en wat niet? Ik vraag het me af.. Ik heb het weitje al wel vol gezet met knotwilgjes, maar dat zijn nou ook niet de meest gezellige kleurijke boompjes, zeker nu niet. Van die kale takken. Maargoed dat komt vanzelf.
kale kippenwei

De heggen voor het huis langs zijn gewoon in een week tijd helemaal vol en groen geworden. Het ziet er prachtig uit. Evenals de mooie grote hortensia’s naast onze grote deeldeurramen. De blauwe regen staat er echter triest bij. Ik kon niet meer tegen het gezeur van de buren over de mooiste blauwe regen ever! dat ik in een woeste bui de stammen tot 1,5 m. boven de grond heb afgezaagd. Oh wat heb ik daar een spijt van. Maak nooit beslissingen in een woeste bui! Kom altijd eerst tot rust voor je bepaalt wat te doen.. maarja het kwaad is al geschied. Anders hadden we waarschijnlijk op de grote dag prachtige foto’s onder een boog van blauwe regen kunnen maken.. Nu staan er enkel twee kale dikke stammetjes tegen het huis.

De kruidenspiraal doet het super! Verschillende kruiden die vorig jaar niet opkwamen, zijn dat nu ineens wel gekomen. De spiraal is aardig vol. Vooral de peterselie doet het erg goed. Het stomme is dat ik nauwelijks kruiden gebruikt. De peterselie knip ik steeds weer af en geef ik aan de paardjes, kippen en Dores, die vinden het heerlijk. En ik denk dat het ook heel gezond is, veel kruiden hebben toch een geneeskrachtige werking? Binnenkort ga ik daar veel meer over leren! Ik kan het hier wel vast schrijven want mijn moeder leest het blog toch niet voor vanavond. Zij is vandaag jarig en ik heb ons opgegeven voor een kruidenlezing half mei. Dan komen we alles te weten over de geneeskrachtige werking van kruiden. Ook leren we dan welke bloemen, kruiden en onkruiden je langs de kant van de weg kunt vinden en prima te gebruiken zijn. Dan krijg ik vast ook meer te weten over barndnetels, daar staat mijn tuin vol mee! Maar ik weet niet goed wat er mee te doen..

Kortom er staan dus nog een hoop leuke dingen op het programma! Van het weekend maak ik de rest van de tuin onkruid vrij en ga ik weer aan het zaaien. Wat betreft de tuin is dit toch wel het mooiste en verrassendste seizoen van het jaar!
lieverheerstbeestje Dit mooie lieveheersbeestje heb ik gered van één van onze kipjes. Als ik in de tuin aan het werk ben, weten twee van de vier kipjes niet hoe snel ze uit hun weitje moeten komen. Ze lopen je voor de voeten en halen alle wormpjes en andere insecten uit de tuin. Terwijl veel van die insecten ook heel nuttig zijn.. maarja dat is de natuurlijke kringloop.

Een doodgewone rare dag

Daar stond ik dan om 8uur in de dauw met een grote boodschappentas in de ene hand en de riem van Splinter in de andere, terwijl zij haar knuffel stevig in de bek hield. De spanning werd haar toch te veel, dus de laatste paar meter naar de ingang van de dierenkliniek moest ik de knuffel dragen. Lachend werden we verwelkomd. Wat we toch allemaal wel niet bij ons hadden. Nou niks te veel dacht ik toen ik de kale lege hondenhokken mocht aanschouwen. Ons eigen grote hondenkussen was totaal geen overbodige luxe.

Daar ging Splinter dan, kalm nam ze plaats in het hok en liet de tralies achter zich dicht doen. Ze vertrouwt me volledig. Als ik blijkbaar wil dat zij daar achter blijft, dan zal dat wel ergens goed voor zijn. Ik wilde niet laten merken dat ik helemaal niet zo zeker was over of het wel zo goed was wat ik deed, dus ik gaf haar een nonchalante aai over de bol en zei “Tot vanmiddag meisje!”. Alsof het doodnormaal was dat ik haar daar zo in die kille ruimte achter liet. Ze mocht mijn vochtige ogen niet zien, evenals de assistentes daar natuurlijk, want Splinter en ik zijn altijd een stoer team geweest en als zij dat kan volhouden in zo’n situatie moet ik dat helemaal!

Naast de inboedel die wij meebrachten, maakte mijn enige vraag de assistente ook hard aan het lachen. Een operatie, hoe groot of klein ook, is altijd spannend en er zitten altijd risico’s aan verbonden. Maar de gedachte die mij het meest zorgen baarde was dat ze toch niet zou worden verwisseld! Hoeveel zwarte labradors zijn er wel niet… Wat als ze werd verward met een andere hond en een totaal verkeerde behandeling zou krijgen? Ondanks de assistente die gedachte erg lachwekkend vond, heeft ze toch even nagekeken welke honden er nog meer werden geopereeerd en daar zat geen labrador bij. In de gang kwam ik dierenarts nog tegen, hij herkende ons meteen, dus wat dat betreft ging ik gerust weg.

Gelukkig had ik een drukke werkdag, en kon ik om 15.00uur meteen doorrijden om haar weer op te halen. De operatie was goed verlopen. Wel apart, ze konden de vetbult niet meer voelen.. De dierenarts begreep er niks van, vorige week vond hij de bult nog zo groot. Waarschijnlijk is deze toch vanzelf weggetrokken. Wat opzich natuurlijk positief is want dat scheelde weer één wond.

En daar kwam ze dan door de klapdeuren aangelopen, begeleidt door twee assistentes die haar inboedel weer meebrachten. Ze keek me boos aan. Naja boos.. het was nog erger, teleurgesteld! Ze had zo’n blik in haar ogen van “Ik vertrouwde je.. hoe kon je me dit aan doen?”. Hoe leg je dat ook uit aan een hond die helemaal geen klachten had? Hoe leg je uit dat het ter preventie is en dat ik alleen maar het beste met haar voor heb? Ik kan dit niet goed maken. Het enige dat ik nu nog kan doen is zo goed mogelijk voor haar zorgen. En dat ga ik doen!

Vrolijkheid kent geen tijd

Wat ik ook doe, ik krijg de foto’s er niet goed op… Ik zal moeten wachten tot de hulptroepen weer thuis zijn om dit te regelen. Tot die tijd zullen jullie de computers, laptops, Ipad’s en Iphones op de kop en schuin moeten houden. Ach.. zorgt ook weer voor interessante creatieve ervaringen.. 😉

12 maart

13 maart

14 maart

15 maart

16 en 17 maart

16 maart Aparte foto.. die houten palen, zijn de poten van een voetenbankje. Dat voetenbankje ligt tegenwoordig vaak op bank gezien het extreme verharen van Splinter, dus om te voorkomen dat we iedere dag de bank moeten zuigen, ligt er een krukje op. Maar dat weerhoudt Roefus met haar lange haren er natuurlijk niet zich er heerlijk te nestelen. De andere foto’s van René moeten nog komen..

 

Geen titel inspiratie

9 maart

photo1-2 (2)

Gisteren is het tekenmomentje er bij in geschoten.. Maar in mijn defence, ik was heuuul erg druk.

11 mrt

photo1-1 (2)

 

Vandaag kreeg ik weer een SnailMail binnen van een nieuwe penvriendin! Weer een prachtig pakketje, de lat ligt hoog. Ik moet weer aan de bak. Het blijft zo leuk om totaal vreemden via brieven te leren kennen. En te zien dat mensen zoveel moeite en energie steken in een brief. Het geeft jezelf ook weer energie om aan de slag te gaan.
Dus de komende dagen weer goed rondkijken en inspiratie op doen!

Zonnige Zaterdag

Wat een dag! Een prachtige zonnige lentedag. Echt een dag om eens flink in de tuin aan de slag te gaan. En dat heb ik dan ook gedaan. De moestuin is helemaal op de schop gegaan. Het hekwerk heb ik kapot geslagen en eruit gehaald. Het was een gekregen hek van iemand die het niet kon verkopen en graag kwijt wilde. Nou daar heb ik niet echt lang plezier van gehad. De kleur was al niet top, dit seizoen wilde ik het gaan verven maar het bleek al aan alle kanten rot te zijn. Maar gelukkig had ik al een goed nieuw idee! Een hekwerk van gevlochten knotwilgtakken. Deze worden gevlochten om dikke eikentakken van de eikenboom die mijn vader heeft gesnoeid. Ik moet nog wel op zoek naar heel erg veel knotwilgtakken want voor zo’n hekwerk blijkt heel wat nodig te zijn. Ook al is het nu nog geen 10 cm. hoog, het geeft de moestuin een heel aangenaam zacht en ecologisch karakter. Een aantal dikkere knotwilgtakken zijn achterin langs de moestuin geplant om het langgerekte er een beetje uit te krijgen. Het paadje in de tuin wordt ook nog aangepast. Daarnaast is er nu al een geweldige bank ingekomen van een oude biels. Een grote rondje paal die 60 jaar geleden dienst deed als elektriciteitspaal is door mijn vader in twee gezaagd en zijn in de tuin ingegraven. Op de twee palen is de biels gelegd. Zo zie je maar weer hoe fijn het is om een vader te hebben die werkelijk alles bewaard! Want wie weet komt het 60 jaar later nog van pas?!

foto 6 Rene’s foto van vandaag. Ik sta er weer florisant op 😉 Dat stukje gras wilde ik zo kort mogelijk maaien om het vervolgens om te spitten. Dit zal nog een andere keer afgemaakt worden want de benzine van de maaier was op.

Ik had zo’n zin om op m’n nieuwe bankje in de zon eens even lekker te gaan tekenen, maarja er moest gewerkt worden! Dus dat zat er niet in. Daarom heb ik net op de bank nog maar weer een tekening gemaakt, net als gisteren.

Tea Time Met spierpijn op de bank bij de kachel een kop(je) thee. De mok heb ik gekregen van mijn ouders, een souvenirtje uit New York.

Splinter Splinter van boven af (ik zat op de bank en Splinter lag ervoor) getekend.

Op naar nog zo’n zonnige dag!
Fijn weekend!

Lazy Thursday

Gisteren, wel getekend maar niet geupdated. Dus bij deze:

luchtballon Ik zat aan de keukentafel en ineens kwam er een grote ballon voor de ramen langs. De ballon daalde neer in een weiland net over het spoor. Ik heb nooit begrepen waarom mensen in een mandje zouden gaan zitten dat slechts met enkele touwen aan een ballon is gebonden? En nee, zelfs al zag ik dat spectaculaire gevaarte van dichtbij landden, ik snap het nog steeds niet.. Het was geen tekentopdag gisteren. Ik deed het omdat het van mezelf moest, maar ik werd er niet ontspannen van en kreeg er ook geen plezier in. Het resultaat versterkt dit alleen maar.. Misschien was dat onbewust wel de reden dat ik gisteren geen ‘tijd’ had om erover te bloggen.

Vandaag is het anders. Ondanks ik het bijna vergeten was, was het toch heerlijk om te doen. Eén lijn op het papier zorgde ervoor dat ik niet wilde stoppen met tekenen. Het resultaat blijkt daar niet veel invloed op te hebben. Want ook al is deze tekening geen hoogstaand werk, het gaf wel datgene waar ik naar zocht, plezier!

lazy thursday Te lui om te koken, dus pizzaatje op de bank!

Helaas geen foto’s.. De foto van gisteren was best leuk, en vrij kunstzinnig, maar omdat ik er op de achtergrond belachelijk op sta, komt het er niet op. En vandaag was René niet in de goede mood om een foto te maken.. hij had geen tijd??? Yeah right.. foto’s maken met je Iphone neemt ook vreselijk veel tijd in beslag.. Naja morgen weer een dag.

p.s. ik ga niet iedere dag een tekening bloggen, vanaf nu probeer ik ze voor een week op twee pagina’s te krijgen zodat ik er iedere week 1x over kan bloggen. Er moet natuurlijk ook nog tijd en ruimte blijven voor blogs over de tuin!

Just another day

Vandaag was het tekenmomentje echt nodig. Ik werk al weken aan een verslag waar ik niet uit kom. Ik lees het ene na het andere artikel maar in plaats van dat het helder wordt, wordt het zicht alleen maar troebeler. Oké de tekenpauze heeft niet ineens geleid tot een spectaculaire ingeving of een mooi ingebonden verslag… maar het had wel degelijk effect. Het ontspande me en het gaf me focus, ook voor de details. En ook al is het nog niet af, door aandacht te besteden aan de op het oog minder belangrijke onderdelen, zoals de bijlage, werd het me helderder. De bijlage is geen overbodige extra informatie, het is de kern van het verslag, het verslag is de samenvatting van de bijlage. Uiteindelijk heeft het tekenmomentje dus niet direct geleid tot het afkrijgen van een taak maar het heeft me wel het vertrouwen gegeven dat het af gaat komen. En voor nu is dat genoeg.

werkplek

En gedeelde smart is halve smart.. vandaag was ook niet René’s beste werkdag. Hij was zijn lunch vergeten.. (gewoon 6 gesmeerde boterhammen met boterhamworst en pindakaas in plasticzakjes, maar lunch klinkt mooier) Daar zat hij dan, in de middle of nowhere, op één of ander verlaten industrieterrein met in geen miles een supermarkt te bekennen laat staan een kantine. Het enige lichtpuntje voor hem was een gevulde koeken automaat.. waar je 50 eurocent (dat is wel meer dan 1 gulden!!) voor een gevulde koek betaald en maar liefst 75 eurocent voor een stroopwafel!!

lunch

Toch heeft dit verhaal ook nog een positieve kant.. Ik hoefde geen brood te smeren!!! :) JEUH! Dus in plaats van een vieze droge cracker voor het ontbijt (ik ben in de ochtend te moe om helemaallll naar de bijkeuken te lopen om brood uit de vriezer te halen) waren het twee lekkere boterhammen met boterhamworst en tijdens mijn tekenpauze twee met pindakaas! Elk nadeel heb z’n voordeel, laten we maar zeggen.

 

LOL

Ja hoor, dag twee en het was al bijna misgegaan! Voor René naar de Volleybal vertrok moest er nog snel een tekening en foto worden gemaakt. Nouja de tekening zou natuurlijk geen haast moeten hebben, ik kan ook prima tekenen zonder dat René thuis is, maar laat hij nou net vandaag het onderwerp van de tekening zijn! Dus er moest heeeeel snel getekend worden.

Rene dansend

Haha het is dan misschien de slechtste tekening ever geworden (waarschijnlijk zou mijn neefje het nog beter doen, nee niet die van twee… die van nul jaar), maar de lol die we hierbij hadden wordt denk ik niet meer overtroffen! Het lijkt zo een stilleven maar in het echt maakte René een paar mooie moves met daarbij zingend “I’m dancing!!! I’m dancing!!!”.

En ook al is de kwaliteit niet top, het is in ieder geval spannender om naar te kijken dan de foto gemaakt door René:

dart

Maargoed in zijn verdediging, er was vandaag te weinig tijd om goed te kijken! En achja, is dat niet juist het dagelijkse leven?

 

 

Everyday Matters

Om meer uit iedere dag te halen, of liever gezegd om de gewone dagen meer te waarderen, hebben we een nieuw projectje (ja dat gaat snel hier, de projecten vliegen uit de hoge hoed en net zo vaak vliegen ze ook weer heel heeeel ver weg) bedacht. Tekenen helpt mij om de dingen helder te zien en ook om meer te zien. Juist de gewone dagen zitten vol genietmomentjes. Oh wat heb ik een hekel aan dat woord.. genieten.. het wordt in deze tijd te vaak gebruikt maar ik kan er zo gauw geen ander woord voor vinden. En afgezien daarvan zijn schrijven en tekenen (en natuurlijk moestuinieren) de enige dingen die mijn gedachten even stil zetten. Nouja dat is natuurlijk onmogelijk, het is meer dat de negatieve gedachten dan gewoon geen ruimte krijgen. Er is enkel ruimte voor het hier en nu, er zijn op dit moment geen gedachten over het verleden en geen zorgen over de toekomst. Daarom heb ik bedacht om iedere dag één tekeningtje te maken. En natuurlijk om ook beter te leren kijken en beter te leren tekenen (tja.. dat strebertje haal je er niet helemaal uit..).

sloffen (het zijn mijn slofjes, vanuit de bank bekeken, die staan op te warmen zodat als ik de bank uit kom warme voeten krijg 😉

 

Dit inspireerde René en laat hij nou net een nieuwe Iphone hebben gekregen van het werk. Zijn nieuwe projectje; iedere dag één foto maken. Hij maakte een panorama foto van de woonkamer, hoe cool is dat? (niet gelet op de rommel)

woonkamer1

Het heeft totaal geen nut en misschien zelfs wel een volgend punt op de to-do-list, maar het plezier dat we hebben is het nu al waard! Wij zijn geen mensen die verre reizen zullen gaan maken, houden van uitgaan of wat voor spannende activiteiten dan ook. Wij houden van het dagelijkse leven. Ik hou vooral heel erg van de dagelijkse sleur. Onze woonkamer kent denk ik net zoveel inrichtingen als de dagen dat we er wonen, de tuin verandert sneller dan de wind en de nieuwe ideeën vliegen me om de oren. Ik kan me nergens zo goed vermaken als op de Hoge Tuun, en ja ook GENIET ik nergens zoveel als hier!

 

 

Een Ode

Een Ode aan de Hoge Tuun.
Vijf dingen die ik heb geleerd en waarom ik zo van de Hoge Tuun houd.
Wordt vervolgd… de vlaggetjes zijn nog niet af!
(klik op de foto’s om het te lezen)

Een ode aan de Hoge Tuun

HT 1
Oeps! het is natuurlijk bibliotheek.. dat krijg je met schrijven, maar ik ga mezelf niet veroordelen! Het is was het is.

HT 2

HT 3

HT 4

HT 5

Op naar een nieuw vreugdevol jaar!

Een vroege lentedag

Wat was het sinds lange tijd toch weer een prachtige lentesedag. De hele dag met de handen in de grond gezeten. Ik zit weer vol nieuwe ideeen. De Hoge Tuun wordt weer op z’n kop gezet. De paadjes gaan veranderen en geinspireerd door een artikel in de krant over ecologisch tuinieren, wordt de tuin naast de heksenkring nog meer voorzien van ecologische bouwwerken. Maar hoe of wat.. dat weet ik nog niet. Een hoop ideeen maar eerst de tuin maar eens zaai klaar maken. De helft is onkruid vrij en geharkt, dus het zaaibed kan geprepareerd worden. De andere helft is al wel gespit maar moet nog even goed geharkt worden, dan is ook dat deel gereed.

Wat heeft het weer toch een wonderbaarlijk heftige invloed op je stemming. Althans op die van mij. Ik ga er niet alleen van hard aan het werk (in de moestuin) maar het leidt tot allemaal niewe inzichten, inspiratie en natuurlijk bovenal vrolijkheid! Het in de tuin werken is niet alleen een nuttig karwei, de tuin zaai klaar zodat we over enkele weken weer groente op de plank hebben, maar het heeft ook een grote positieve invloed op de dieren. Onbewust geef je hen op die manier ook een hoop aandacht. Ze willen er graag bij zijn, de paardjes staan naast het gaas, de kipjes pikken gauw alle wormpjes weg bij ieder geharkten gespit stukje grond en natuurlijk rent Splinter af en aan met gevonden aardappels, meiknolletjes en pastinaken. Er bleken zelfs nog onverwacht zoveel pastinaken in de grond te zitten dat ik er vanavond nog een soepje van kan maken! De loof was er af en niet meer te zien boven de grond. Maar met spitten kwamen er nog grote pastinaken naar boven. Zoveel zelfs dat naast de soep, Dores en de paardjes er ook flink van hebben genoten!

kipjes
Ze moeten zelfs de kruiwagen even checken.. wie weet is er een wormpje aan het onkruid blijven hangen!

Nog een paar dagen en het is zover….! De anniversary van de Hoge Tuun start niet echt feestlijk bij de tandarts. Ik ben ontkroond en dinsdagochtend moeten alle wortels en resten daarvan verwijderd worden… brrrr… na drie jaar geen tandarts te hebben bezocht maakt me dit behoorlijk zenuwachtig. Maar het is wat het is.

Tot dinsdag!

De voorbereidingen…

… zijn van start gegaan! Nog maar 8 dagen te gaan en dan wordt het jubileum van de Hoge Tuun gevierd. Haar éénjarig jubileum, op 25 februari 2014. De dag waarop mijn kleine zusje haar volwassenheid bereikt! Dus dubbel feest. En daar horen natuurlijk slingers bij.

FEEST

De doos met oude stukjes stof is weer van de zolder gehaald en ik ben aan het knippen gegaan. Het wordt een dankbaarheidsslinger, geinspireerd door de Tibetaanse gebedsvlaggetjes. Op elk vlaggetje zal een noot van dankbaarheid worden geschreven. De vlaggetjes zullen de twee notenbomen in de kippenren (en de ren van kleine Dores) met elkaar verbinden. Een ode aan de Hoge Tuun en alles dat zij mij nu al heeft gegeven, hoop, geluk en heel veel happiness! Maar over 8 dagen meer…

You’ve got Mail!

Ik heb nu toch weer iets leuks ontdekt.. SnailMail! Oftewel langzame ouderwetse brieven, met pen en papier of typemachine zolang het maar via de post wordt verstuurd! Af en toe stuurde ik brieven met een vriendin, maar ik geloof dat ik dat leuker vond dan zij. Al snel ging ze weer over op WhatsApp. Mijn enthousiasme voor het schrijven van echte brieven is flink aangewakkerd sinds ik beschik over een typemachine (helaas is dit weer ouderwets met de laptop getypt want ik moet het inktlint sparen voor de adressen op de enveloppen van de trouwkaarten). Dus ging ik op zoek naar een penvriendin! En ik heb dan wel facebook geblockt (ja dat gaat nog steeds erg goed en het voelt heeeeeerlijk!) maar zonder internet kan ik nooit. Of beter gezegd, zonder internet wil ik nooit. Het heeft de zoektocht naar een penvriendin dan ook zeer bespoedigd.

Er kwamen allerlei sites voorbij, van Postcrossing (ansichtkaarten versturen naar wild vreemden over de hele wereld) tot het schrijven van brieven met gedetineerden. Allemaal ontzettend interessant maar ik was op zoek naar een penvriendin om voor een lange periode brieven mee te schrijven en heb ook geen behoefte om in mijn vrije tijd de therapeut uit te hangen dus de zoektocht ging verder…

Tot ik op een webwinkel stuitte. Ze verkopen er alles op het gebied van papier en zo kwam ik voor het eerst in aanraking met SnailMail. Wat idioot is want nu ik al mijn oude Flow’s aan het door bladeren ben voor leuke plaatjes en quotes, ben ik al meerdere artikelen over SnailMail tegengekomen.. Kun je nagaan hoe lekker ik die veel te dure bladen lees.. Maargoed weer terug waar ik was, SnailMail. Dat is dus op een ouderwetse manier brieven schrijven, althans dat dacht ik! Er stonden allemaal oproepjes van mensen, eigenlijk alleen maar vrouwen, die op zoek waren naar een penvriendin. Daar kun je op reageren en vervolgens wissel je via de mail elkaars postadressen uit. Ik had in mijn enthousiasme al gereageerd voordat ik me had verdiept in SnailMailen. Wat blijkt! Het is niet gewoon elkaar een brief schrijven maar er komt veel meer bij kijken. Zo is het de bedoeling dat je die brief ‘versiert’ en cadeautjes toevoegt… WAT?!?! Cadeautjes?? Wat in hemelsnaam wordt er verstaan onder cadeautjes? Inmiddels waren er al adressen uitgewisseld dus ik kon niet meer terug.. Ik heb nog snel via de mail, om mezelf in te dekken of de ander te behoeden voor te hoge verwachtingen, aangegeven dat ik dit nog nooit eerder heb gedaan en ook geen idee heb wat er van mij werd verwacht dus dat ik het gewoon zou gaan proberen.

Dat heb ik gedaan. En het wat toch leuk! Het maken ervan was zelfs nog leuker dan het ontvangen, alhoewel…toen vanmorgen van twee verschillende penvriendinnen er een SnailMail in de bus zat maakte mijn hart toch wel een sprongetje. Wat is dit leuk! Gewoon kletsen via brieven met totaal vreemden.. Het blijft bijzonder dat je je zo snel verbonden met mensen kunt voelen die je helemaal niet kent, zelfs nog nooit hebt gezien. Het komische is ook nog eens dat één van de penvriendinnen een stadje verderop blijkt te wonen! Wat een toeval!
Nu is de zet dus weer aan mij. Ik ben me helemaal gaan verdiepen in SnailMail en ben zo ook in aanraking gekomen met ArtJournal. Wat ik ook eigenlijk wel kende, ik heb er zelfs twee boeken van, maar daar een volgende keer weer meer over!

P.s. nog even een korte facebookupdate, ik krijg nog steeds vervelende mails over dat ik allemaal interessante dingen mis maar ik heb er nog steeds niet aan toegegeven. Naja zo klinkt het alsof dat moeilijk is maar dat is het dus niet. Ik begin het zelfs irritant te vinden. Helaas, maar binnenkort ga ik mijn profiel verwijderen.. ik doe er niks meer mee en ik wil er niks meer mee. Al die vrije uurtjes heb ik nu hard nodig voor het schrijven van SnailMails en het ArtJournalen 😉

P.s. P.s. Onder mijn vele volgers;) gaat het gerucht dat ik zou stoppen met bloggen.. Dat is dus inderdaad een gerucht! Ik ben absoluut niet van plan te stoppen, er zit soms wat meer tijd tussen de blogs dan dat ik zou willen, maar stoppen? NO WAY

Artist Date

Na maanden werd het wel weer eens tijd voor een Artist Date. Oftewel een dag van creatief slenteren door Amsterdam! Terwijl René hard aan het studeren was ben ik op onderzoek uitgegaan. Wat voornamelijk inhield van de ene tram op de andere overstappen want laten we eerlijk zijn, er is voor een Achterhoeker toch niks leuker dan in de tram zitten mensen kijken?

En natuurlijk me vergapen aan alle mooie boeken in de Amsterdamse Atheneum Boekenwinkel. Door dit te vermelden kan ik niet anders dan toe te geven dat een ander voornemen, een jaar lang geen boeken kopen, al na twee weken is gestrand. Maaaaarrrr… wel betaald met een vvv-bon. Oké dat maakt het alleen maar erger want het was niet mijn vvv-bon..

Een perfect bruggetje naar mijn andere goede voornemen, dat overigens nog wel steeds stand houdt. Toch een aardige mijlpaal een week niet op facebook! Wat mijn Artist Date ook extra creatief maakte. Voor de verandering keek ik in de tram weer eens om me heen in plaats van op het scherm van mijn smartphone. Ik krijg de onbedwingbare behoefte om mijn smartphone steeds minder te gebruiken, of eerlijk gezegd aan moes te slaan! Niet zo heel verbazingwekkend gezien de situatie bij Small Talk (een klein en heel gezellig restaurantje in de buurt van het Museumplein) waar ik met René zat te eten. Mijn respect voor een mede-eter slonk van ontzettend hoog in enkele luttele seconden naar onder het vriespunt. Ik vind het heel stoer als mensen alleen eten in een restaurant. Ik ga wel eens alleen ergens drinken, maar eten.. daar moet je lef voor hebben. Tot het eten op was zat ik nog vol bewondering naar de man te kijken. De laatste hap was echter nog nauwelijks doorgeslikt of zijn smartphone kwam al te voorschijn. Hij liet zich achterover hangen om eens even goed uit te buiken. De ober kwam langs om zijn bord op te halen. Hij vroeg of het had gesmaakt, zonder op te kijken van zijn smartphone zei de man dat het goed was. Vervolgens vroeg hij, nog steeds zonder op te kijken de rekening. Nou echt ik was flabbergasted! Wat onbeschoft, was ik ook zo? Nee volgens mij niet zo erg, althans niet in de omgang met vreemden, met familie ben ik bang van wel. Dus Mark Zuckerberg, je kunt mij wel mailtjes blijven sturen met dat ik hele populaire berichten heb gemist van hele interessante populaire mensen (ja zo’n mailtje kreeg ik serieus), maar mij verleid je niet meer!

Mijn, door dit voorval, geïrriteerde humeur werd door de hilarische ober weer snel opgevrolijkt. Een jonge buitenlandse toeriste liep naar de ober toe om in het Engels te vragen waar het toilet zich bevond. Waarop de ober zei (wijzen naar buiten): “Daar aan de andere kant van de straat, zie je dat daar? bij dat brandende rode lichtje, zie je het niet? iets naar rechts..” De toeriste keek totaal verschikt en stamelde wat waarop de ober zei: “I’m joking, it’s right here!”

 

p.s. het voornemen om in 2014 geen boeken meer te kopen gaat gewoon weer in.. je kunt toch elke dag opnieuw beginnen? 😉

 

Vals spel

Dag drie begon pittig. Er kwam een vriendschapsverzoek binnen nog voor ik goed en wel mijn bed uit was. Dit verzoek kwam via de mail maar om het te bevestigen zou het facebook openen. Het was een verzoek van iemand waarmee ik in het echte leven nooit bevriend ben geweest en toch voel ik me schuldig. Waarschijnlijk vraagt ze zich af waarom ik geen ‘vrienden’ wil worden, of vindt ze mij echt een snob… Perfecte gedachten om de neerwaartsepijltechniek op toe te passen.

Stel ze vindt me echt een snob, wat dan?
Dan gaat ze het misschien wel aan iedereen doorvertellen..
Stel ze vertelt het aan iedereen door?
Dan gaan anderen zich ook afvragen waarom ik haar verzoek niet accepteer en komen ze ook tot de enige conclusie dat ik een snob ben.
Stel anderen komen tot de conclusie dat je een snob bent?
Uhm.. nu wordt het al moeilijker.. dan willen ze misschien niet meer met me omgaan..? Mwah iedereen? Dat lijkt me eigenlijk niet. Vrienden in real life en familie zullen mij niet veroordelen op deze gebeurtenis.

Zo het eerste probleem is getackeld! Nu komen we bij de tweede spreekwoordelijke beer op de weg.. Een veel grotere uitdaging. Ik was bij een goede vriendin en ik vertelde haar van mijn nieuwe voornemen (de reden: stel zij zou iets op facebook zetten wat ik normaal ‘like’ en nu dus niet.. dan zou ze van alles kunnen gaan denken.. stel je voor!). En deze geweldige vriendin, ik had het kunnen voorzien haar ogen sprankelden van plezier toen ik het vertelde, tagde mij in een facebook bericht! En niet eenmaal, nee meteen 2x! Ik heb haar berichten kunnen lezen omdat facebook automatisch een mail stuurt. Dus in de mail had ik de berichten gelezen en haar via de what’s app bericht teruggedaan… Oké mijn opa en oma zijn waarschijnlijk inmiddels al afgehaakt maar om een lang verhaal kort te maken zij beticht mij nu van vals spel! In eerste instantie zou je kunnen denken ze heeft gelijk.. het is vals om toch op een andere manier facebook berichten te lezen.. maar!! ik heb facebook niet geopend en de mails krijg ik automatisch. Om dit te voorkomen zou ik mijn facebookprofiel kunnen verwijderen maar dat noem ik nou vals spel. Dan is er namelijk totaal geen moeilijkheid aan facebook te mijden omdat het dan ook niet kan. Dus weg voornemen, weg uitdaging..

Conclusie: Ga zo door!

Dag 2

Vanmorgen ging het mis.. Ik kreeg een bericht op facebook. Stel het is heel erg dringend? Stel dat ik net dat bericht mis waardoor de hele wereld vergaat? Alleen het bericht checken.. En dat is gelukt! Ik heb facebook geopend, het bericht gecheckt en wat bleek! Het was een bericht met dat één van mijn facebookvrienden haar status had veranderd… Uhh wat moet ik met die informatie? Niks dus! Direct facebook weer gesloten, geen nieuwspagina gecheckt of wat dan ook. Oké ik heb natuurlijk gefaald omdat ik het toch geopend heb. Als het dringend zou zijn, kunnen mensen mij op tal van andere manieren bereiken dus die reden sloeg nergens op. Maar om voor deze in mijn ogen kleine misstap nou meteen in die negatieve spiraal te gaan zitten, vind ik wat overdreven.

Ik bedoel we zijn een dag en een avond verder en ik heb facebook niet gecheckt! Dat alleen al is toch een schouderklopje waard! De eerste dag ben ik goed doorgekomen. Het koste me verbazend genoeg weinig moeite om het niet te checken. Het voelde zelfs lekker. Waar ik die eerste dag wel van schok was hoe vaak ik erop wilde gaan kijken. Naja wilde, hoe vaak het bijna automatisch gebeurde. Zelfs tijdens het lopen na de auto, wat hoogstens 20 sec. duurt, was ik geneigd m’n mobiel erbij te pakken! En daarnaast werd ik me er akelig bewust van dat het niet zou zijn gebleven bij even checken maar dat ik er zeker dan een half uur achter zou hebben gezeten. Ik heb gisteren zeker zo’n zes keer facebook willen checken, dat zou dus neer komen op zo’n drie uur per dag op facebook zitten! Wow dat is shocking…

Facebook mijden is niet genoeg. Ook de nu.nl app moest er aan geloven. Het is erin geslopen dat ik niet zozeer met die app het nieuws check als wel de totaal oninteressante levens van zogenaamde bekende mensen die voor mij totaal onbekend zijn! Oh Miley Cyrus heeft gezoend met de achtergrond danseres van Britney Spears! Snel google checken wat voor een nieuwsberichten daar nog meer over te vinden zijn! Als dat niet in de buurt komt van een flinke verslaving..?

Alleen al het idee de social media niet meer te hoeven volgen geeft al rust. Poe wat zal ik eens gaan doen met al die vrijgekomen uren?  SCHRIJVEN!! 😀

 

2014 meer offline dan online?

Inspirerend, een jaar lang offline.. Maar verre van haalbaar. Wat bij mij vaak betekent er dan maar niet aan beginnen. Iets moet volledig of niet, het is zwart of wit… Onzin natuurlijk, want iets minder online is hartstikke haalbaar en voor mij waarschijnlijk ook een stuk gezonder.

De jongeman, van mijn leeftijd dus opgegroeid met internet, heeft als project een jaar lang geen internet gebruikt. Ook heeft hij zijn mobiele telefoon weggedaan. Dat klinkt echt overheerlijk. Het schijnt dat al snel de eenzaamheid om de hoek komt kijken maar eerlijk gezegd is dat mijn angst niet. In verband met mijn werk kan ik niet volledig offline gaan. Niet alleen voor de mail heb ik internet nodig maar ook om gegevens te kunnen verwerken en uit te wisselen met collega’s. Mijn werk bestaat natuurlijk al eeuwen dus er zal vast en zeker een andere manier zijn zonder online te hoeven maar internet heeft ook zo zijn voordelen. Ik ben dan ook niet zozeer tegen internet als wel tegen social media en het altijd bereikbaar zijn. Naar mijn idee zijn de smartphone’s en de Ipad’s de boosdoeners. Een laptop op schoot wordt een keer te zwaar, de accu raakt leeg en je ogen worden vierkant dus uiteindelijk zet je die weg. Een smartphone of Ipad heeft die nadelen niet. Ik durf niet te tellen hoe vaak (en vooral hoeveel uur!!) ik per dag op facebook doorbreng. Steeds vaker betrap ik mezelf erop dat ik familie kiekjes van wild vreemden aan het bekijken ben! Om nog maar te zwijgen over hoe vaak ik check of iemand mijn facebook status leuk vindt. Laatste handeling voor het slapen gaat, facebook checken… Treurig.

Het gekke is, nu ik mijn eigen gedrag toch aan het analyseren ben, dat ik nooit kijk of ik een comment heb op mijn blog! Wat nog veel gekker is, is dat ik eigenlijk hoop dat niemand dit leest. Dat wat ik hier schrijf is niet zo bijster anders dan wat ik in mijn dagboeken schrijf.. Naja dat is niet helemaal waar, maar toch ben ik geneigd ook hier veel persoonlijke gedachten achter te laten. Maar dan zou ik het ook gewoon kunnen houden bij dagboeken schrijven, dus waarom dan toch een blog? Hmm… daar ga ik mijn hoofd eens over breken..

Hoe dan ook, ik ben gek op goede voornemens, ik ga minderen met social media! Vanaf morgen een maand lang geen facebook checken! Brr ik wordt al gespannen bij de gedachten.. en dan te bedenken dat ik pas twee jaar facebook heb!?

En in al die offline tijd ga ik opnieuw beginnen met de moestuin, want dat kan immers altijd! Ik heb de tuin al omgespit dus binnenkort kunnen de zaaibedjes weer klaargemaakt worden!

In een ander licht

Oeps..! hmm 17 november.. ik geloof dat er inmiddels al heel wat woensdagen voorbij gekomen zijn. Een deadline opleggen werkt blijkbaar ook niet. Gelukkig is het kerst! Een vredelievend moment, een moment om jezelf te vergeven maar vooral een moment van vrolijkheid en verbondenheid. Vooral geen moment voor gezeur en zwaarmoedige blogs.

Precies de reden dat ik gisteravond mindful de kerstviering in de kerk heb bezocht. Anderen zullen het waarschijnlijk schijnheilig vinden aangezien ik mezelf als heidene beschouw maar ik sluit (net als de prachtig gekregen drie buddha’tjes) mijn ogen, oren en mond voor het kwaad!
Het was een hele mooie viering. Ik ben al jaren niet meer in een kerk geweest, behalve voor begrafenissen en enkele bruiloften. Toch kon ik nog best wat liederen uit volle borst meezingen! Vooral het prachtige lied Hoor de eng’len zingen d’eer, dat je meteen doet herinneren aan vervlogen tijden dat je als kind in het kerstspel een herdertje mocht spelen. De tijd dat je nog geloofde in “vreed’ op aarde, ’t is vervuld”… maar nu geneigd bent er wreed op aarde van te maken.

Een vrouwelijke dominee sprak. Het was geen preek zoals in de vroegere jaren waarbij altijd eng duidelijk werd dat je als vrouw in deze wereld niks voorstelde en vooral gewoon moest gehoorzamen. Daarentegen, het was een prachtige tekst waarin het verlangen naar verbondenheid heel mooi naar voren werd gebracht. De tekst paste niet alleen in deze kerkelijke sfeer, het zou zo een tekst van een psycholoog, mindfulness trainer of wat voor een hulpverlener dan ook kunnen zijn. Of je nou in een God gelooft of in de buddha in jezelf, je verbonden voelen met een ander is een universeel verlangen. De kerst sterkt dit verlangen en maakt het gemis ervan soms pijnlijk duidelijk. Verbondenheid beperkt zich gelukkig niet tot familie en vrienden. In een ander licht zijn we allen verbonden met elkaar.

Vrolijk kerstfeest!

Woensdag…

Wat een troosteloze boel.. Woensdag… Woensdag gaat het beginnen. Dan pak ik m’n ziel weer op en neem haar onder m’n arm mee de tuin in! Treurig dat het zover moet komen dat ik mezelf deadlines moet geven. Het is de enige manier om weer in het ritme te komen. Het is een soort stok achter de deur.. zodat ik woensdag wel ga schrijven omdat ik jullie natuurlijk niet teleur wil stellen.

Maar laten we nou eerlijk zijn.. wie hou ik nou voor de gek? Afgezien van mijn opa en oma is er toch niemand op deze aardkloof geïnteresseerd in mijn gedachtenspinsels… Ik geef mezelf waarschijnlijk hiermee al te veel eer, want zoals gezegd het zijn mijn opa en oma.. zij kunnen niet anders dan zeggen dat het leuk is om dit te lezen. Ondertussen is het natuurlijk behoorlijk schaamtevol een kleindochter te hebben die zo snel weer iets opgeeft.

Misschien is het de angst. Alles in mijn leven gaat op het moment goed. Ik heb wonder boven wonder belachelijk snel een baan gevonden.. met de dieren gaat het goed.. ik ga volgend jaar trouwen.. En dan slaat de angst toe. Of de dwang.. alles krampachtig zien te behouden. Tot weer het besef komt dat je alleen dit moment hebt. En dan komen we weer bij het thema loslaten aan.. Iets waarvan ik pretendeer verstand te hebben, wat mijn werk is om anderen mee te helpen. Maar wat blijkt het keer op keer weer belachelijk moeilijk te zijn. Ervaring.. zal dat het sleutelwoord zijn? En oefening denk ik.. want kunnen we uiteindelijk niet op ieder moment van de dag opnieuw beginnen? Precies, en dat moment gaat nu in!

Fijne week en tot woensdag 😉

 

 

Less is Luxe!

Ik schaam me diep.. Het is echt alweer te lang geleden.

Ik zie zelfs dat ik nog niet heb geschreven dat Roefus wonderbaarlijk weer terug gevonden is (na vier maanden) in een vakantiepark een dorp verderop. Ze zat onder de teken en was uitgemergeld. Ik was bang dat ze het niet zo overleven maar met enkele weken was ze alweer de oude! Sinds kort is ze weer met haar zusje en neefje buiten. ’s nachts slaapt ze nog binnen. De reünie met de andere katten verliep niet erg soepel maar langzaam aan beginnen ze elkaar weer te tolereren en spelen ze zelfs weer samen.

Mijn moestuin.. het blog is voortgekomen uit de moestuin maar liever wil ik het hier niet over hebben. Ik heb heel erg gefaald. We hebben dit seizoen alleen raapstelen, aardappels en een enkele courgette gegeten. Het onkruid stond meters hoog… Ik heb er maanden niks aan gedaan. Graag zou ik willen zeggen dat afstuderen en een moestuin onderhouden niet samen gaan maar dat zou een valse smoes zijn. Ik had best tijd om een paar uur per week de tuin in te gaan maar ik deed het niet. Daarmee heb ik mezelf niet alleen een naar faalgevoel bezorgd ik heb mezelf ook een ontspannen en geluksgevoel ontzegd. In de tuin werken geeft me een ontzettend vrij en ontspannen gevoel. Stress en somberheidsklachten zorgen ervoor dat ik juist niet datgene ga doen dat mijn humeur doet verbeteren. Gek is dat toch eigenlijk? In plaats daarvan doe je juist steeds minder waardoor het negatieve gevoel blijft toenemen. Totdat je het uiteindelijk toch doet! Die dag was gisteren. Ik ben de tuin ingegaan en het was heerlijk! Oké ik moet toegeven dat het ook wel erg treurig was om te zien dat ik er zo’n bende van had gemaakt. Maar het lichamelijke werk deed me goed en het resultaat, een kale tuin met hier en daar toch nog wat groente dat zich niks aan heeft getrokken van de slechte verzorging, gaf me een lekker gevoel. Daarnaast bood het werken een hoop plezier. Zo vond ik tussen dat torenhoge onkruid een groot nest met wel 13 eieren! De kipjes hebben mij mooi een tijd voor de gek gehouden. Ik was overgegaan op wat goedkoper voer (niet biologisch, ik dacht iedereen in het gezin moet de broekriem aantrekken, dus jullie ook!). Sindsdien legden de kipjes geen vier eieren meer per dag, hooguit twee, soms zelfs maar 1.. Dus maar weer over op het dure biologische voer, en ja hoor, direct de dag erna lagen er weer 4 eitjes in het hok. Zouden ze echt zo slim zijn geweest om hun eieren te verstoppen zodat ik weer het dure voer zou kopen?!? Ik hou van sprookjes en mooie verhalen, dus ja! Ze zijn gewoon zo slim en of het nou wel of niet waar is, ik ben weer een verhaal rijker!

Nu ik afgestudeerd ben en nog geen full-time baan heb kunnen vinden ben ik veel vrij. Dat kwam goed uit want ik had het geweldige boek van Lou Niestadt gelezen Less is Luxe! Alle tips en trics kon ik dus meteen gaan toepassen. Ik ben begonnen met het opruimen van het huis, ik heb echt superrrr veel weggegooid. Ik heb een aantal meubels de deur uit gegaan want vanwege mijn hobby meubeltjes opknappen was het huis echt overvol geraakt. Schoonmaken was een hel, dat deed ik dus ook bijna niet. En nu? Nu heb ik er gewoon plezier in. Ik vond het zonde om maar gewoon alles weg te gooien dat ik een grote wasmand heb gepakt en daarin alle spullen heb gestopt die ik wel kwijt wil maar te mooi zijn voor de vuilnisbak. Dus voor een feestje of gewoon zomaar geef ik mensen een cadeau uit deze wasmand! Afgezien van de lol die dat geeft is het ook een beetje een financiële noodzaak. Tussen de bedrijven door ben ik namelijk ook nog ten huwelijk gevraagd en ondanks ik serieus wel wat concessies doe qua bruiloftsfeest (natuurlijk noooooit op de jurk of schoenen, komop zeg we moeten niet overdrijven) is het gewoon een dure aangelegenheid. Vooral nu ik maar parttime werk voor een kleine vergoeding, komt er gewoon te weinig inkomen binnen. Dus dan moet je de uitgaven aanpassen. Lou Niestadt schrijft echt geweldig en heel aanstekelijk. Daarnaast is het ook een cool mens, ik heb haar gezien op het Happinezfestival begin september. Daar sprak ze over haar nieuwe boek. En nou weet ik niet meer of het in haar nieuwste boek staat of dat ze het in haar lezing zei maar 1 zin is me zo goed bijgebleven. “Bij alles wat je wilt kopen moet je je afvragen of je voor datgene wilt werken?” Oké ik ben totaal niet goed in citeren dus ik heb geen idee of ze het werkelijke zo heeft gezegd maar volgens mij kwam het daar wel op neer. Alles lijkt daardoor ineens zo verdomd simpel! Ik stond bijvoorbeeld voor het chocoladeschap in de supermarkt en wilde heel automatisch een reep in mijn mandje doen. Tot de vraag omhoog kwam, Wil ik voor even kort genot wel een uur werken? (jaha ik moet een uur werken voor een chocoladereep!). En het antwoord was nee.. Nee ik wil niet werken voor een chocoladereep. En wat blijkt! Ik wil eigenlijk bijna nergens voor werken.. Nog zo’n mooie uitspraak van Lou Niestadt (wel goed gecitieerd!) “Wat je niet hebt, hoef je ook niet voor te zorgen!”. Zo is het! Je moet werken om datgene te krijgen maar vervolgens kost het ook nog veel tijd, geld en stress om ervoor te zorgen. Deze twee simpele uitspraken helpen me nu al een maand om geen onzin aan te schaffen. Daarnaast heb ik natuurlijk een geweldig doel, de bruiloft. Een leeg huis (naja leeg, voor menig mens waarschijnlijk nog vol maar voor mijn doen leeg) geeft ook een opgeruimd hoofd! Zelfs huishoudelijke taken worden leuk, of in elk geval kosten ze veel minder moeite. De titel van het boek is helemaal waar. Een maand lang (afgezien van eten en bezine) niks kopen en mijn leven voelt luxer dan ooit te voren!

 

Daar zijn ze dan!!

raapsteeltjes 4

de raapsteeltjes! Dankzij de regenbom van afgelopen dagen heb ik onverwacht vandaag al de eerste raapsteeltjes kunnen oogsten!
Direct een lekker ouderwets stamppotje gemaakt (zie kopje recepten). En het was heerlijk. Er gaat toch niks boven verse groente uit de eigen moestuin.
Het zou natuurlijk wel erg sadistisch zijn om te schrijven over allerlei heerlijke groente… Dus mijn trouwe hogetuun volgers stuur snel een mailtje naar dehogetuun@gmail.com dan houd ik een bosje raapsteeltjes ( gratis natuurlijk!) voor je achter!

Wees er snel bij want de kipjes houden het inmiddels niet meer alleen bij het onkruid!

raapsteeltjes 1

Prachtig gezicht die groene rijtjes!

raapsteeltjes 2

Goed klein snijden en direct in een wasbak met water gooien.

raapsteeltjes3

De allerbelangrijkste fase!!! Het wassen! Ondanks allerlei voorzorgmaatregelen, zoals het strooien van koffiedik, is het toch niet gelukt om de katten uit de tuin te houden. De uitwerpselen van katten schijnen gevaarlijke bacteriën te bevatten dus was de groente altijd heeeeeel goed!!  Sowieso is wassen erg belangrijk, ook al is het biologisch, je wilt natuurlijk geen ongenodigde gasten in je eten tegenkomen!

Tot mails!

Dores het kleine dwergkonijn

Voordat ik verder ga over de moestuin wordt het toch wel eens tijd dat ik onze nieuwe aanwinst voorstel. Inmiddels is ze alweer drie weken bij ons, Dores een klein dwergkonijntje.. (yeah right).. aan haar oren te zien is het een vlaamse reus!
Meteen de eerste dag lag ze al languit bij Splinter op de bank, ze voelde zich direct thuis! Toch behoorlijk bijzonder een konijn bovenop een jachthond. Bij de Hoge Tuun kan het allemaal!

foto

foto-1

Maar helaas is het niet allemaal rozengeur en manenschijn aan de Hoge Tuun.. De kipjes en ik misten Pieter te erg. De wei leek erg kaal alleen met de kipjes. Ik wilde niet direct een ander konijn halen maar ik was bang dat als ik er te lang mee zou wachten de kipjes de omgang met een konijn zouden vergeten. Je leest namelijk veel horror verhalen op internet over dat kippen de ogen van konijnen eruit pikken! Dus om dat te voorkomen en mezelf een beetje op te vrolijken leek me een nieuw konijntje een goed idee! Laat nou net de eerste dag van Dores vallen in een oorlogsgebied! Dores was rustig binnen op de bank aan het kennismaken met Splinter toen de hel buiten uitbrak. Net die middag werden de kippen aangevallen door de roofvogels. De kipjes hebben hier een flink trauma door opgelopen en alles wat nieuw in het weitje komen wordt gezien als gevaar!! De nekveren schieten ophoog en ze staan start klaar voor de aanval! Dores hoeft maar hun kant op te kijken of ze wordt van alle kanten aangevallen, de haren vliegen zo nu en dan door de lucht! En daar blijft het niet bij. Ook de katten verwelkomen haar op een bijzondere manier. Zij zien in Dores gewoon een iets grotere muis die je lekker kunt opjagen.. Maar gelukkig is Dores een taaie! Ze lijkt wel een reïncarnatie van Pieter, trekt zich niks aan van de aanvallen en komt gewoon steeds weer stoer met een opgeheven koppie haar hokje uit!

(update juli 2015: Dores mocht helaas niet lang bij ons zijn.. Ze groef diepe holen in haar wei waar ze ’s nachts in schuilde. Ze wilde haar hok niet meer in dus ik wist dat het slechts kwestie van tijd zou zijn totdat ze gepakt zou worden door een roofdier.. We hebben nooit iets van der terug gevonden, ze was slechts een jaar bij ons)

De heksenkring

Als eerst moet ik even mijn excuses aanbieden want ik heb me niet aan mijn woord gehouden. Ik zou afgelopen week alweer bloggen maar vergeef me, het weer was echt te mooi!
Vanwege dat extreme winterse weer en die vreselijke regen afgelopen maanden kon ik niet anders dan volop genieten van deze prachtige dagen. Een cadeautje gewoon.
Maar genieten in de Hoge Tuun betekent natuurlijk niet languit op een stoel in het zonnetje liggen, nee dat betekent hard werken!

En natuurlijk moest de heksenkring als eerst worden aangepakt! Ik heb al weken geleden verteld dat ik een kruidenspiraal wilde maken. Zoals wel vaker had ik me alleen een beetje verkeken op de hoeveelheid werk. Dat bleek dus weer eens meer dan verwacht! Alleen het sjouwen van de stenen nam al dagen in beslag. Maar het resultaat mag er wezen! En een bijkomend voordeeltje, we zijn een hele hoop puin kwijt! Want zo’n spiraal moet natuurlijk ook gevuld worden en dat doe je niet met mooi grond, nee gewoon met oud puin zoals kapotte stenen etc.

foto-2
Het lijkt nog erg kaal maar de kruidenplantjes zijn gezaaid. Volgens de tuinman waarbij ik vorig jaar een cursus heb gevolgd zijn zelf gezaaide kruiden sterker dan geplantte. De afrikaantjes staan er om het ongedierte op afstand te houden.

Nu jullie het resultaat hebben gezien, kunnen jullie natuurlijk niet wachten om ook te beginnen, dus hieronder de werkwijze in foto’s! Heel veel succes en vooral plezier!

kruiden
Eerst de stenen bij elkaar rapen.

foto(11)
Zo de kring ligt!

2013-04-20 11.15.38
Het puin kan de kring in! Zoals je ziet was het hier nog behoorlijk koud!

foto-3

De spiraal is van start gegaan.

image-2

Gelukkig heb ik een hulptroep!

image-1

En nog meer puin…

image-3

Dit lijkt er toch al aardig op! De spiraal is trouwens nog niet helemaal af. Ik heb nog geen goede bak kunnen vinden. Onderaan de spriaal, daar waar het gat zit, moet een bak komen om het water dat van de spiraal afloopt op te vangen. Om de bak heen komt nog een rijtje keien.

Aankomend weekend ga ik op zoek naar een goede bak en als het erin zit zal ik een foto van de complete spiraal posten!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Lang weekend!

De laatste blogs zijn erg lang en taai geworden zie ik.. hmm als ik hier mijn vele volgers maar niet door verlies 😉
Het komt door het slechte weer. Het regent al de hele dag en het ziet er niet naar uit dat het snel beter wordt.
De weermannen/vrouwen voorspellen gelukkig een beter weekend dus na het weekend kunnen jullie weer luchtige posts over het aller leukste onderwerp de Moestuin verwachten!

bloem

Goed weekend!

Hoe geef je een simpel leven vorm?

Mijn zoektocht naar een simpel leven eindigt altijd bij mijn opa en oma. Zij leven het leven waarna ik zo hard op zoek ben. Simpel, sober maar toch zo vol. Maar wat is hun geheim? Is het echt alleen dat onthechten van spullen wat je leven veranderd? Het zou kunnen. Mijn opa en oma hebben geen enkele luxe. Zij wonen bijna hun hele leven in een simpel jaren 30 rijtjeshuis waar nog nooit iets aan is verbouwd. Ze hebben geen magnetron, geen over, geen droogtrommel, geen dvd-/cd-speler, geen smartphone, niks van wat voor een soort luxe dan ook. Naja ik zeg luxe maar voor mij en velen met mij zijn dit meer eerste levensbehoeften geworden. Wat ze dan weer wel hebben is een ipad, maar die hebben ze gekregen.. en ze moeten natuurlijk ook mijn blog kunnen bijhouden 😉

Maar toch, mijn andere opa en oma hadden ook een vol leven ondanks zij wel deze luxe kenden. Dus dat alleen kan het niet zijn. Het kan hun eetpatroon zijn. Mijn opa en oma eten iedere dag drie maaltijden maar nooit te veel. Je kunt altijd bij ze aanschuiven maar dan moeten ze er wel even iets bijmaken, want eten weggooien gebeurd niet! In tegenstelling tot mijn moeder die, net als ikzelf trouwens, altijd voor een heel weeshuis kookt. Het heeft zo zijn voordelen, altijd een restje in de diepvries! Maar leidt ook vaak tot overdaad en verspilling van voedsel.

Misschien is het het middagrustuurtje.. mijn opa en oma rusten in de middag altijd even. Nooit lang en vaak leest m’n oma dan een boek, maar toch, het zorgt er wel voor dat je even in alle rust en stilte tot jezelf kunt komen. Eigenlijk is het denk ik de hele levenswijze; iedere dag dezelfde tijd opstaan en dezelfde tijd naar bed, goede maaltijden met eerlijke producten, vaste rustmomenten, niet 24 uur per dag bereikbaar zijn, persoonlijke contacten met mensen, iedere dag een uur wandelen en heel belangrijk een niet oordelend leven! Het grappige is dat zij onbewust een mindful leven leiden. Zij hoeven dat niet te oefenen of te leren, het zit in al hun vezels. En dan met name bij mijn oma, vooral het niet oordelen, zij is de enige die ik ken die dat kan! Want hoe moeilijk is dat? Niet oordelen.. dat is toch onmogelijk? Maar dan ben ik bij mijn oma en zie ik, het kan! Anderen in hun waarde laten en je richten op je eigen leven, dat is wat mijn oma kan. De mening van anderen laten haar volledig koud. Zij laat zich niet meeslepen door nare kwetsende opmerkingen van anderen. Zij weet wat het echte leven is en neemt het zoals het komt. Zelfs in moeilijke tijden voel je haar dankbaarheid voor alles wat ze nog wel heeft. En met zo’n voorbeeld moet dat mij toch ooit ook lukken?

hulde aan het gewone leven
*uit de flow illustratie Judith van der Giessen

Het gekke is dat ik nooit met mijn opa en oma hierover heb gesproken. Is dat ook niet wat onder dankbaarheid hoort? Het uitspreken ervan? Ik denk dat dat eens tijd wordt. En ik barst nog van de vragen die ik maar beter kan stellen nu het nog kan. En hoe tof zou het zijn als zij hier iets op het blog zouden schrijven? Want echt iets over brengen kunnen alleen hele wijze ervaren ‘’levers’’!

“Om te leven…

heb je niet veel meer nodig dan een klein beetje aandacht, een buurvrouw die glimlacht en vallen voor een stuk, en dan komt het geluk!” Bestaat er een lied met een mooiere begin zin dan deze? Onmogelijk. Yentl en de Boer “Roze Gitaar” hebben er een prachtig lied over geschreven. Het is een super kort liedje met maar een paar zinnen en omvat toch alles wat belangrijk is in het leven. Het zijn niet die nieuwe ipad, schoenen of de zoveelste nieuwe vaas die je gelukkig maken. Als kind kon ik zo extreem gelukkig zijn met een nieuw paar schoenen. Dagen stonden ze dan naast m’n bed, voor het slapen gaan even kijken en ’s ochtends meteen aantrekken! Oké, dat doe ik nu nog steeds.. Maar het geluksgevoel dat het me vroeger bracht doet het niet meer.. De gelukstijd die een nieuw ding me geeft wordt korter met de jaren dat ik ouder wordt, misschien zelfs wel met de weken. Je voelt je rot, dan koop je wat en ben je weer even blij.. het werkt niet meer. Het lijkt allemaal zo zinloos, al die spullen.. het voelt meer als een belasting dan als een vrijheidsgevoel. Neem nou die nieuwe iphone, mijn vorige smartphone gooide ik onder in m’n tas, in m’n jaszak en ik stopte hem zelfs in de mouw van m’n jas (dat is ook z’n dood geworden), maar nu kan dat niet meer. Ten eerste is het een soort van lease-ding ofzo, het is me onduidelijk wat er gebeurd als ik hem kwijt raak of kapot maak, dus het maakt me mega voorzichtig. Er moet een hoes omheen, wat de functionaliteit niet echt ten goede komt, ze zijn super fragiel dus een keer ergens tegen aan stoten kan al fataal zijn.. en wat dan? Wordt ik dan opgepakt door de telefoonpolitie en moet ik dan 600 euro neertellen? Dat schijnt zo’n telefoontje dus te kosten.. Doodsbenauwd maakt het me.
In van die goeroe boeken lees ik vaak over onthechten. Het hechten aan materie zou je leven juist beperken in plaats van verrijken. Oudere mensen zeggen vaak dat de jongeren zo verwend zijn met alles dat ze hebben, het klopt wel maar het betekent niet dat de jongeren het makkelijker hebben. Mijn smartphone heeft het leven een stuk zwaarder gemaakt. Het altijd bereikbaar zijn en het gevoel ook altijd bereikbaar te moeten zijn kost energie en zuigt me leeg. Daarnaast is het beheren van al die spullen tijdrovend. Ik reed gisteren van stage naar huis en ik kreeg het ene whats-app bericht na het andere binnen. Ik wilde niet kijken maar zag het in m’n ooghoek steeds oplichten. Allemaal berichten van mensen die wat van me wilde.. Ik kon er niet meer tegen, ik was moe en op. En toen bedacht ik me, ik heb een keus! Ik hoef op mijn telefoon te kijken, ik hoef mensen niet te beantwoorden ook al kunnen zij zien dat ik hun bericht gelezen heb. Ik heb een keus! Ik ben naar de snackbar gereden, heb het geluid van m’n telefoon uitgezet en heb daar een bak patat in m’n eentje in stilte opgegeten. En het was heerlijk! Even rust, niemand wist dat ik daar zat en niemand hoefde het ook te weten. Ik was eindelijk alleen en ik voelde me zo gelukkig! Tegen dat geluksgevoel had geen paar schoenen op gekund. Ik was bang dat onthechten zou leiden tot onverschilligheid. Spullen hebben niet enkel een materialistische waarde maar vaak ook een symbolische. Neem al mijn boeken bijvoorbeeld. Ze staan niet voor hebberigheid maar voor kennis en vrijheid. Ik hoef maar na de omslag van een boek te kijken en het verhaal komt weer boven, letterlijk het verhaal van het boek maar ook het verhaal van waar en waar en waarom ik het heb gekocht. Die verhalen versterken mijn geluk. Hechten is dus niet altijd iets slechts. Het vinden van een balans, is dat niet waar het om gaat?

Dankbaarheid met tekst

Maar hoe vind je die balans?
Dure mindfulnesscursussen volgen en zelfhulpboeken lezen.. het is flauw om te doen alsof dit weggegooid geld zou zijn want dat is het niet. De mindfulnesscursus heeft mij weldegelijk geholpen om een start te maken met het ontwikkelen van een aandachtig en daarmee zinvol leven. Ook zelfhulpboeken zijn voor mij een bron van inspiratie en motivatie. En zelfs mijn soms wat extreme zoektocht naar geluk is niks geks. Zo vertelde de psycholoog Albert Sonnevelt ook al zijn hele leven op zoek te zijn naar vitaal (lichaam en geest in balans) oud worden. Het zure is alleen dat juist die zoektocht hem ziek maakte.
Hij begreep niet hoe juist hij kon instorten, altijd gezond eten, goed bewegen en op de hoogte blijven van alle nieuwe ontwikkelen omtrent gezondheid, totdat hij onderzoek deed onder vitale ouderen. Jullie hebben vast ook wel eens gehoord van de ‘blauwe zones’, plekken over de hele wereld waar mensen het gelukkigst en oudst zijn. Sonnevelt ontdekte een zestal gemeenschappelijke kenmerken. Deze kenmerken heeft hij in een piramide uiteengezet en de onderste laag vormt de basis voor alle andere lagen. De onderste laag laat ook meteen de mega belangrijke rol van onze geest op onze gezondheid zien. Een zinvol leven staat namelijk aan de basis van de piramide en is ook meteen het kenmerk waar ik zelf de meeste waarde aan hecht. Een zinvol leven… Oké, dat klinkt natuurlijk behoorlijk logische, maar wat houdt dat dan in een zinvol leven? En weten dat je leven zinvol moet zijn is natuurlijk wat anders dan het ook daadwerkelijk leiden. Gelukkig is Sonnevelt niet één of andere waardeloze zelfingenomen man die alleen maar problemen kan benoemen maar niet kan oplossen. Hij komt dan ook met vier hele duidelijke taken om tot een zinvol leven te komen:
– volg je interesses en enthousiasme
– neem 100% verantwoordelijkheid
– kom in actie
– voel dagelijks dankbaarheid
Dat maakt het begrip zinvol leven toch al een stuk duidelijker, niet? Maar niet minder moeilijk. Alleen al het volgen van je eigen interesses en enthousiasme blijkt een moeilijke. Wel direct het aspect waar ik al een hele tijd aan werk, door het opzetten van een moestuin, het verzorgen van de dieren, het volgen van een schilderscursus en yogalessen. Al deze dingen maken voor mij het leven zinvoller.
Dat 100% verantwoordelijkheid begrijp ik niet helemaal. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel zit mij namelijk vaak juist behoorlijk in de weg en ik zou er juist liever iets minder van hebben… Misschien dat er mee bedoelt wordt dat je een keuze hebt. Ik kan wanneer ik me rot voel de hele dag op de bank blijven liggen series kijken maar dat betekent dat ik me op de langere termijn alleen maar rotter voel. Ik kan er ook voor kiezen om ook op een rot moment juist in actie te komen omdat ik weet dat dat mijn stemming verbetert. Ik maak zelf die keuze, en welke dat ook is, ik moet daar voor 100% verantwoordelijkheid voor nemen. Soms kan het heel verstandig zijn om op de bank te blijven liggen en series te kijken, zolang ik mij maar bewust ben van mijn keuze en mij verantwoording neem voor de consequenties.
Oeee kom in actie! Dat is confronterend, want dat zou ik meer moeten doen. Het is vaak zoveel makkelijker om op de bank te blijven liggen dan toch die kaplaarzen aan te trekken en die tuin in te gaan. Op hetzelfde moment weet ik dat dat laatste mij goed doet, en toch.. kies ik vaak voor het eerste. Maar dan kijk ik naar de tulp die daar weer hardnekkig zijn weg door het gras naar boven zoekt en denk ik aan mijn oma. Zij wist wat in actie komen betekent. Zij lag nooit op de bank vol zelfmedelijden, nee zij pakte aan. Ook al is ze er niet meer, ik weet dat ze mijn inactiviteit zou verafschuwen. En dat zou mijn opa me wel hebben laten merken! Dus hup die kaplaarzen aan!
Precies, dankbaar zijn! Is dat niet uiteindelijk waar alles om gaat? Dankbaar zijn voor alles dat je hebt. En dat is in mijn geval erg veel! Zo nu en dan maak ik weer eens een lijstje met dingen waar ik dankbaar voor ben. En weet je wat het grappige is? Er staan nooit materialistische dingen op. Oké ik weet dat dat makkelijk gezegd is van iemand die het financieel goed heeft, maar uiteindelijk heeft dankbaarheid niks te maken met geld. Het opkomen van de zon kost niemand wat!

foto(2)

Geen toegang: Oorlogsgebied

Wat een week! In deze tijd van het jaar hoor ik druk te zijn in de moestuin, ik zou zelfs al wat moeten kunnen oogsten.. Maar het weer heeft er niet alleen voor gezorgd dat mijn zaaiplanning volledig in het water is gelopen, het heeft ook tot deze verschrikkelijke week geleid.

Laat ik bij het begin beginnen.. Vorige week vrijdag (5 april) kreeg ik de wasmachine reparateur. Het zou iets kleins met de deur zijn, zo gemaakt zei hij. Toen sloeg het ongeluk toe, het begon met een kapotte wasmachine, vervelend voor de portemonne maar nog geen rampspoed. Oké misschien een tikkeltjes bijgelovig maar ik zie dat als het begin van ruim een week ongeluk.. en de vraag is nog wanneer het stopt..

In de avond doen we de drie katten altijd naar binnen, ze krijgen eten en slapen in de bijkeuken. Ik had gepland de volgende dag een stalletje naast de paardjes mooi te maken zodat ze vanaf dan ’s nachts daar konden verblijven. Roefus was nergens te bekennen.. normaal is zij als eerst binnen. Ze komt nooit van het erf, ze houdt niet van lawaai en vreemde dingen. Toch was ik nog niet echt bezorgd, Pebbels is ook al eens een nacht weggebleven. Dan lopen er veel buurkatten om het huis dus ik dacht Roefus zal wel aan het spelen zijn. De volgende ochtend nog geen spoor van Roefus te bekennen. En ja hoor de buikpijn en de spanning kwam opzetten. Roefus zou nooit zolang vrijwillig wegblijven, oké misschien komt ze niet voor de goede zorgen, maar dan wel voor het eten naar huis, ze heeft namelijk altijd honger. Ik heb toch een stalletje voor de katten klaargemaakt. En Pebbels en Pim zijn die nacht voor het eerst er gaan slapen. Inmiddels was mijn bezorgdheid al aardig groot geworden, in de avond heb ik de omgeving nog afgezocht.. niks gevonden. Door het zoeken en de bezorgdheid ben ik volledig vergeten het deurtje van de kippen dicht te doen en Pieter binnen te doen. De volgende dag (zondag) scharrelden de kippen godzijdank nog vrolijk rond, maar Pieter was verdwenen.. Ik zag dat hij zich onder het gaas door had gegraven (dat deed hij wel vaker, maar dan liep hij altijd nog wel ergens rond). Nergens vond ik iets, zelfs geen haren. Splinter werd ingezet om het spoor te zoeken, ze vond een spoor dat een eind de wei in liep maar bleef steeds op één punt vastlopen. Ik begreep niet waarom totdat ik goed keek en een stuk ingewanden in de grond gedrukt zag liggen en een paar witte haartjes vond.. Het was duidelijk, Pieter is vermoord en opgegeten.

Maar door wie? Volgens de jager in de buurt, is er wel een vos in de omgeving maar hij dacht niet dat deze zo dicht bij ons zou zijn geweest. Hij dacht een kat. Katten zijn agressieve beesten dus het zou kunnen.. maar het rare vind ik dat we afgezien van een stukje ingewanden niks van hem terug hebben gevonden. Katten moorden graag voor de lol maar eten hun prooi vaak niet op (zeker niet met huid en haar). Ik heb alle scenario’s voorbij laten komen maar zonder bewijs kom je nergens dus ik had me er al bij neergelegd dat we het nooit zouden weten.. Tot afgelopen vrijdag!!!

Ik stond in de kamer te strijken (ja dat moet zo nu en dan ook eens gebeuren) met de rug naar het raam toe. Ik weet niet wat het was, maar ik keek opzij en zag het gezicht van Manon (één van de paardjes) helemaal verschrikt kijken en ze stond stokstil. Ik vloog ik paniek naar de deur, want ik wist meteen dat er iets aan de hand moest zijn want voor Manon is er niet veel belangrijker dan grazen. En toen zag ik het. Eén grote invasie van roofvogels op mijn kleine kippenweitje. Ik gooide de deur open, de vogels vlogen weg en ineens was alles doodstil… en leeg…

zinloosgeweld

Ik rende naar het kippenhok, daar zaten 2 kipjes volledig in shock in de hoek van het hok, ik gooide het deurtje dicht en rende naar buiten om de rest te zoeken. Ik kon niet goed zien of de roofvogel iets mee had genomen, ik dacht van niet. Het hele erf heb ik in verslagenheid afgezocht tot ik een grote hoop veren achter in de wei vond, veren van mijn kipjes.. Ik kon het niet geloven. Ik kon niet geloven dat eerst Pieter was gepakt, Roefus weg was en nu twee kipjes… Ik kon alleen maar denken wanneer houdt dit op..?

Ik liep met mijn ziel onder de arm terug naar huis en zag tot mijn grote opluchting een kipje onder de heg zitten. Ik dacht dat ze dood was maar toen ik dichterbij kwam zag ik dat ze nog leefde. Ontzettend bang en in shock zat ze daar. Ik kon haar met moeite pakken en heb haar gauw bij de andere twee in het hok gedaan. Nogmaals het erf en daarbuiten afgezocht want wie weet had die andere ook nog kunnen ontsnappen.. niks gevonden..

Ineens werd alles duidelijk. Pieter is niet door een kat vermoord, die roofvogel heeft hem te pakken gekregen en opgegeten en is later voor de rest gekomen. Ook van Roefus is niks teruggevonden, ik denk dat ook zij de havik (daar leek de vogel het meest op) niet de baas kon. Ik las in een boek dat een havik kleine zoogdieren in één klap met zijn klauwen kan doden. Dat verklaart waarom Roefus zijn aanvaller niet aan kon en dat er niks van haar is gevonden.

Ik heb een lange warme douche genomen om weer beetje tot bedaren te komen. Toen ik in mijn ondergoed de kamer in liep om wat te pakken zag ik tot mijn grote verbazing ineens een kip in het weitje scharrelen! Ik ben naar buiten gerend (jawel in ondergoed! De schaamte was ik inmiddels totaal voorbij) en heb haar gepakt, ik wenste diep van binnen dat niet het hok kapot was maar dat dit echt mijn vierde kipje was.. laat dit mijn vierde kipje zijn…. Laat dit mijn vierde kipje zijn! ik deed het hok open en godzijdank! Het geluk stond weer aan mijn kant (laat dit asjeblieft zo blijven), de kipjes zijn weer compleet!!

Een Siberisch koude lentedag!

kruiden

Wat doe je wanneer de grond te hard en te koud is om te zaaien (wat natuurlijk allang zou moeten in deze tijd van het jaar, mijn hele planning loopt nu al in de soep)? Dan ga je een start maken met een kruidenspiraal! Een tijdje geleden kwam ik op het net een kruidenspiraal tegen gemaakt van mooie grote soort rotsstenen. En laten wij die rotsen nou net als afval achter in de wei hebben liggen! (Dankzij een vader die in de meest onzinnige rotzooi nog iets functioneels ziet, en hij heeft gelijk, alles komt altijd nog eens van pas!) Na weken lang somber binnen te zitten werd het echt tijd om er eens uit te gaan. Ondanks de extreme kou en wind was het heerlijk. Ik heb flink wat stenen gesjouwd (nog geen kwart van wat ik uiteindelijk nodig zal hebben, maar een begin is een begin). De eerste laag ligt al in een cirkel. Nouja cirkel, ik kreeg al binnen enkele minuten commentaar van een jongeman die lekker voor de kachel naar buiten stond te kijken hoe ik hard aan het werk was, dat het niet bepaald op een cirkel leek. Eerder een ei met stekels. Maar gelukkig streef ik geen perfectie na, dus het is gebleven zoals het is en ik ben er blij mee. Ik kan niet wachten tot ik er verder aan kan werken en de prachtige bloeiende kruiden erin kan poten. Wat zullen de gerechten van de zomer lekker worden! Wordt vervolgd!

foto(11)

Wintersekost in de lente!

Na een middagje stenen sjouwen is een lekker stevige maaltijd niet verkeerd! En met die Siberische kou midden in de lente heb ik behoefte aan gezelligheid. De zondag is natuurlijk de dag om eens lekker te kokkerellen en de tafel mooi te dekken. Vandaag op het menu: witte kool salade, schnitzel en heerlijke eigengemaakte patat met mayonaise!

foto (2)1

Ingrediënten koolsalade:

– Witte kool
– Witte en blauwe druiven
– Appel
– Optioneel augurkjes of mandarijntjes (kies vooral voor zoet fruit, past goed bij de witte kool)
– Zeezout
Voor de azijn dressing:
– 1 theelepel grove mostert (franse kan ook, net wat je lekker vindt)
– ¼ azijn (appelazijn kan ook maar is behoorlijk overheersend dus doe dan iets minder) of een halve citroen
– ¾ olijfolie
– Peper naar smaak
Ook erg lekker een yoghurt/mayonaise dressing:
– ½ volle yoghurt (biologisch)
– ½ mayonaise (zelfgemaakt)
– Zeezout en zwarte peper naar smaak
Snijd de kool in reepjes. Bestrooi het ruim met zeezout en kneed de kool een paar minuutjes. Was daarna het zout goed van de kool af met water. Snijd de druiven in vieren en haal de pitjes eruit. Snijd de appel in kleine stukjes. Doe alle ingrediënten bij elkaar in een kom en hussel het door. Doe de mostert in een schaaltje met de azijn (of halve citroen, maakt het frisser) en klop het met een garde goed door. Schenk de olijolie rustig al kloppend bij het mostertmengel tot het een mooi egale dressing is geworden. Voor de yoghurt/mayonaise dressing, doe de ingrediënten in een kom en klop het door.

Schnitzel:
– Biologische schnitzel (erg lekker van bio-boederij Korenblik)
– Speltbloem
– Zeezout en zwarte peper
Bestrooi de schnitzels met zout en peper. Wrijf ze daarna royaal in met bloem. Bak de schnitzels op hoog vuur met flink wat olijfolie (ik doe er ook altijd een flinke klont boter bij om een mooi bruin korstje te krijgen maar zonder is natuurlijk gezonder).

Eigengemaakte patat met mayonaise:
– Aardappels (een iets stevige aardappel is makkelijker te frituren)
– Zonnebloemolie (of een ander soort olie om in te frituren)
Voor de mayonaise:
– 1 eidooier (natuurlijk van een biologisch ei!!)
– Zonnebloemolie (olijfolie kan ook maar omdat daar meer smaak aan zit kies ik altijd voor zonnebloemolie)
– 1 eetlepel Franse mostert
– Azijn of halve citroen
– Zeezout en zwarte peper
Schil de aardappels en snijd ze in patatreepjes. Bak de aardappelreepjes enkele minuten in de hete olie. Doe de eidooier met de mostert in een kom en klop het met een garde goed door. Giet al kloppend steeds een grote scheut zonnebloemolie erbij, ga net zolang door tot het de kleur en structuur van mayonaise heeft. Giet tussendoor een kleine scheut azijn erbij (of de sap van een halve citroen). Roer er naar smaak zout en peper door.

Eetsmakelijk!

Nooit meer onkruid wieden!

Nooit meer op de knieën in de tuin die vreselijke vastzittende onkruidstengels eruit zien te trekken, wat telkens weer een onmogelijke klus blijkt. Nooit meer blaren op de handen of wonden omdat je die vlijmscherpe schep in je hand/voet parkeert omdat je die verdomde stengels er niet uit krijgt en als een dolle gaat hakken. Nooit meer prachtige planten verwijderen omdat ze, wanneer ze nog niet bloeien, zoveel op onkruid lijken!

En dat alles zonder gebruik te maken van milieubelastende vieze chemicaliën.. Hoe is dat mogelijk? Nou heel simpel, koop een kip! Ze bezorgen je niet alleen de lekkerste eitjes, maar ze zijn ook nog eens de beste onkruid wieders! Ze weten precies het verschil tussen onkruid en plant. Het nutritionisme (zie Een pleidooi voor echt eten van Michael Pollan) heeft hen godzijdank nog niet te pakken weten te krijgen. In tegenstelling tot ons mensen hebben de kippen nog wel hun natuurlijke instinkt waardoor zij weten wat wel voedsel voor hen is en wat niet. En dat alles doen ze ook nog eens heel erg netjes! Het lijkt alsof er iemand heel secuur mijn bloementuintje heeft geharkt met een heel klein ieniemienie harkje, maar niks is minder waar. Met grote halen, haalt het kipje met zijn eigen harkevoetjes het onkruid weg.

Tot nu toe, helemaal top! Niks dan lof voor mijn kipjes. Er is alleen één groot probleem dat hier de hoek om komt kijken. Hoe moet het met mijn moestuin? Niks is natuurlijk lekkerder en voedzamer dan biologisch geteelde groente, dat weten mijn kipjes ook! Ik heb vier kipjes, waarvan er twee zich niet aan hun eigen stukje grond houden. Zo nu en dan, wat betreft het onkruid erg handig, maar nu we het voorjaar in gaan maak ik me toch een beetje zorgen. Een groot hek om mijn moestuin bouwen lijkt niet echt de oplossing aangezien ze zich ook weinig aantrekken van het hek om hun eigen stukje grond.. Misschien toch nog maar eens een stukje van de vleugels afknippen. Nee dat is niet zielig of dierenmishandeling. Je knipt gewoon een stukje van de veren van één vleugel af, dat is niet pijnlijk. Het zorgt ervoor dat wanneer de kip probeert te vliegen, ze scheef gaat en het moeilijker voor haar wordt om over een hek te komen. Dit heb ik direct gedaan toen ze bij ons kwamen maar of het is weer aangegroeid of het is bij deze twee toch niet kort genoeg.. Tijd om dat weer eens te proberen. En anders zit er niks anders op dan de pan in! Grapje natuurlijk! 😀

Biologisch en Dynamisch tuinieren

Het begon allemaal in maart 2012 met de ‘spitcursus’ bij de Vijfsprong, een biologisch-dynamisch bedrijf. Het bedrijf wordt gerund door een leefwerkgemeenschap vanuit een therapeutische en antroposofische instelling. De cursus werd gegeven door de tuinman en tevens oprichter van de Vijfsprong.
De eerste les! Ik was er helemaal klaar voor. Oude kleren aan, grote lange kaplaarzen, want ja we zouden gaan spitten in de tuin en zo mooi was het weer in maart nog niet! Ik was de eerste, zoals altijd ben ik overal minstens een half uur te vroeg. En omdat je natuurlijk niet zo’n punctuele vastgeroeste miep wilt zijn die alleen maar kan denken ‘Afspraak, is afspraak!’ reed ik nog maar wat blokjes om. Ik had me verdekt opgesteld en toen ik zag dat er meerdere mensen wat verdwaald rond liepen leek het me tijd me aan te sluiten. Godzijdank bleek ik niet de enige die dacht zich te hebben ingeschreven voor een praktijk cursus. Twee jonge kerels kwamen op klompen aanlopen en ook de rest leek voorbereid op flinke lichamelijke inspanning! De tuinman echter niet! Die keek ontzettend verbaasd naar het enthousiaste clubje dat daar buiten enigszins zenuwachtig stond te wachten. Voorzichtige legde hij uit dat het een theorie cursus zou zijn. Behoorlijke tegenvaller want als ik ergens geen zin in had was het wel ‘hoorcolleges’ volgen in mijn vrije tijd. Maarja ik was ingeschreven en had al betaald dus ging er toch maar mee door. De teleurstelling hakte er behoorlijk in bij de groep. Maar toen de les eenmaal was begonnen, kwam al snel al het enthousiasme terug! Helemaal toen we de Vijfsprong moestuin en kas gingen bekijken (immens groot!). De tuinman wist de soms droge theorie op een hele praktische en leuke manier te brengen. De laatste twee lessen stonden in het teken van biologisch- en dynamisch tuinieren. En laten dat nou net de leukste lessen zijn geweest! Dit in de praktijk brengen bleek toch wel heel iets anders. ‘Gewoon’ een moestuin creëren en onderhouden bleek al een hele uitdaging, dat van dynamisch tuinieren weinig kwam. Maar een nieuw moestuinjaar komt eraan dus weer nieuwe kansen! Met een beetje hulp van de werkagenda van Guurtje Kieft (de goeroe op het gebied van biologisch-dynamisch tuinieren) moet ik toch in ieder geval een start kunnen maken.

foto(10)
Een kleine domper is wel dat ik al lezende erachter kwam dat ik te laat ben begonnen. Creatieve blokkades doorbreken! Dus in plaats van de hele zooi weg te flikkeren en bij de pakken neer te gaan zitten, ga ik gewoon starten vanaf het punt waar ik nu sta. Klein beginnen, het hoeft niet perfect. Het leven gaat om de reis, niet om het resultaat!

De allereerste oogst, Raapsteeltjes!

In februari 2012 ben ik gestart met mijn moestuintje. Het eerste dat ik heb gezaaid en geoogst waren raapsteeltjes! De oogst bleek onverwacht zo groot te zijn dat ik flink wat heb kunnen uitdelen aan vrienden en familie. Wat bleek, raapsteeltjes is voor velen een heel onbekende groente!
Ik was geschokt, zo’n mooie groente moet toch iedereen kennen. Dus ik kan er niet omheen, het eerste recept moet natuurlijk Raapsteeltjes zijn! Raapstelen zijn voor mij niet alleen erg lekker, maar het doet me ook weer denken aan die mooie kleutertijd. Samen met de juf aan het werk in het kleine moestuintje naast de school en natuurlijk was de eerste moestuinmaaltijd raapsteeltjes met een knakworstje! Het is ook een hele goedkope groente. Het enige nadeel is dat het maar een hele korte tijd in de schappen bij de groenteboer ligt (wat het natuurlijk ook wel weer erg speciaal maakt). Hooguit twee/drie weken (half mei, soms nog begin juni) en dan is het vaak al gebeurd. Ik las trouwens dat deze groente ook heel goed nog kan worden gezaaid in september, dus dat ga ik dit jaar ook maar eens proberen. En het verbouwen ervan is ongelooflijk simpel! Dus heb je een klein strookje in je tuin over, zaai er wat raapsteelzaadjes (de biologische zaden van Demeter zijn erg goed, makkelijk te bestellen via internet of gewoon te koop bij natuurwinkels, en sinds dit jaar ook bij de Welkoop) en al na 6 weken heb je overheerlijke raapstelen! Het lijkt wat op andijvie en de smaak heeft er ook wel iets weg van. Toch de soms wat nare bijsmaak van andijvie heeft de raapsteel niet.
Het lekkerst vind ik raapsteeltjesstamppot maar het is als salade vast en zeker ook heerlijk (ga ik dit voorjaar eens uitproberen, dus daar horen jullie nog van). Wat heb je nodig? Lekker simpel een pan raapstelen en pan aardappels. Het is soms wat zoeken naar de goede verhouding. Ik doe meestal meer raapstelen dan aardappels, iets van éénderde aardappels en tweederde raapstelen. Je kookt de aardappels en stampt de klein gesneden (en goed gewassen, van knagen op zand wordt niemand vrolijk) raapstelen er rauw doorheen. Een vriendin kookte de raapsteeltjes mee met de aardappels, zij vonden dat erg lekker. Ik vind dat er veel smaak verloren gaat (om waarschijnlijk nog maar te zwijgen over de vitamientjes) door het te koken en van mij mag het ook nog wel beetje knapperig zijn.
Raapstelen
Om het extra lekker te maken, braad je er een heerlijke verse biologische worst van bijvoorbeeld bio-boerderij Korenblik erbij. In het braadsel van de worst bak je wat spekjes. Gooi daar wat gesneden kastanjechampions (zorg dat je champions gebruikt die op een eerlijke manier zijn verbouwd en waar geen milieu- en mensenmishandeling bij te pas is gekomen!) en een uitje bij en giet de pan inclusief de jus die is ontstaan over de stamppot. En smullen maar!

De Hoge Tuun

Het idee om te gaan schrijven en dit openbaar te maken bleek nog niet zo simpel als gedacht. Schrijven dat deed ik al, maar dit in een envelop stoppen, postzegel erop en naar het internet versturen bleek tot mijn grote verbazing niet te werken. Maar gelukkig heb ik een broer die wel de technische genen van mijn vader heeft geërfd en er ook nog eens zijn beroep van heeft gemaakt. Dus de eerste stap was het schrijven van een hele lieve e-mail aan mijn broer. Dat werkte wel! Maar voor hij een blog aan kon maken moest ik een domeinnaam bedenken. Ik zocht naar iets toepasselijks, ik wilde gaan schrijven over het reilen en zeilen op de boerderij dus het moest een naam worden dat daar op aan sloot. Eerst dacht ik aan ’t Kiemink, dat is de naam van de boerderij. Ik vond het een tikkeltje afgezaagd en voor de hand liggend. Mijn vader schoot me te hulp door me allerlei oude kadasterboeken te laten zien. En hieruit bleek dat ons stukje land door onze voorvaderen De Hoge Tuun was genoemd. Ik was verkocht!
2012-05-27 19.59.53

Voorstelrondje beestenboel!

Het is een gezellige beestenboel op ’t Kiemink! En jullie willen natuurlijk wel weten over wie ik blog dus hieronder zal ik ze allemaal voorstellen.
Als eerst natuurlijk Splinter! Onze alweer 7 jarige (update juli 2015: inmiddels 9 jaar oud!) trouwe labrador waar ik al veel avonturen mee heb beleefd. Zeven jaar geleden kreeg ik haar van mijn ouders, mooiste cadeau ooit! Al met 8 weken stond ik met Splinter bij de jachttraining. Zes jaar lang hebben we hard getraind en heeft Splinter veel diploma’s gewonnen. Jagen en het dood maken van dieren alleen om te trainen past inmiddels niet meer in mijn levenswijze dus helaas zijn we ermee gestopt. Maar zo af en toe een dummie of plastic kip apporteren blijft toch erg leuk. Niks maakt Splinter gelukkiger dan werken voor de baas dus misschien moet ik toch eens op zoek gaan naar een jachtclub zonder wild..

normbwy84r2z9sne4c60

 

Drie jaar geleden is Pieter (een zogenaamd dwergkonijn maar wat blijkt een groot hangoor!) bij ons komen wonen. Mijn zusje had er nog een oud konijnenhok staan die ik mocht gebruiken dus dat leek me wel gezellig een konijn erbij! Eerst zat hij in huis, gezellig bij Splinter in de mand. Ik hoor jullie denken, een konijn in de mand bij een jachthond?! Onvoorstelbaar maar waar, het ging goed.
IMAG0043

Enige nadeeltje was dat in tegenstelling tot wat ik zo hoor elk konijn, werd die van ons niet zindelijk. Dus in de zomer werd het tijd dat hij zijn eigen weitje kreeg. Dit vond hij geweldig. Wat is er nog ook fijner dan je eigen stuk grond om lekker rond te rennen en te graven. (update juli 2015: kort na dit blog was Pieter verdwenen.. Ik heb Splinter de wei af laten speuren en zij wees mij op wat waarschijnlijk de resten van Pieter waren.. Hij wis helaas overleden in maart 2013)

foto(5)

De wei van Pieter werd afgelopen augustus flink uitgebreid toen we er vier kipjes bij kregen! Ontzettend gezellig voor ons maar zeker ook voor Pieter, een konijn hoort niet alleen te leven. Het zijn dikke vrienden geworden, naja of de kippen het nou zo leuk vinden dat er de godganse dag een konijn achter ze aan rent en ze bespringt.. maargoed je moet wat over hebben voor een beetje gezelschap! Twee kipjes trekken zich overigens weinig aan van de grenzen van hun stukje grond en lopen over het hele erf, ja inclusief mijn moestuin! Oo!
(update juli 2015: in de zomer van 2014 heerste er één of andere vreemde ziekte onder de kippen, drie van de vier hebben dit niet overleefd.. er loopt nog maar één kipje rond. Zij voelde zich erg eenzaam en daarom heb ik haar een paar nachtjes laten logeren bij de katten in de schuur. Ik weet niet of dat zo’n verstandige actie was. De katten zijn doodsbang geworden voor de kip en de kip denkt dat ze een kat is! Ze eet de kattenbrokken op en wil steeds bij je op schoot springen.. de laatste tijd vliegt ze constant tegen ons raam op omdat ze naar binnen wil.. ze wordt gekker en gekker.. maargoed dat past prima bij ons 😉 )

foto-1

Ook Pieter houdt het niet altijd bij zijn eigen stukje grond. Maar dat is niet ongevaarlijk want zo grazen hier ook nog twee kleine shetland pony’s in de wei die zich er niet constant bewust van zijn waar ze hun hoefjes parkeren! Paardje en Manon zijn inmiddels ook alweer twee jaar bij ons. Een oude boer kon er vanwege een gebroken heup tijdelijk niet meer voor zorgen. Zo kwamen ze hier een tijdje logeren maar tot mijn grote blijdschap werd dat permanent. Al vond ik het natuurlijk wel heel naar dat de oude boer afscheid moest nemen van zijn beestjes maar gelukkig was hij ook blij dat ze hier konden wonen. Een extra reden om heel goed voor ze te zorgen!

foto

Bij het ophalen van de paardjes lag er een nestje met kittens in één van de schuren van de oude boer. Zonder moeder, helemaal koud en alleen. De dierenbescherming was gebeld en zou het nestje weghalen. Ik heb er snel twee gepakt (Pebbels en Roefus) en thuis met de fles groot gebracht. Ze waren pas twee weken oud en ik was bang dat ze het niet zouden redden, maar inmiddels is er één zelfs moeder! Ik was een tikkeltje te laat met het steriliseren. Pebbels heeft maar één nachtje buiten doorgehaald maar dat bleek genoeg! Ze werd wel heel netjes door de buurkater ’s cohtends weer thuis afgezet, een echte gentlemen. Dus nu is kleine Pim er ook bij! Gelukkig was het er maar één en kan die gezellig bij ons bljjven, wat maakt één meer nou uit, toch? (een veel ranziger kattenbak, een veel grotere bende want hij eet plastic?! Ja weird!, en natuurlijk veel meer kosten want katers lijken echt een niet te stillen honger te hebben) Maargoed het gaat om de gezelligheid!
(update juli 2015: kort na dit blog in maart 2013 was Roefus verdwenen.. ik heb alles afgezocht, plakkaten in de buurt verspreid en uiteindelijk haar opgegeven op de kattenvermissingssite.. geen spoor van haar te vinden. Wat heel vreemd was gezien het een angstig beest is en nooit van het erf af ging zoals haar zusje wel deed. Ook kan ze amper jagen dus ik maakte me vreselijke zorgen. Maanden later in augustus werd ik gebeld, Roefus was gevonden! Ze struinde al weken rond op een camping 15 km verderop. Waarschijnlijk is ze de auto van de wasmachinemaker ingekropen, hij was hier namelijk op de dag van haar vermissing en woont in de buurt van haar vindt plaats. Ze was helemaal uitgemergeld, had duidelijk weken geen eten gehad. Ze zat onder de teken, we hebben er wel meer dan 40 uitgehaald. Wat was ik blij haar weer te zien. Gelukkig was ze al na enkele weken weer de oude dikke Roefus en struint ze nog steeds op de Hoge Tuun rond)
(update juli 2015: Pim de kater liep in 2014 erg vaak weg, hij was soms weken weg om volgens weer uit het niets op te dagen. Pebbels en Roefus ontvingen hem dan niet met open armen.. hij werd af en toe hardhandig van het erg gejaagd.. Na drie x was hij het zat en is hij niet meer terug gekomen.. We weten niet of hij nog leeft maar het zou me niks verbazen, hij kon altijd erg goed voor zichzelf zorgen)

2012-12-09 10.50.47
Van links naar rechts: Pim (alleen de oogjes zijn zichtbaar), Roefus en Pebbels

2012-08-25 19.28.44
Pebbels met kleine Pim

2012-10-22 09.29.38
Pim

Dit is de hele familie en volgens René wordt deze ook niet uitgebreid de komende jaren! Hmm dus updates in deze categorie hoeven jullie niet te verwachten.. maar zeg nooit nooit… 😀
(wel updates dus, maar in negatieve zin.. we hopen maar dat de overgebleven dieren nog even bij ons willen blijven)